ΠΑΜΕ: «Μόνος δρόμος είναι το ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα»

Αλλη μια προκλητική επίθεση σε βάρος των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα εξαπέλυσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλ. Μόσιαλος, αυτή τη φορά με συνέντευξή του στην «Καθημερινή» της Κυριακής, όπου μιλάει για «δυσανάλογα μεγάλο» αριθμό δημοσίων υπαλλήλων και ύψος δαπανών, εκτοξεύοντας για μια ακόμη φορά, με έμμεσο τρόπο, την απειλή των απολύσεων και της «εξίσωσης προς τα κάτω» των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων.

Συγκεκριμένα, ο Ηλ. Μόσιαλος δήλωσε πως

Επιθετικός πολιτικός αγώνας...

Στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης που βαθαίνει στην ΕΕ και παγκόσμια, οποιαδήποτε λύση κι αν επιλεγεί για τη διαχείρισή της από το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου είναι βέβαιο ότι νέα βάρβαρα μέτρα περιμένουν το λαό. 

Κανένας εργαζόμενος και κανένας κλάδος δε βρίσκεται έξω από το πεδίο βολής της πλουτοκρατίας και των κομμάτων της. 

Εργατοϋπάλληλοι στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, αυτοαπασχολούμενοι και φτωχοί αγρότες, νεολαίοι και γυναίκες θα βρεθούν αντιμέτωποι με νέες ανατροπές, καθώς, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο θα μεθοδευτεί η ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου, η αστική τάξη έναν μπούσουλα κρατάει στη δίνη της κρίσης: Τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και την παραπέρα μονοπώληση όλων των κλάδων της παραγωγής.

Κέρδη και απολύσεις...

Σε δυσθεώρητα επίπεδα έχει εκτιναχθεί η κερδοφορία της εταιρείας «FRIGOGLASS», η οποία βλέπει τα καθαρά της κέρδη να αυξάνονται διαρκώς.

Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση, η εταιρεία είχε αύξηση καθαρών κερδών 30,1% κατά το πρώτο εξάμηνο του 2011, τα οποία διαμορφώνονται στα 19,266 εκατ. ευρώ σε σχέση με τα 14,806 εκατ. ευρώ που είχε πέρσι. 

Αντίστοιχη αύξηση είχαν και οι πωλήσεις, στο ίδιο διάστημα, φτάνοντας το 36,7% και διαμορφώθηκαν στα 322,481 εκατ. ευρώ, από 235,988 εκατ. ευρώ.

Καμιά αυταπάτη για τους στόχους...

«Ο χρήστης είναι "ασθενής"». 

Δε πρόκειται απλώς για μια φράση την οποία επικαλούνται ...αθώα «ειδικοί» και μη, όταν μιλούν για το πρόβλημα της τοξικοεξάρτησης. 

Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της υποτιθέμενης «αντιναρκωτικής» πολιτικής που εφαρμόζεται και στη χώρα μας, πάνω στην οποία έχει επικεντρωθεί η προπαγάνδα των τελευταίων δεκαετιών. 

Βαφτίζοντας το χρήστη ναρκωτικών ουσιών «άρρωστο», επιτυγχάνεται στροφή στις συνειδήσεις, καθώς ανοίγει ο δρόμος για την ιατρικοποίηση του προβλήματος των ναρκωτικών. 

Δηλαδή, οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που οδηγούν στη χρήση συσκοτίζονται και μετατοπίζονται σε ιατρικό, ψυχολογικό, γονιδιακό επίπεδο (η εμφάνιση της τοξικοεξάρτησης με τη μορφή που έχει σήμερα δεν υπάρχει από πάντα, αλλά συνδέεται άμεσα με τον καπιταλισμό. Ο όρος τοξικομανία χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά τον 19ο αιώνα). 

Ετσι, η «ιατρικοποίηση» της ουσιοεξάρτησης αποτελεί ένα δυνατό εργαλείο που εξυπηρετεί ποικίλες επιδιώξεις, πρώτα απ' όλα σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο.

ΣΥΝ: Προσπάθεια απενοχοποίησης της καπιταλιστικής ΕΕ.

Κλιμακώνει ο ΣΥΝ την προσπάθεια απενοχοποίησης και διάσωσης του ευρωοικοδομήματος και γενικότερα του καπιταλιστικού συστήματος για την κρίση, κάτω από την οποία στενάζουν ο ελληνικός και οι άλλοι λαοί. 

Σ' αυτήν την κατεύθυνση, επιχειρεί να χρεώσει την καπιταλιστική κρίση στους διαχειριστές του συστήματος, θέτοντας έτσι στο απυρόβλητο το ίδιο το σύστημα και τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα, που γεννάει και αναπαράγει κρίσεις και φτώχεια για το λαό.

Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής επιλογής, συντάσσεται αντικειμενικά με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. στην υποστήριξη της πρότασης περί ευρωομολόγου, ενώ παράλληλα, για να θολώσει τα νερά, δεν παραλείπει να προβάλει την πρόταση περί «μετώπου κατά του μνημονίου», 

Το παράδειγμα της Ιταλίας .

Την καλύτερη απάντηση στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και σε όλους εκείνους που αναπαράγουν την αυταπάτη ότι η διαχείριση της κρίσης μπορεί να γίνει φιλολαϊκή, αν οι θεσμοί της ευρωένωσης, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), αναμειχθούν εντονότερα στη δανειοδότηση των υπερχρεωμένων κρατών, στον αντίποδα δήθεν των καπιταλιστικών «οίκων αξιολόγησης», δίνουν οι όροι με τους οποίους η ΕΚΤ ξεκίνησε από χτες να αγοράζει ομόλογα της Ιταλίας. 

Θυμίζουμε ότι η Ιταλία δεν έχει μνημόνιο, όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, ενώ είναι η τρίτη σε οικονομικό μέγεθος χώρα της Ευρωζώνης. 

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ιλ Κοριέρε ντέλα Σέρα», σε μια «μυστική» επιστολή που εστάλη στον Σ. Μπερλουσκόνι μεταξύ της Πέμπτης και της Παρασκευής, ο διοικητής της ΕΚΤ, Ζαν - Κλοντ Τρισέ απαριθμεί τα «μέτρα που πρέπει να ληφθούν, το χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή τους, ακόμη και τα νομοθετικά εργαλεία που πρέπει να χρησιμοποιηθούν, ώστε να επιταχυνθεί η εφαρμογή τους». 

Αντίσταση με προοπτική...

Οι τίτλοι στα δελτία σε καλούν να κλάψεις μαζί τους: «μαύρη Δευτέρα για τα χρηματιστήρια».

Η αλήθεια είναι πως όσο πιο μαύρες είναι οι μέρες στα χρηματιστήρια, τόσο πιο καλά μπορούν να πάνε τα πράγματα για την εργατική τάξη.

Το σίγουρο είναι πως βαθαίνει η καπιταλιστική κρίση.

Και το μόνο ερώτημα είναι αν οι εργαζόμενοι θα δώσουν φιλί ζωής στους καπιταλιστές, ή, με την πάλη τους θα διευρύνουν το ρήγμα που απαιτείται για να γκρεμιστεί ένα σύστημα που μόνο δεινά φέρνει.

***

Μαζί με το κλάμα για τα καπιταλιστικά κέρδη μερικές ειδήσεις στα ψιλά ενισχύουν την εικόνα της γενικευμένης επίθεσης στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα: 

Δε φταίει το μπόι...

Η πιο βολική εξήγηση για τα όσα συμβαίνουν παγκοσμίως στις χώρες του κεφαλαίου και την αδυναμία του συστήματος να βγει από τη φάση της κρίσης, είναι να μετρώνται οι νομοτέλειες της καπιταλιστικής οικονομίας με το λειψό μπόι των πολιτικών ηγεσιών και να αποδίδονται οι καταστροφικές για τους λαούς συνέπειες της κρίσης στα καμώματα των λεγόμενων οίκων αξιολόγησης.



Αλλιώς είναι τα πράγματα στη ζωή.

Προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τον λαό...

ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ τους ...λυπηθούμε και να τους κατανοήσουμε όλους αυτούς; 

Τα αραβικά χρηματιστήρια που επλήγησαν, τα ευρωπαϊκά που κάπως συγκράτησαν τις επιπτώσεις και τα αμερικάνικα που αγωνιούν;

Πρέπει, μήπως, να ...καρδιοχτυπούμε μαζί με τις πολυεθνικές και τους τραπεζικούς ομίλους για την πιθανότητα μίας κάποιας ζημιάς που ίσως έχουν στα κέρδη τους; 

(Αν και με κάποιο ...μαγικό τρόπο ποτέ δεν συμβαίνει αυτό).

Οφείλουμε, μήπως, να νιώσουμε δέος απέναντι στα τεράστια μεγέθη της παγκόσμιας οικονομίας που κλυδωνίζεται και να αποδεχθούμε σιωπηλά και καρτερικά τη μοίρα μας, που είναι να πληρώσουμε ακόμη περισσότερο, να χάσουμε τους μισθούς και τα δικαιώματά μας;

Δηλώσεις της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα για το βάθεμα της κρίσης.

Αλ. Παπαρήγα: Όλα αυτά που ακούμε αυτές τις μέρες περί της διάσωσης της οικονομίας της Ευρωζώνης και περί της διάσωσης της παγκόσμιας οικονομίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νέα καταιγίδα εναντίον των λαών - καταιγίδα φοβερή - και θα λέγαμε με απρόβλεπτες και προβλεπόμενες συνέπειες τα επόμενα χρόνια.

