Δοξάστε την! – Μαρμάρινη επιγραφή με το όνομα της Μενδώνη και του Ιδρ. Ωνάση στην Ακρόπολη…

 Της άλλαξε τα φώτα, της έβαλε αρχαίο τσιμέντο αθάνατο, της βρήκε
και χορηγό -όπως έκαναν στην Αρχαιότητα. Και τώρα ετοιμάζεται να κάνει το όνομά της αθάνατο και να το τοποθετήσει για πάντα σε μια πλακέτα στον ιερό βράχο, δίπλα στο όνομα του χορηγού. Όπως ΔΕΝ έκανε κανείς άλλος μέχρι τώρα. Ακόμα και ο Φειδίας τη δική του μορφή θρυλείται πως εμμέσως έβαλε τη δική του μορφή στη ζωοφόρο. Τι έχουν προσφέρει όμως ο Φειδίας, ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης στην ανάδειξη του έργου συγκριτικά με την υπουργό Πολιτισμού -και τους “ευγενείς χορηγούς” που βρήκε, για να μην ξεχνιόμαστε;

Μαρία Δημητριάδη: Η φωνή των αγώνων του λαού (VIDEO)

Σαν σή­με­ρα, στις 7 Γε­νά­ρη 2009, σί­γη­σε για πάντα η ασυμ­βί­βα­στη φωνή της Μα­ρί­ας Δη­μη­τριά­δη, της τρα­γου­δί­στριας που σφρά­γι­σε αρι­στουρ­γή­μα­τα με­γά­λων Ελ­λή­νων δη­μιουρ­γών, μου­σι­κών και ποι­η­τών, που έγι­ναν σύμ­βο­λα αντί­στα­σης ενά­ντια στην εκ­με­τάλ­λευ­ση και το σκο­τά­δι της κα­τα­πί­ε­σης.

Της είμαστε ευγνώμονες γιατί με την τέχνη της και την προσωπική της στάση, μας έδωσε ένα υπόδειγμα για το τι σήμαινε, σημαίνει και θα σημαίνει καλλιτέχνης του λαού.

To “1900” και η κληρονομιά του Bertolucci στους νέους αυτής της χιλιετίας

Ένα αγόρι -παρ­τι­ζά­νος τρα­γου­δά­ει και σκο­τώ­νε­ται, από ένα γερ­μα­νό την ώρα της υπο­χώ­ρη­σής τους. Ένα άλλο αγόρι μπαί­νει, οπλι­σμέ­νο με του­φέ­κι, στη βίλα του γαιο­κτή­μο­νά του: το όπλο είναι στραμ­μέ­νο στο κε­φά­λι του γαιο­κτή­μο­να, ενώ το αγόρι -παρ­τι­ζά­νος, λέει μια φράση με τόνο απο­φα­σι­στι­κό και επι­τα­κτι­κό: «Ζήτω ο Στά­λιν!».

Ο τόπος είναι η εξοχή της Εμι­λί­ας (Emilia-Romagna). Η πε­ρί­ο­δος είναι σχε­δόν μισός αιώ­νας: από το 1901 μέχρι την Απε­λευ­θέ­ρω­ση. Ιστο­ρι­κό το soundtrack από τον Ennio Morricone και το ιτα­λι­κό και διε­θνές καστ – με­τα­ξύ πολ­λών – Robert De Niro, Donald Sutherland, Burt Lancaster, Gérard Depardieu e Stefania Sandrelli Όλα αυτά ξε­δι­πλώ­νο­νται σε 2 πρά­ξεις για ένα έργο που συ­νο­λι­κά διαρ­κεί πε­ρισ­σό­τε­ρο από 5 ώρες.

«…παράσιτα και χίλια μαλάκια…»

«Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη,/ της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,/ 
και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι,/ του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα!».

Ζούμε σε εποχές που πρώην υπουργοί σουλατσάρουν τα υπερπολυτελή τζιπ τους με πλαστές πινακίδες.
Που για τα απίθανα «ριφιφί», όπως αυτό στο Χρηματιστήριο, δεν υπάρχουν ένοχοι.
 Που τα υποβρύχια «γέρνουν», αλλά πάλι δεν υπάρχουν ένοχοι.
Που ένας λαός εξανδραποδίζεται, αλλά οι ένοχοι παριστάνουν τους «σωτήρες».
Με τον μαγικό του τρόπο ο Σικελιανός το ‘χε πει στην κηδεία του Παλαμά: Όταν ένας λαός βρίσκεται στα δύσκολα γυρίζει και ακουμπάει στους ποιητές του.

