«Ως γονέας και πολίτης θεωρώ αδιανόητο το παιδί μου (13 χρονών) αντί να βγαίνει μια βόλτα στο πάρκο με σκοπό να ξεσκάσει (ειδικά αυτό τον καιρό λόγω της πανδημίας), να γυρίζει από αυτό με κλάματα και σε κατάσταση σοκ μη θέλοντας ξανά να πάει εκεί, προχωρώ στην παρούσα καταγγελία προς εσάς γνωρίζοντας ότι κάνοντας ανάλογη καταγγελία στην Αστυνομία δεν πρόκειται ουσιαστικά να ακουστώ.
Ο Άρης Παπαζαχαρουδάκης, ένας εκ των συλληφθέντων που αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, με συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» υποστήριξε πως το απόγευμα της επόμενης μέρας της συγκέντρωσης στη Ν. Σμύρνη απήχθη επί της ουσίας από αστυνομικούς. «Με έδεσαν πισθάγκωνα με χειροπέδες, μου φόρεσαν κουκούλα και με έβαλαν στο αυτοκίνητο με μπουνιές και κλωτσιές», ανέφερε στην εφημερίδα.
Οπως π.χ. σε σχετικό άρθρο με τίτλο «Κοινοβουλευτισμός διά ροπάλου» («Εφημερίδα των Συντακτών», 27/9/2020), που μας προέτρεπε να «επιστρέψουμε (...) στις αρχές της δεκαετίας του 1960 για να θυμηθούμε τι μπορεί να σημαίνει η κρατική καταστολή σε συνθήκες αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από μια δεξιά κυβέρνηση του νόμου και της τάξης».
Ακολούθως, στο άρθρο γίνονταν εκτενείς αναφορές στην «ένταση της καταστολής» από τη μεριά των «νικητών του Εμφυλίου» (εννοώντας τη «δεξιά» πολιτική παράταξη, που τότε εκφραζόταν
Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο υπουργός, πατέρα;
Γιατί βγαίνει ο κόσμος στα μπαλκόνια και καμαρώνει τους αστυνομικούς;
Γιατί δε χορταίνει να τους βλέπει, παιδί μου. Να σώζουν ζωές και την Αθήνα, που δεν κάηκε. Να βλέπουν μια δημοκρατική αστυνομία, που κάνει πράξη την αποκέντρωση της βίας και της καταστολής. Καταστολή στις γειτονιές, μες στις πολυκατοικίες, σαν ντελίβερι. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά, όχι μόνο στο κέντρο της Αθήνας. Να δέρνουν οικογένειες, πεντάχρονα, όχι μόνο “μπαχαλάκηδες”.
Αυτή είναι η ουσία του σχεδίου νόμου «Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και άλλες διατάξεις» (βλ. εδώ ). Δεν είναι μόνο οι αυταρχικές, αντιδραστικές και τελικά ευνουχιστικές/αποτρεπτικές προβλέψεις & απαγορεύσεις που αφορούν τους όρους και τα όρια των λαϊκών συναθροίσεων, συγκεντρώσεων, διαδηλώσεων και λοιπών κινητοποιήσεων του εργατικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος. Προβλέψεις που παραπέμπουν ευθέως στις παραδόσεις και στη νοοτροπία της χούντας. Άλλωστε, ιδιαίτερα κατά την τελευταία δεκαετία, οι κυβερνήσεις του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης όλων των κομμάτων, μορφωμάτων/αναχωμάτων, υπό την άμεση εποπτεία του ευρωατλαντικού άξονα, αμιλλώνται στην επιβολή αυταρχικών, αντιδημοκρατικών,
Τα ΜΑΤ, φορώντας πολιτικά ρούχα, πήραν κράνη και ρόπαλα, έριξαν χημικά, έσπασαν οποιοδήποτε αυτοκίνητο υπήρχε μπροστά τους κι έφυγαν από τη Χίο ως αυτό που είναι: ταγΜΑΤαλήτες. Και για μην ξεχνιόμαστε: Αυτοί οι ταγΜΑΤαλήτες έχουν πολιτικούς προϊσταμένους – Ακολουθεί ρεπορτάζ, φωτογραφίες και βίντεο από το politischios.gr
Ούτε καν τα πιο στοιχειώδη προσχήματα δεν φαίνεται να τηρούν οι δυνάμεις καταστολής, προβαίνοντας σε διαρκής επιδείξεις δύναμης, ακόμα και χωρίς την παραμικρή αφορμή. Ανατριχιαστικά είναι τα όσα καταγγέλλει στην ΕφΣυν ο Π.Χ, 20χρονος σπουδαστής ΙΕΚ, που πριν λίγες μέρες, το μεσημέρι της 21ης Νοέμβρη έπεσε θύμα αδιανόητης ψυχολογικής και λεκτικής βίας από άνδρες των ΜΑΤ:
Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε πριν από 11 χρόνια (εδώ: rizospastis.gr/story.do?id=4852278). Δημοσιεύτηκε τρεις ημέρες μετά από την δολοφονία του Αλέξανδρου (Ριζοσπάστης, 9/12/2008). 
