Οταν ο σ. Ντιμιτρώφ παίρνει το λόγο για να υπερασπιστεί, δημιουργείται μια απόλυτη σιγή σ' όλη την αίθουσα. Πρώτ' απ' όλα πιστοποιεί ο σ. Ντιμιτρώφ ότι στους επαναστάτες κατηγορούμενους αφαιρέθηκε η δυνατότητα να υπερασπιστούν. Ο ίδιος όμως χρησιμοποίησε όλες τις δυνατότητες για να υπερασπιστεί. Οσον αφορά το ότι δεν δέχτηκε να τον υπερασπίσει ο Ταϊχέρτ, τονίζει ότι δεν έχει εμπιστοσύνη σ' ένα συνήγορο μέσα στις σημερινές συνθήκες της Γερμανίας. (...) Συνεχίζοντας λέγει: «Βρίσκομαι μπροστά στο δικαστήριο αθώος και υπερασπίζομαι σαν προλετάριος επαναστάτης, σαν κομμουνιστής. Γι' αυτό η γλώσσα που χρησιμοποίησα ήταν σκληρή. Αν δε με κατηγόρησαν γι' αυτό ότι τα λεγόμενά μου επέδρασαν προπαγανδιστικά δεν έχω παρά ν' απαντήσω ότι: Ο σκοπός μου ήταν να αποδείξω, ότι ούτε εμείς οι τρεις οι Βούλγαροι ούτε ο Τόργκλερ έχουμε καμμιά σχέση με τον εμπρησμό και ότι οι κομμουνιστές γενικά δεν έχουν καμμιά σχέση με το έγκλημα αυτό. Παρακάτω λέγει ότι ούτε στη Βουλγαρία ούτε στις άλλες χώρες δεν πιστεύουν στην ενοχή τους (...)
Οσον αφορά την κατηγορία ότι οι κομμουνιστές, επειδή ήξεραν ότι θα τεθούν εκτός νόμου προσπάθησαν να παίξουν το τελευταίο τους παιχνίδι, λέγει ότι δεν είναι λογικό. Σε άλλες χώρες όπου τα ΚΚ είναι απαγορευμένα δουλεύουν παράνομα όπως στην Ιταλία, Βουλγαρία, Πολωνία κλπ. Επίσης και στην πρώην Ρωσσία αναγκάζονταν οι επαναστατικές Οργανώσεις να δουλεύουν παράνομα. Μα το 1917 κάμαν εκεί οι εργάτες την επανάσταση. Οταν δε ο σ. Ντιμιτρώφ παρατήρησε ότι το ΚΚΓ είναι ένα τμήμα του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κόμματος, που κυριαρχεί κιόλας σ' ένα έκτο του κόσμου ο εισαγγελέας τον κατηγόρησε ότι κάνει πάλι κομμουνιστική προπαγάνδα. Κι ο σ. Ντιμιτρώφ απάντησε: «Οχι, πιστοποιώ μόνο γεγονότα» (...)