Τέτοιο «αγκωνάρι», για να ακουμπήσεις, για να πάρεις ανάσα, είναι ο Βάρναλης.

«Η ίδια η εποχή μας οδηγεί στην πολιτική τέχνη»

Ο Φώντας Λάδης, ποιητής των στίχων του «Φασισμού», μιλάει στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

Το τραγούδι ο «Φασισμός» του Φώντα Λάδη, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, αποδεικνύεται ότι παραμένει επίκαιρο 36 χρόνια μετά από τότε που ο ποιητής έγραψε τους στίχους. Ο «Ριζοσπάστης» μίλησε γι' αυτό με τον Φώντα Λάδη, ο οποίος έχει δώσει μερικά από τα σημαντικότερα εργατικού περιεχομένου τραγούδια, όπως το: «Λιώνουν τα νιάτα μας», «Το δέντρο», «Πάγωσ' η τσιμινιέρα», «Στη δουλειά και στον αγώνα»...

-- «Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον...». Πριν από 36 χρόνια γράψατε αυτούς τους στίχους που έχουν σημαδέψει το λαό μας, την εργατική τάξη και την πάλη τους ενάντια στο φασισμό και τις αιτίες που τον γεννούν. Σήμερα, εξακολουθούν να είναι επίκαιροι.....

Το σάπιο αστικό-καπιταλιστικό σύστημα «γεννά» άτομα σαν τη Διβάνη

Τερατογεννήματα της αστικής διανόησης.

Η επαίσχυντη, εμετική, δήλωση της συγγραφέως και καθηγήτριας στη Νομική Αθηνών, Λένας Διβάνη, δεν έπρεπε να εκπλήσει κανέναν. Άτομα σαν τη Διβάνη γεννά το αστικό κατεστημένο. 

Αυλοκόλακες της εξουσίας, γλύφτες των μεγαλοαστών, ψευτοδιανοούμενοι και ψευτοσυγγραφείς. Καθηγηταράδες της κακιάς ώρας, που συναγελάζονται με την εξουσία, που «αναβαθμίζονται»ακαδημαϊκά στις πλάτες του ελληνικού λαού, που αφού εκμεταλλευτούν το ψευδοκύρος που τους δίνει η θέση τους ως γλυψειματίες του συστήματος αμολούν το δηλητήριο τους. 

Η Διβάνη - και η κάθε Διβάνη, η κάθε Σώτη Τριανταφύλλου, η κάθε Δημουλά, ο κάθε Δήμου, ο κάθε αχυράνθρωπος της αστικής διανόησης - κάνει το χρέος της απέναντι στο σύστημα που την/τον εκτρέφει.

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στο Επιστημονικό Συνέδριο για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ (VIDEO)

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα κατά την έναρξη του Επιστημονικού Συνεδρίου της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Μπέρτολτ Μπρέχτ.

«Τα τελευταία χρόνια ξεκινήσαμε αυτή την προσπάθεια διοργάνωσης Επιστημονικών Συνεδρίων, αφιερωμένα στο έργο και την προσωπικότητα μεγάλων, πρωτοπόρων διανοητών-καλλιτεχνών, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Κώστας Βάρναλης. Φέτος κάνουμε ένα πιο τολμηρό βήμα - άλμα θα το

ΑΠΟΚΡΙΑ: Η διαχρονική ανατροπή της τάξης

Εχοντας τις ρίζες της στην αρχέγονη αγωνία και αγώνα του ανθρώπου για την επιβίωση, η Αποκριά αποτελεί ταυτόχρονα και το πιο καταλυτικό «βήμα» διακωμώδησης των κυρίαρχων ηθών κάθε εποχής

Η Αποκριά, πέραν των άλλων ιδιομορφιών, κατέχει κι αυτή της μοναδικής αρχέγονης τελετής, που δεν μπόρεσε να απορροφήσει ή να ιδιοποιηθεί ο χριστιανισμός (όπως έγινε με τις γιορτές του Δωδεκαήμερου κ.ά.), με φυσικό επακόλουθο, η Εκκλησία να την εξοβελίσει από το τυπικό της, χωρίς όμως να καταφέρει να τη θέσει υπό καταστολή στη λαϊκή συνείδηση.

