Για τα 150 χρόνια από την Κομμούνα του Παρισιού το 1871

«Η Κομμούνα ήθελε να καταργήσει εκείνη την ταξική ιδιοκτησία που την εργασία των πολλών τη μετέτρεπε σε πλούτο των λίγων»

Κ. Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ τιμά τη μεγάλη επέτειο της συμπλήρωσης 150 χρόνων από την Κομμούνα του Παρισιού το 1871, που αποτέλεσε και αποτελεί έναν από τους λαμπρότερους φάρους στην πάλη του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, «το πιο υψηλό παράδειγμα του πιο περίλαμπρου προλεταριακού κινήματος του 19ου αιώνα»1, όπως την περιέγραψε ο Λένιν.

Η κόκκινη σημαία του προλεταριάτου που ανέμιζε στο δημαρχείο του Παρισιού για 72 μέρες, από τις 18 Μάρτη έως τις 28 Μάη 1871, ήταν το φωτεινό έμβλημα μιας νέας εποχής στους ταξικούς αγώνες ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη. Στην Παρισινή Κομμούνα η εργατική τάξη συγκρούστηκε για πρώτη φορά με τους εκμεταλλευτές της σηκώνοντας τη

9 Μάη 1945: Αυτή είναι η σημαία μας!

 «Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει…» (Ερνεστ Χεμινγουέι).

Ήταν Γενάρης του 1927 όταν ο υψηλός προσκεκλημένος έφτανε στη Ρώμη και απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:

«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.

Πρωτομαγιά: Γιατί «τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα…»

 Από τον Μάη του 1886 στο Σικάγο, την πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
(Αθήνα – 1893), τον ματωμένο Μάη (Θεσσαλονίκη – 1936), την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή μέχρι το μέλλον…

   Γιατί η Ιστορία δεν τελείωσε. 

   Το μέλλον των ανθρώπων δεν είναι καταδικασμένο στη βαρβαρότητα.     

   Γιατί «…η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή / που δεν την αρμενίσαμε ακόμα. / Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα./ Τις πιο όμορφες μέρες,/ τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα…» (Ναζίμ Χικμέτ).

Βλαντίμιρ Ιλιτς Ουλιάνοφ – ΛΕΝΙΝ

 «Τι να κάνουμε;»…

Αυτό είναι το ερώτημα που πλανάται πάνω από τον κόσμο όπου μια χούφτα “Κροίσοι” κατέχουν πλούτο που ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης.

Πάνω από τον κόσμο των 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που «ζουν» με 2 και 3 δολάρια την ημέρα την ώρα που 500 μεγιστάνες, το 0,000066% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχουν πλούτη τριπλάσια από το ΑΕΠ της Αφρικής των 65 χωρών και των 1,3 δις κατοίκων.

150 χρόνια από την Κομμούνα του Παρισιού (VIDEO)

 

Στις 18 Μάρτη 1871 ανοίγει μια καινούρια περίοδος στην παγκόσμια Ιστορία. Τη μέρα εκείνη, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, η κρατική εξουσία πέρασε, αν και για σύντομο χρονικό διάστημα, στα χέρια του προλεταριάτου, της πιο πρωτοπόρας, της μοναδικής μέχρι το τέλος επαναστατικής τάξης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η Κομμούνα που ίδρυσαν το 1871 οι εργάτες του Παρισιού έζησε μόνο 72 μέρες, αλλά η σημασία της για τον παραπέρα απελευθερωτικό αγώνα της εργατικής τάξης ήταν τεράστια.

Στάλινγκραντ!

 «Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει» (Έρνεστ Χέμινγουεϊ).

    «Δεν υπάρχει γη για μας πέρα από το Βόλγα»! Ήταν τα λόγια του ελεύθερου σκοπευτή Βασίλι Ζάιτσεφ, ενός από τους ήρωες εκείνης της μάχης. Της μάχης που έως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρξε παρόμοιά της στην Ιστορία. Η μάχη του Στάλινγκραντ.

Ήταν 2 Φλεβάρη 1943 – σαν σήμερα – όταν ολοκληρώθηκε η παράδοση των γερμανικών δυνάμεων στον Κόκκινο Στρατό. Έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τη συντριβή του χιτλεροφασισμού.

«…ο Λένιν είναι της γενιάς μας άνθρωπος…»

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο όπου 500 Κροίσοι, το
0,000066% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχουν πλούτη τριπλάσια από την Αφρική των 65 χωρών και των 1,3 δις κατοίκων…   

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο όπου η περιουσία του 1% των πλουσιότερων πολιτών του κόσμου αντιστοιχεί σε ποσό υπερδιπλάσιο του αθροιστικού πλούτου των 6,9 δισεκατομμυρίων λιγότερο πλούσιων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη.