Ο Βορίδης θα το έλεγε “στοιχείο αναγκαστικότητας”. Εμείς το λέμε όπως είναι: ωμή κρατική βία, για να τρομάξει τον κόσμο και να τον στείλει σπίτι του. Αλλά αυτός κατεβαίνει μαζικά στο δρόμο… |
| Σοβαρή Χρυσή αυγή? |
Πολλοί στο επαγγελματικό και ιδεολογικό σινάφι του μπορεί να το σκέπτονται, κανείς όμως δεν τόλμησε να το εκστομίσει με τόσο σαφή, σχεδόν απερίφραστο τρόπο, όσο ο Γιάννης Πρετεντέρης από τη στήλη του “Εμπιστευτικά”: Η πάταξη της “ανομίας” μπορεί να έχει θύματα. Παρακολουθώντας κανείς το εντεινόμενο κρεσέντο καταστολής και βίας από την ΕΛ.ΑΣ, δεν είναι παράξενο να αναρωτιέται κανείς αν τελικά αποτελεί επιδίωξη, ή τουλάχιστον γεγονός που θεωρείται διαχειρίσιμο, η πρόκληση νεκρών. Τη δική του απάντηση δίνει ο Πρετεντέρης, ο οποίος ως επί δεκαετίες κορυφαία γραφίδα της αστικής τάξης στη χώρα μας, σαφώς και δε μιλά αβασάνιστα και χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. Δικαιούμαστε λοιπόν να θεωρήσουμε ότι οι απόψεις του δεν είναι απλώς προσωπικές, αλλά απηχούν σκέψεις ομοϊδεατών του και κυρίως της τάξης στην οποία ανήκει και υπηρετεί.
«Τα βασανιστήρια είναι κάτι περισσότερο από ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για να επιβληθούν ανεπιθύμητες πολιτικές σε εξεγερμένους ανθρώπους. Είναι, επίσης, μια μεταφορά για την υποκειμενική λογική του δόγματος του σοκ» (Ναόμι Κλαιν)
Το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου εναντίον του κομμουνισμού, των κομμουνιστών, των κομμουνιστικών κομμάτων, και η άθλια εξίσωση του με το φασισμό- ναζισμό, φαίνεται ότι επενέργησε ως εντολή σουλτάνου προς γενίτσαρους. Και ξεφύτρωσαν πολλοί, σε μετερίζια εντός εκτός του συνταγματικού τόξου της αστικής δημοκρατίας.
Με μια κατάπτυστη ανακοίνωση, η Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Δυτικής Αττικής συνεχίζει τον τραμπουκισμό σε βάρος της προέδρου της ΟΕΝΓΕ, που απειλήθηκε με σύλληψη από ομάδα ΔΙΑΣ, στη διάρκεια της εφημερίας της στην Ψυχιατρική Κλινική του «Θριάσιου», όταν ζήτησε από αστυνομικό συνοδό κρατούμενου ασθενή να μη φέρει το όπλο του μέσα στην κλινική για λόγους ασφαλείας των νοσηλευομένων. 