Ετσι, η Αποκριά αποτελεί μέχρι σήμερα, πραγματικά, ένα εθιμικό «μνημείο» για τους λαογράφους (ακριβώς γιατί δε νοθεύτηκε από το χριστιανισμό) και, σε κάθε περίπτωση, μια λυτρωτική «όαση» για το λαό, ο οποίος επιμένει, παρά και ενάντια, ορισμένες φορές, στα ξένα πρότυπα του καρναβαλιού, να εκφράζει τις αγωνίες και τις ελπίδες του με την ανατρεπτική, χιουμοριστική, αθυρόστομη και «μαγική» διάθεση αυτών των ημερών. Αναβιώνοντας, μάλιστα - και χάρη στους τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους ανά την Ελλάδα - τελετουργικά της γιορτής, που είτε είχαν ξεχαστεί στο πέρασμα του χρόνου, είτε είχαν χάσει την παλιά τους αίγλη. Προσδίδοντας με αυτόν τον τρόπο στην Αποκριά

Σαν απόκληρος γυρίζω στην κακούργα ξενιτιά...

Σαν σήμερα, πριν από 98 χρόνια, δηλαδή το 1915 γεννήθηκε... Και σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια, το 1983, έφευγε επίσης από τη ζωή. Ο λόγος για τον Βασίλη Τσιτσάνη... Ο Τσιτσάνης υπήρξε ο δημιουργός που έδωσε συνέχεια στο ρεμπέτικο τραγούδι, δίνοντας το δικό του χρώμα και στίγμα.

Για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθούν

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, συνεχίζοντας τον κύκλο επιστημονικών συνεδρίων για την ανάδειξη του έργου μεγάλων μαρξιστών δημιουργών, μετά τα συνέδρια που διοργάνωσε για τους Γ. Ρίτσο και Κ. Βάρναλη, διοργανώνει στις 27 και 28 Απρίλη του 2013 το 3ο επιστημονικό συνέδριό της, αφιερωμένο αυτή τη φορά στον κορυφαίο μαρξιστή διανοητή, δραματουργό, ποιητή και σκηνοθέτη Μπέρτολτ Μπρεχτ με τίτλο: «Μπέρτολτ Μπρεχτ: Για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθούν».

Το συνέδριο θα αποτελέσει την κορύφωση μιας σειράς πολιτιστικών εκδηλώσεων που θα διαρκέσουν από το Δεκέμβρη του 2012 έως και τον Απρίλη του 2013 και θα περιλαμβάνουν κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Ο κύκλος των πολιτιστικών εκδηλώσεων ξεκινάει με το κινηματογραφικό αφιέρωμα για τον Μπ. Μπρεχτ την Τετάρτη 5 Δεκέμβρη 2012,στον κινηματογράφο ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX (Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους), με ελεύθερη είσοδο.

«Κυρίες και κύριοι σκεφτείτε, τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της και τι η δολοφονία ενός ανθρώπου μπροστά στην πρόσληψή του»

Η ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ

Δριμύ «κατηγορώ» στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα

«Κυρίες και κύριοι σκεφτείτε,

τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας

μπροστά στην ίδρυσή της

και τι η δολοφονία ενός ανθρώπου

μπροστά στην πρόσληψή του» (Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Μια από τις πιο δυνατές κινηματογραφικές δημιουργίες, «Η όπερα της πεντάρας», το κλασικό αριστούργημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Γκεόργκ Βίλχελμ Παμπστ, με την αξεπέραστη μουσική του Κουρτ Βάιλ, προβάλλεται, επίσης, στο πλαίσιο του αφιερώματος.

Η ταινία αποτελεί ορόσημο των πρώιμων χρόνων του ομιλούντος κινηματογράφου. Ο Παμπστ καταφέρνει να δημιουργήσει μια πολύ όμορφη οπτική αίσθηση του χώρου και του χρόνου στο βικτοριανό Σόχο του Λονδίνου. Ο σκιερός φωτισμός αναδεικνύει το στοιχείο της διεφθαρμένης κοινωνίας και τα τραγούδια μάς διασκεδάζουν με τον κυνισμό τους («Μακ ο Μαχαιροβγάλτης»), τον κυνισμό για την αφελή αγάπη («Το γαμήλιο τραγούδι των φτωχών»), το κυνισμό της ρεαλιστικής αγάπης («Το τραγούδι της Πόλυ»), τον κυνισμό του στρατού («Τραγούδι των κανονιών») και τέλος τον κυνισμό της απέχθειας («Η Τζένη των πειρατών»).