Ένα ερώτημα πλανάται  πάνω από την Ευρώπη των 120 εκατομμυρίων φτωχών και απόκληρων.

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ελλάδα της καταχνιάς, της κατάθλιψης, της αιθαλομίχλης, της κρίσης, της πανδημίας, των Μνημονίων: «Τι να κάνουμε;»…

Σύντροφοι, ΨΗΛΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ!

 Σημαδιακά Χριστούγεννα 1991, η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστέλλονταν από την κορυφή του Κρεμλίνου και το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο – η ταξική πατρίδα κάθε εργάτη – λύγιζε κάτω από το βάρος της αντεπανάστασης.

Σάββατο, 28 Δεκέμβρη του 1991 το 5231 φύλλο  του Ριζοσπάστη

Το ιστορικό πρωτοσέλιδο

🔻 Η σοβιετική κόκκινη σημαία δεν κυματίζει πλέον στους τρούλους του Κρεμλίνου. Η υποστολή της σφράγισε με δραματικό και ταυτόχρονα συμβολικό τρόπο το τέλος της 74χρονης πορείας του πρώτου στον κόσμο σοσιαλιστικού κράτους.
🔻 Για μια στιγμή οι δείχτες των ρολογιών έμειναν ακίνητοι σημαδεύοντας την κρίσιμη στιγμή. Οι καρδιές πολλών εκατομμυρίων εργατών σ’ όλο τον κόσμο σταμάτησαν να χτυπούν. αναμετρώντας το μέγεθος των απωλειών.
▪️ Και ενώ ο Μπ. Γιέλτσιν εγκαθίσταται στο Κρεμλίνο, κάτοχος πλέον και των πυρηνικών κωδίκων, δυναμώνει η παγκόσμια ανησυχία για τις παραπέρα εξελίξεις στην πρώην Σοβιετική Ένωση, για τις σοβαρές συνέπειες που αυτές θα έχουν στις

Ήταν μια χώρα που την έλεγαν «Σοβιετική Ένωση»…

 Συμπληρώθηκαν 29 χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ήταν 25 προς 26 Δεκέμβρη 1991 όταν η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο μετά από 74 χρόνια.

Τότε υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε σημείο της Γης που, ανεξάρτητα από πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση, συναισθάνθηκαν τις αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Οσα ακολούθησαν ξεπέρασαν ακόμα και την πιο δυσοίωνη φαντασία.  

Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Εκείνοι που, όπως έχω σημειώσει, στη θέση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έστησαν την λέσχη της δικής τους… «ΕΣΣΔ»:

Νίκος Μπελογιάννης: «…αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας»

 Νίκος Μπελογιάννης (22 Δεκεμβρίου 1915- 30 Μαρτίου 1952).
Γεννήθηκε σαν σήμερα. Ούτε 37 χρόνια μετά έγιναν αυτά: 

«Ο υπαρχιφύλαξ (σ.σ γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Κορωναίος, στην εφημερίδα “Προοδευτική Αλλαγή”, στις 31/3/1952), διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ’ αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.

«Νίκο σήκω»

Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:

«Πάμε για καθαρό αέρα;»

«Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση» (…)»

Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στο σκοτάδι, στις 4.12’ τα χαράματα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων, αυτών που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών, αυτών που έχτιζαν «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, προχωρούσε στο στυγερό έγκλημα. Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Νίκος Καλούμενος και ο Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Οι κομμουνιστές έσωσαν την αξιοπρέπεια ενός λαού

 Έβγαλαν «φιρμάνι» απαγόρευσης των συναθροίσεων την ημέρα του Πολυτεχνείου με πρόσχημα την πανδημία.

Μίλησαν για «εγκληματική στάση» του ΚΚΕ αυτοί που εδώ και μήνες εγκληματούν απέναντι στον ελληνικό λαό, αφήνοντας χώρους δουλειάς, νοσοκομεία, σχολεία και μέσα μεταφοράς απροστάτευτα απέναντι στην πανδημία.

Με αφορμή μια ενδιαφέρουσα έρευνα...

 

Τόσοι τόνοι από μελάνι, τόσες «εργατοώρες» ιστορικής παραχάραξης, τόσα εκατομμύρια ευρώ σε προγράμματα της ΕΕ για να αναποδογυριστεί η Ιστορία και να εξισωθεί ο φασισμός με τον κομμουνισμό... Τόσες αναλύσεις, τόση αξιοποίηση κάθε είδους «ναυαγίου» ή «ανανήψαντα» για να λερωθεί το χτες, αλλά κυρίως για να θαφτεί το όραμα για το αύριο των λαών...