Δεν είναι ανάξιοι οι ηγέτες της ΕΕ, όπως ακούμε, δεν υπολείπονται των προηγούμενων, ούτε τα πράγματα περιπλέχτηκαν περισσότερο γιατί οι ηγέτες της ευρωζώνης βρίσκονται σε διακοπές. 

Αυτό που αποδεικνύεται είναι αυτό που εδώ και πολλά χρόνια λέει το ΚΚΕ και το επανέλαβε ακόμα πιο σταθερά με την έναρξη της κρίσης, ότι δεν υπάρχει αποτελεσματικό διαχειριστικό φάρμακο για την κρίση του καπιταλισμού. Και οι σοσιαλδημοκράτες και οι φιλελεύθεροι και οι δημοκράτες των ΗΠΑ και οι ρεπουμπλικάνοι μπορεί να έχουν παραλλαγές διαχείρισης, το αποτέλεσμα όμως δεν πρόκειται να είναι αυτό που είχαμε πριν, στις αρχές της δεκαετίας του '70, όπου ο καπιταλισμός κατάφερνε να ξεπερνάει την κρίση του και να περνάει σε ανάπτυξη με ρυθμούς μεγαλύτερους από αυτούς που είχε πριν την κρίση. 

Δεν υπάρχει γιατρειά για το καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτό που παρατηρούμε σήμερα δεν είναι οι ανάξιοι και απαθείς ηγέτες, αλλά ένας αμείλικτος πόλεμος μεταξύ τους, για το ποιο κράτος θα έχει τις μικρότερες απώλειες και για το  ποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα έχουν τις μεγαλύτερες απώλειες.

Αποδείχθηκε επίσης ότι ήταν κυριολεκτικά φληναφήματα αυτά που ακούγαμε και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, ότι υπάρχουν οίκοι αξιολόγησης φιλοαμερικανοί, κατά των ευρωπαίων.

Η ορθότητα της μαρξιστικής οικονομικής ανάλυσης ή η πλήρης κατάρρευση των αστικών οικονομικών θεωριών...

Η είδηση προκαλεί εντύπωση... 

Ο -"βαφτισμένος" από τους κεφαλαιοκράτες- γκουρού των οικονομικών Νουριέλ Ρουμπίνι προβλέπει καινούργια ύφεση την οποία μάλιστα θεωρεί σχεδόν αναπόφευκτη. Εισηγείται μάλιστα τη μετάθεση λήψης μέτρων περιορισμού της δημοσιονομικής "σπατάλης" σε ευθετότερο χρόνο και την ένεση ρευστότητας στις αγορές (=δωρεάν και ζεστό χρήμα στους βιομηχάνους και τους τραπεζίτες, "ευγενική χορηγία" των εργαζομένων).

Πέραν του γεγονότος ότι για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται ότι ζούμε εν μέσω μιας πραγματικά παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης (η πραγματικότητα δεν έχει βαρεθεί να διαψεύδει τους καπιταλιστές και τα φαιδρά παπαγαλάκια τους που μιλούσαν για γκόλντεν μπόις, για "χρηματοπιστωτική κρίση", για "κρίση χρέους" και άλλες ασυναρτησίες), αξίζει να σημειωθεί ότι οι αστοί οικονομολόγοι, με την ουρά στα σκέλια βεβαίως-βεβαίως, σύρονται -κυριολεκτικά- να αποδεχθούν τη μαρξιστική ανάλυση της κρίσης, την ορθότητα της οποίας η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: Αδυσώπητες κόντρες και ανταγωνισμοί.

Σφοδρή αντιλαϊκή κλιμάκωση σε βάθος δεκαετιών προαναγγέλλει ο ΟΟΣΑ. 
Ξεκινά η φοροληστεία από τον «εφαρμοστικό νόμο». 
Πακτωλός κεφαλαίων στα μονοπώλια για τη διάσωση του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Μπόλικο δρόμο έχει ακόμη να διανύσει η διαδικασία καταστροφής υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων, αυτών που σήμερα λιμνάζουν στα σεντούκια της πλουτοκρατίας, που βρίσκονται σε αναζήτηση φρέσκου ζωτικού χώρου και πεδίων κερδοφορίας.

Παρά και τις αποφάσεις «σωτηρίας» που πάρθηκαν στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, για τη λεγόμενη «οικειοθελή συμμετοχή» ιδιωτών (τραπεζών και άλλων μεγαλορεντιέρηδων), για το «κούρεμα» και την επιμήκυνση του κρατικού χρέους, σήμερα ξεσπούν νέοι αδυσώπητοι ανταγωνισμοί για το ποιος από αυτούς και σε ποιο βαθμό θα «πληρώσει το μάρμαρο».