Ο ευνουχισμός του «Τσίρκου»

Ημουν από τους τυχερούς εκείνο το καλοκαίρι του 1973 όταν παιδάκι που μεγάλωνε μέσα στη χούντα και που πρακτικά είχε γνωρίσει μόνο το χουντικό καθεστώς βρέθηκα μαζί με τους γονείς μου στο θέατρο «Αθήναιον» για να παρακολουθήσω την παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο». Ηταν μια παράσταση που με σημάδεψε για όλη μου τη ζωή, μια παράσταση που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Το «Τσίρκο» αποτέλεσε την πολιτική μου αφύπνιση, μια αφύπνιση που μερικούς μήνες αργότερα με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μετατράπηκε σε πολιτικοποίηση. Δεν ξέρω πόσο το καταλάβαιναν εκείνη τη στιγμή ο Ρωμιός και το Ρωμιάκι αλλά διαπαιδαγωγούσαν συνειδήσεις.

Το ανέβασμα του «Τσίρκου» δεν είναι απλά το ανέβασμα μιας ακόμα θεατρικής παράστασης αλλά είναι μια βαθιά πολιτική πράξη.

Σουρεαλισμός, ανατρεπτικό πρωτοποριακό κίνημα

"ΟΜΗΡΙΚΟ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ"
ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΤΕΡΗ

Θεματικό αφιέρωμα σε ένα από τα μεγαλύτερα, σημαντικότερα και ανατρεπτικότερα καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα, στο σουρεαλισμό, παρουσιάζει το Ιδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή στους χώρους του στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη Χώρα της Ανδρου, από την 1η του Ιούλη μέχρι τις 30 Σεπτέμβρη 2012, με τίτλο «Προσεγγίζοντας το σουρεαλισμό».

Ενα κίνημα διαμαρτυρίας και ανατροπής των μέχρι τότε «καλώς κειμένων» στο χώρο της τέχνης, του έμμετρου λόγου πρωτίστως και των εικαστικών τεχνών συνακόλουθα, το οποίο χωρίς να αποτελέσει σχολή αισθητικής, με κριτήρια και κυρίαρχη φροντίδα όχι πλέον το αισθητικά ωραίο αλλά το δραστικά πνευματικό, έθεσε στον πυρήνα του προβληματισμού και των επιδιώξεών του τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε «να αλλάξει τη ζωή».

Ο σουρεαλισμός είναι κατά κάποιο τρόπο η συνέχεια του «νταντά». Ουσιαστικά, οι πρώην ντανταϊστές θα μετεξελιχθούν σε σουρεαλιστές κάτω από την καθοδήγηση του Γάλλου ποιητή Αντρέ Μπρετόν. Σε καλλιτεχνικό επίπεδο ο σουρεαλισμός θα επιχειρήσει να απελευθερώσει το καλλιτεχνικό ένστικτο από την «καταδυνάστευση» της λογικής, με στόχο την αποτύπωση της εσωτερικής πραγματικότητας του ανθρώπου, που δεν είναι λιγότερο ρεαλιστική από τη ζωή,

Ανθρωποι και μνημεία στο «έλεος» της «κοινωνίας των πολιτών»...

Η αποκάλυψη (11/5) του «Ριζοσπάστη» ότι, παραμονές των εκλογών, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ άνοιξε διάπλατα το δρόμο για προσλήψεις στην Αρχαιολογική Υπηρεσία από τις «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» και άλλους ιδιώτες, με διάφορες «ταμπέλες», ήταν η φυσική συνέπεια και συνέχεια της εφαρμοζόμενης πολιτικής εμπορευματοποίησης - ιδιωτικοποίησης του πολιτισμού από όλες τις κυβερνήσεις, κυρίως από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά. Οπότε, η «ίδρυση» της ΕΕ ως εκείνου του απαραίτητου πολιτικού πλαισίου εντός του οποίου θα «ολοκληρωνόταν» η εφ' όλης της ύλης επίθεση του κεφαλαίου στα εργασιακά δικαιώματα για την αύξηση του κέρδους και την ισχυροποίηση της ανταγωνιστικότητάς του, στο «φόντο» της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, θα «σάρωνε» και κάθε πολιτισμική επίφαση για τον ρόλο του πολιτισμού στον καπιταλισμό.

Η «πρόσκληση» του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού προς τις «ΜΚΟ», στις 23/4/2012, «Για υποβολή προτάσεων προώθησης ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης στον πολιτισμό, στο επιχειρησιακό πρόγραμμα "Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού"», είναι κάτι παραπάνω από το χρήμα που θα μοιραστεί στους ιδιώτες, με την μορφή του κατασκευασμένου αστικού ιδεολογήματος της «κοινωνίας των πολιτών».