Κι όμως. Ερχονται στιγμές που φτάνει μια έρευνα, η οποία αν και στημένη - με στοχευμένες ερωτήσεις για να δημιουργούν ακόμα και στον ανυποψίαστο δυσφορία για τον σοσιαλισμό - δείχνει ότι παρόλο που τα πράγματα είναι με το μέρος της αστικής προπαγάνδας, εντούτοις δεν είναι και τόσο εύκολα... Φανερώνει ότι τελικά είναι βαθύ το αποτύπωμα της ιστορικής προσφοράς του πρώτου εργατικού κράτους στη λαϊκή συνείδηση, γεγονός που περνάει και σε νεότερες γενιές. Πολύ περισσότερο επειδή αφορά μια έρευνα, η οποία γίνεται για ένα από τα «think tank» του κεφαλαίου στην Ελλάδα.

Πανδημία: Πού το πάνε;

 

Γράφει στην «Μαρία Νεφέλη» ο Ελύτης: «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη».

Πάμε τώρα να δούμε τι συμβαίνει σε συνθήκες… πανδημιοκρατίας (τα στοιχεία παρατίθενται αναλυτικά στην τελευταία έκδοση του βιβλίου «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» – https://kapsimi.gr/einai-o-kapitalismos-ilithie):

α) Το 2007, λίγο πριν την εκδήλωση της κρίσης, το παγκόσμιο χρέος ήταν 142 τρις δολάρια. Υπολογιζόταν περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ.  Σήμερα (για την ακρίβεια: προ πανδημίας – Γενάρης 2020), σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνών Χρηματοοικονομικών, το παγκόσμιο χρέος είχε ήδη εκτιναχτεί στα 257 τρις δολάρια και ήταν 3,2 φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Μεγαλύτερο δηλαδή απ’ όταν ξέσπασε η προ δεκαετίας κρίση.

Η ομιλία του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία: Ένα ζωντανό πολιτικό κειμήλιο

    Μια ιστορική ομιλία με διαχρονική αξία, ένα ζωντανό πολιτικό κειμήλιο, ένα από τα τιμαλφή του κομμουνιστικού και του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας: Η ομιλία του Άρη Βελουχιώτη στην απελευθερωμένη Λαμία εκ μέρους του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ. Η εκφώνηση της έγινε, σαν σήμερα, στις 29 Οκτωβρίου 1944. Ο Άρης παρουσιάζει την πολιτική του ΕΑΜ και μιλώντας από το περίφημο μπαλκόνι, ανάμεσα στα άλλα, λέει:

Πάμπλο Πικάσο: Πώς έγινα κομμουνιστής

 "ΜΙΛΑΕΙ Ο ΠΙΚΑΣΣΟ: Πώς έγινα ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ"

«Βρήκα τον εαυτό μου»

Σε αμερικανική Επιθεώρηση δημοσιεύεται η πιο κάτω συνέντευξη του γνωστού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσσο:

Μελετώντας τα συμπεράσματα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Με αφορμή τα 75 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (9 Μάη 1945), που σημαδεύτηκε από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ, εντείνονται τα αφιερώματα, η αρθρογραφία από πολλές πλευρές σε σχέση με τις αιτίες αλλά και τα αποτελέσματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μελέτη των ιστορικών συμπερασμάτων είναι πολύ χρήσιμη, ιδιαίτερα για κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστρια, με δεδομένο ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία», αλλά αποτελεί «συνέχιση της πολιτικής με άλλα βίαια μέσα», συνεπώς η αναζήτηση των αιτιών του πολέμου πρέπει να γίνει μέσα στις αντιθέσεις και αντιφάσεις του καπιταλισμού, των αστικών κρατών, των διακρατικών σχέσεων. Το ζητούμενο για κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι η διαμόρφωση ενός νέου συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε την ιδιαιτερότητα ότι σε αυτόν πήρε μέρος η ΕΣΣΔ, ένα κράτος εργατικό, που οικοδομούσε τον σοσιαλισμό. Ηταν άλλωστε στις «αιτίες» του πολέμου ο στόχος διάλυσης της ΕΣΣΔ, στόχο που μοιράζονταν από κοινού και τα δύο αντιτιθέμενα αστικά στρατόπεδα που πήραν μέρος στον πόλεμο.

Το Σύμφωνο «Μόλοτοφ - Ρίμπεντροπ» και τι θέλουν να ξεχνάνε οι ιμπεριαλιστές

Οι σημερινοί απολογητές του ιμπεριαλισμού δείχνουν το Σύμφωνο «Μόλοτοφ - Ρίμπεντροπ», κρύβοντας τη Συμφωνία του Μονάχου, με την οποία οι ιμπεριαλιστές εκείνης της εποχής στήριξαν τον Χίτλερ για να τον στρέψουν ενάντια στη Σοβιετική Ενωση

