Νίκος Μπελογιάννης: «…αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας»

 Νίκος Μπελογιάννης (22 Δεκεμβρίου 1915- 30 Μαρτίου 1952).
Γεννήθηκε σαν σήμερα. Ούτε 37 χρόνια μετά έγιναν αυτά: 

«Ο υπαρχιφύλαξ (σ.σ γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος, στην εφημερίδα “Προοδευτική Αλλαγή”, στις 31/3/1952), διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ’ αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.

«Νίκο σήκω»

Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:

«Πάμε για καθαρό αέρα;»

«Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση» (…)»

Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στο σκοτάδι, στις 4.12’ τα χαράματα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων, αυτών που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών, αυτών που έχτιζαν «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, προχωρούσε στο στυγερό έγκλημα. Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Νίκος Καλούμενος και ο Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Νίκος Μπελογιάννης: «Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα»

Τα λόγια του Μπελογιάννη -παντοτινό σύμβολο του πατριώτη, του διεθνιστή, του ανθρώπου, του κομμουνιστή– αποδείχτηκαν πολύ πιο ισχυρά από τις κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Πολύ πιο ανθεκτικά από τους μικρόνοες. Που νόμιζαν ότι δολοφονώντας τον Μπελογιάννη θα τον φίμωναν. Τον εκτέλεσαν πιστεύοντας ότι έτσι τα λόγια του θα έπαυαν να δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας». Τι ηλίθιοι…

   Στις 22 Δεκέμβρη 1915, σαν σήμερα, γεννιόταν στην Αμαλιάδα ο Νίκος Μπελογιάννης. «Έφυγε» μόλις 37 ετών. Εκτελέστηκε.

   Ο Μπελογιάννης είχε πολλά «κουσούρια». Τέτοια που δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από τους δολοφόνους του. Το βασικότερο: Εκτός από μαχητής με το όπλο του ΕΛΑΣ στο χέρι την περίοδο της Κατοχής ενάντια στους ναζί, εκτός από μαχητής του ΔΣΕ ενάντια στους εκμεταλλευτές και τους αμερικανοτσολιάδες στον Εμφύλιο, ήταν και μαχητής με «όπλο» την πένα.

Δύο φωτογραφίες

1) Ο Μπελογιάννης κι οι σύντροφοί του. Στο εκτελεστικό απόσπασμα με το χαμόγελο στα χείλη κι αφού πρώτα είχαν ξεφτιλίσει τους στρατοδίκες μέσα στα στρατοδικεία τους. 

Όταν το μήλο πέφτει σάπιο κάτω από τη μηλιά…

“Τον πατέρα μου τον σκότωσαν η Φρειδερίκη και ο Ζαχαριάδης” – Θεωρία δύο άκρων από τον "Μπελογιάννη" Τζούνιορ

Η Έλλη Παππά είχε πει ότι ο Ζαχαριάδης χρειαζόταν έναν ήρωα και έναν προδότη. Δηλαδή το Νίκο Μπελογιάννη και το Νίκο Πλουμπίδη. Προσέθετε επίσης ότι ο Μπελογιάννης της ζήτησε να εκδικηθεί το κόμμα για την εκτέλεση, έτσι τουλάχιστον ερμήνευε η ίδια με τη γνωστή αντι – ΚΚΕ στάση κυρίως τα τελευταία χρόνια της ζωής της τη φράση: Εσύ πρέπει να ζήσεις για το παιδί μας, για την εκδίκηση.

Το παιδί αυτό ποτέ δεν άντεξε το βάρος του ονόματός του, αλλά συνεχίζει στην παραπάνω λογική της μητέρας του, προχωρώντας τη μερικά βήμα ακόμα, επί το αντιδραστικότερο.