«Yes, sir»

  «Ο συνδυασμός Χριστουγέννων και περιοριστικών μέτρων λόγω
κορωνοϊού αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία για διάβασμα». Με αυτόν τον τρόπο ξεκινά το άρθρο του ο διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή», Αλέξης Παπαχελάς. Τι ωραία εισαγωγή. Είναι και ο τίτλος του άρθρου που προκαλεί εντύπωση («Μια πλατεία Στάλιν;»), οπότε έχουμε δύο βασικά στοιχεία για να εξασφαλιστεί η ανάγνωση του.

Η ενημέρωση για τα διαβάσματά του («ένα εξαιρετικό βιβλίο για τη Διάσκεψη της Γιάλτας» και «μία βιογραφία του Φραγκλίνου Ρούζβελτ»),  δεν προεξοφλεί απαραίτητα την απορία που σκάει σαν βόμβα…:

Με αφορμή μια ενδιαφέρουσα έρευνα...

 

Τόσοι τόνοι από μελάνι, τόσες «εργατοώρες» ιστορικής παραχάραξης, τόσα εκατομμύρια ευρώ σε προγράμματα της ΕΕ για να αναποδογυριστεί η Ιστορία και να εξισωθεί ο φασισμός με τον κομμουνισμό... Τόσες αναλύσεις, τόση αξιοποίηση κάθε είδους «ναυαγίου» ή «ανανήψαντα» για να λερωθεί το χτες, αλλά κυρίως για να θαφτεί το όραμα για το αύριο των λαών...

Κι όμως. Ερχονται στιγμές που φτάνει μια έρευνα, η οποία αν και στημένη - με στοχευμένες ερωτήσεις για να δημιουργούν ακόμα και στον ανυποψίαστο δυσφορία για τον σοσιαλισμό - δείχνει ότι παρόλο που τα πράγματα είναι με το μέρος της αστικής προπαγάνδας, εντούτοις δεν είναι και τόσο εύκολα... Φανερώνει ότι τελικά είναι βαθύ το αποτύπωμα της ιστορικής προσφοράς του πρώτου εργατικού κράτους στη λαϊκή συνείδηση, γεγονός που περνάει και σε νεότερες γενιές. Πολύ περισσότερο επειδή αφορά μια έρευνα, η οποία γίνεται για ένα από τα «think tank» του κεφαλαίου στην Ελλάδα.

Για το τείχος του Βερολίνου

    Δεν υπάρχει επιτελείο προπαγάνδας που να μην έχει υπηρετήσει
εκείνη την υπέροχη ρήση: «Ποτέ μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία»…

    Πόσο «ωραία» όμως είναι η ιστορία που μας διηγούνται κάθε χρόνο οι νικητές του «ψυχρού πολέμου», ειδικά ανήμερα της επετείου από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9/11/1989;

    Λίγο να ξύσεις την λουστραρισμένη βιτρίνα, εκείνο που αμέσως θα προκύψει είναι το ρυτιδιασμένο, το μουμιοποιημένο κουφάρι των προ 30ετίας επινικίων τους περί «ελευθερίας» και «ευημερίας» που δήθεν θα βασίλευαν στον κόσμο μετά την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος». Ένας όρος που ακόμα κι αυτόν – οι… σοκαρισμένοι σήμερα από τη νίκη του κατασκευαστή Τείχους στα σύνορα ΗΠΑ με Μεξικό, του Τραμπ – τον δανείστηκαν από τον Γκέμπελς αφού εκείνος τον είχε χρησιμοποιήσει στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα στις 12/2/1945…

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ διαπομπεύουν την ιστορία….

 

Η Περιφέρεια Κρήτης έχει, ως γνωστό, επιλύσει όλα τα προβλήματα του νησιού σε αυτό το δίσεκτο έτος 2020. Ως εκ τούτου, μάλλον για να μην πλήξει, αποφάσισε να τροποποιήσει την ιστορία. Και μάλιστα, όχι την οποιαδήποτε ιστορία. Για εκείνη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μιλούμε.

Σύμφωνα λοιπόν με κατά πλειοψηφία (μειοψήφησε, ποιος άλλος, η παράταξη του ΚΚΕ) απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, μετά από εισήγηση της πλειοψηφίας των ΚΙΝΑΛ-ΣΥΡΙΖΑ, αποφασίστηκε ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε στην Κρήτη. Μετά από αυτήν την συνταρακτική ανακάλυψη η 10η Μαΐου –νέα ημερομηνία λήξης του πολέμου — αποφασίστηκε να εορτάζεται επίσημα στην Κρήτη ως Ημέρα της Ευρωπαϊκής Ειρήνης!