Για μια ακόμα χρονιά, με προκλητικές και ανιστόρητες δηλώσεις επιτρόπων (του αντιπρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σοσιαλδημοκράτη Φ. Τίμερμανς, και της επιτρόπου Δικαιοσύνης, Β. Γιούροβα), με φιέστες και κοινές ανακοινώσεις κυβερνήσεων των χωρών της Βαλτικής, επιχειρήθηκε η «απαράδεκτη ταύτιση του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού. Ευκαιρία για χυδαίο αντικομμουνισμό, που αποτελεί άλλωστε και επίσημη ιδεολογία της ΕΕ, αλλά και για ξέπλυμα του φασισμού και ναζισμού - του γνήσιου τέκνου του καπιταλιστικού συστήματος - έδωσαν και φέτος οι φιέστες της ΕΕ για την 23η Αυγούστου, που έχει καθιερωθεί από την ιμπεριαλιστική ένωση ως "Ευρωπαϊκή Μέρα μνήμης στα θύματα του ολοκληρωτισμού και των αυταρχικών καθεστώτων", με αφορμή την επέτειο από την υπογραφή του Συμφώνου "Μόλοτοφ - Ρίμπεντροπ" το 1939» (από ανακοίνωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, «Ριζοσπάστης», Τρίτη 27 Αυγούστου 2019).

Περί σταλινισμού και αντισταλινισμού…

«Σταλινικός και ο Βαζιούλιν!»… αναφώνησε στέλεχος της αριστεράς, μετά από εκτεταμένη συζήτηση (με διερμηνεία) με τον μεγάλο Σοβιετικό φιλόσοφο Βίκτορα Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν1 στη Μόσχα κατά την δεκαετία 1990… «Εντυπωσιάστηκα! –συνέχισε- εξαιρετικός μαρξιστής φιλόσοφος, κομμουνιστής-μπολσεβίκος, αλλά σταλινικός»… -Από πού το συμπέρανες αυτό; -τον ρώτησα. Η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Τόσες ώρες συζητήσαμε και δεν έβρισε τον Στάλιν ούτε μια φορά!». Άρα, βάσει αυτής της σοφίας, πας μη καθυβρίζων τον Στάλιν και τα παραφυάδας αυτού ανά πάσα στιγμή = «σταλινικός»… Εδώ η διαλεκτική της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης απογειώνεται… Ακόμα θυμάμαι το στοχαστικό μειδίαμα του δασκάλου μου για την κατάσταση/κατάντια της αριστερής διανόησης…

Παρισινή Κομμούνα – αφιέρωμα

Το μεσημέρι της 28ης Μάη 1871 πέφτει το τελευταίο οδόφραγμα στην οδό Ραμπονό της Μπελβίλ.

Έτσι γράφτηκε και ο επίλογος της Κομμούνας του Παρισιού, της πρώτης επαναστατικής εργατικής εξουσίας στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Τίποτα μετά την Παρισινή Κομμούνα δεν θα ήταν ίδιο για την εργατική τάξη, αλλά ούτε και για την αστική τάξη, η οποία από εκεί και μετά θα ήταν αναγκασμένη να ζει με τον εφιάλτη μιας επανάστασης που θα σάρωνε την κυριαρχία της.

Πώς γεννήθηκε η Κομμούνα

Το 1866 μια κρίση υπερπαραγωγής «χτύπησε» τον καπιταλισμό στην Ευρώπη.

Ο ευρωκομμουνισμός και η ελληνική του έκφραση

Ο «ευρωκομμουνισμός» είναι η οπορτουνιστική πολιτική που ακολούθησαν μια σειρά από κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης από τη δεκαετία του 1960. 

Την ονομασία του την πήρε από έναν Ιταλό δημοσιογράφο το 1975 και υιοθετήθηκε στη συνέχεια και από τους ίδιους τους «ευρωκομμουνιστές» [1]. Το ζήτημα της διαφορετικής στάσης των κομμουνιστικών κομμάτων πάνω στο δίλημμα επανάσταση ή μεταρρύθμιση, δηλαδή ανατροπή ή διαχείριση του συστήματος, κάνει και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρη την αποτίμηση του «ευρωκομμουνισμού». Επιδιωκόμενος στόχος αυτού του άρθρου είναι μια κριτική του «ευρωκομμουνισμού» υπό το πρίσμα του μαρξισμού – λενινισμού. Η ανάλυση εστιάζει στη δραστηριότητα των τριών κύριων κομμουνιστικών κομμάτων που θεωρούνται βασικοί εκφραστές του «ευρωκομμουνιστικού» ρεύματος (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα). Επιχειρείται η κωδικοποίηση της επιχειρηματολογίας των «ευρωκομμουνιστών» και η ανάλυση της κοινωνικής τους βάσης. Σε ένα δεύτερο μέρος δίνεται η σύνδεση με την ελληνική εκδοχή του «ευρωκομμουνισμού» («ΚΚΕ Εσωτερικού»), στη γέννηση και την ιστορική διαδρομή της.