Σκάνδαλο διαρκείας οι εξοπλισμοί... για ΝΑΤΟ και κέρδη πολυεθνικών.

Πολιτικό σκάνδαλο διαρκείας είναι συνολικά η υπόθεση των εξοπλιστικών προγραμμάτων που από κοινού προωθούν τις τελευταίες δεκαετίες οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. 

Μέρος αυτού του σκανδάλου, η κορυφή του παγόβουνου της όλης υπόθεσης, είναι οι σκανδαλώδεις συμβάσεις για τα υποβρύχια. 

Πρόκειται κατά κανόνα για πολεμικό υλικό που δεν υπηρετεί τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά εντάσσεται στους επιθετικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. 

Είναι αγορές οπλικών συστημάτων που αποτελούν μέρος του γενικότερου ιμπεριαλιστικού καταμερισμού ανάμεσα στις χώρες μέλη. 

«παρασιτισμός και σάπισμα» του καπιταλισμού...

ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ του καπιταλισμού σημαίνει ότι η αστική τάξη έχει μετατραπεί σε απλούς ιδιοκτήτες, μέσω των μετοχών, των μεγάλων επιχειρήσεων, μονοπωλιακών ομίλων κλπ., και δεν έχει καμιά σχέση, με την οργάνωση και ανάπτυξη της παραγωγής. Οι καπιταλιστές γίνονται παράσιτα.

Ο ΜΑΡΞ ΑΝΑΦΕΡΕΙ στον τρίτο τόμο του «Κεφαλαίου» (σελ. 551), μελετώντας το τι σημαίνει για την εξέλιξη του καπιταλισμού η εμφάνιση της μετοχικής εταιρίας:

«ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ του πραγματικά ενεργού κεφαλαιοκράτη σε απλό διευθυντή, διαχειριστή ξένου κεφαλαίου, και των ιδιοκτητών κεφαλαίου σε απλούς ιδιοκτήτες, απλούς κεφαλαιοκράτες του χρήματος (...) Στις μετοχικές εταιρίες η λειτουργία είναι χωρισμένη από την ιδιοκτησία του κεφαλαίου, επομένως και η εργασία είναι εντελώς χωρισμένη από την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την υπερεργασία. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ανώτατης ανάπτυξης της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής...».

Το 64% του εισοδήματος σε φόρους και εισφορές...

Η πολιτική αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου, μπορεί να προβλέπει την ελεγχόμενη απαξίωση μέρους των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων, ταυτόχρονα, όμως, προϋποθέτει τη βίαιη μαζική και εντελώς ανεξέλεγκτη χρεοκοπία των εργατικών νοικοκυριών, των μικρομεσαίων αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, των γυναικών και των νέων.

Η επιλογή της χρεοκοπίας των λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου να διασωθούν τμήματα της άρχουσας τάξης από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, που προκαλεί η φιλομονοπωλιακή πολιτική, αποτέλεσε κυρίαρχο συστατικό στοιχείο της πολιτικής που ακολούθησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από την πρώτη στιγμή, που βρέθηκε στη διακυβέρνηση. 

Πριν ακόμα μπουν οι υπογραφές στο μνημόνιο και πριν καθοριστούν οι στόχο του Μεσοπρόθεσμου.

Μαζί με την πολιτική των μαζικών απολύσεων και της ανεργίας, μαζί με τη συρρίκνωση των αποδοχών των εργαζομένων και την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, μαζί με την κατάργηση των συντάξεων όπως τις γνωρίσαμε τον προηγούμενο αιώνα και την παραπέρα εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών της Παιδείας και της Υγείας, κυβέρνηση και τρόικα, με πρωτοφανή σπουδή, σχεδίασαν και εφαρμόζουν μια πολιτική φορολογικής λεηλασίας των λαϊκών στρωμάτων.

«Ξεμπερδεύοντας» και με τα πολιτιστικά κριτήρια.

Ακόμη πιο ασφυκτικό θέλει να κάνει το πλαίσιο της κρατικής στήριξης στον κινηματογράφο η ΕΕ, ικανοποιώντας την απαίτηση των μονοπωλίων του οπτικοακουστικού τομέα για πλήρη εμπορευματοποίηση του κινηματογράφου. 

Ετσι, στα τέλη του περασμένου Ιούνη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι «διοργανώνει δημόσια διαβούλευση ως πρώτο βήμα για την επανεξέταση των κριτηρίων εφαρμογής των κανόνων της ΕΕ στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων που παρέχουν τα κράτη μέλη για τη χρηματοοικονομική στήριξη της παραγωγής και της διανομής κινηματογραφικών ταινιών».