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΝΤΑΣ: Δημιουργός με σπουδαία προσφορά

Εβδομήντα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου συνθέτη της Σμυρναίικης Σχολής

Μέσα στην Κατοχή, πριν από 70 χρόνια, στις 23 Μάη του 1942, έφευγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Τούντας, ο διασημότερος συνθέτης της Σμυρναίικης Σχολής. Πολυγραφότατος δημιουργός (συνθέτης, στιχουργός, οργανοπαίχτης, μαέστρος) ο Π. Τούντας άφησε ένα ποικίλο συνθετικό έργο, ενώ μαζί με τους άλλους μεγάλους Μικρασιάτες μουσικούς συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού στην Ελλάδα.

Εξαίρετος γνώστης της ευρωπαϊκής μουσικής, στα τραγούδια του ανέμειξε παραγωγικά ανατολικά και δυτικά μουσικά στοιχεία, δημιουργώντας εξαίσιες μελωδικές «χημείες» διαφορετικών ειδών: Αστικά λαϊκά, αμανέδες, δημοτικά, ρεμπέτικα, ελαφρά τραγούδια. «Δημητρούλα», «Γκαρσόνα», «Αερόπλανο θα πάρω», «Αμάν, Κατερίνα μου», «Κουβέντα με το Χάρο», «Μπήκε ο χειμώνας», «Είν' ευτυχής ο άνθρωπος», «Η Λιλή η σκανταλιάρα», «Πασαλιμανιώτισσα», «Χαρικλάκι», «Το κουκλί της Κοκκινιάς», είναι κάποια από τα γνωστότερα τραγούδια του, που πέρασαν στη δισκογραφία, μέσα από τις ερμηνείες των σημαντικότερων τραγουδιστών της εποχής: Ρίτα Αμπατζή, Ρόζα Εσκενάζυ, Κάκια Μένδρη, Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου, Κώστας Νούρος, Αντώνης Νταλγκάς, Γιώργος Παπασιδέρης, Στελλάκης Περπινιάδης, Κώστας Ρούκουνας, Ευάγγελος Σωφρονίου, κ.ά.

Βαθύς γνώστης της ανατολικής και δυτικής μουσικής

Με το ΚΚΕ η θέση των εργατών του πολιτισμού!

Σε υπερκέρδη του κεφαλαίου θα μετατρέπεται ο ιδρώτας των επιστημόνων και των εργατών στην πολιτιστική κληρονομιά και σε εμπορεύσιμο «είδος» τα τεκμήρια της συλλογικής μνήμης του λαού μας, όσο διαρκεί το σύστημα της εκμετάλλευσης

Η πάγια θέση του ΚΚΕ ότι είναι αδύνατον να υπάρξει ολόπλευρη πολιτιστική ανάπτυξη προς όφελος του λαού με την οικονομία να βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, επιβεβαιώνεται κάθε στιγμή, με κάθε αφορμή. Οι κομμουνιστές επιμένουν, απευθυνόμενοι στους - με καλή θέληση - εργάτες του πνεύματος, της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας και της διάσωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς, ότι είναι αντικειμενικά αδύνατο να καρποφορήσει ο κόπος και η προσφορά τους προς όφελος του λαού μέσα στον καπιταλισμό. Διότι είναι τουλάχιστον αφέλεια να περιμένεις πολιτιστική «ευαισθησία» από ένα σύστημα που αντιλαμβάνεται σαν «πηγή» κεφαλαιοκρατικής κερδοφορίας και σαν εμπόρευμα τα πάντα, από την εργατική δύναμη μέχρι τον αέρα.

Το «πανόραμα» μιας απίστευτης ανακάλυψης

Η μεγάλη περιοδική έκθεση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μάς καλεί σε ένα από τα εκπληκτικότερα «ταξίδια» στην ιστορία της ανθρώπινης διάνοιας, με «όχημα» το εντυπωσιακό φορτίο του αρχαίου πλοίου που βυθίστηκε στη θάλασσα των Αντικυθήρων πριν από δύο και πλέον χιλιάδες χρόνια

Μία από τις σημαντικότερες και συναρπαστικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις παγκοσμίως παρουσιάζεται σχεδόν πλήρης, για πρώτη φορά, μέσα από τη μεγάλη περιοδική έκθεση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, με τίτλο «Το ναυάγιο των Αντικυθήρων - Το Πλοίο, οι Θησαυροί, ο Μηχανισμός», που ξεκίνησε στις 6 Απρίλη και θα διαρκέσει για ένα χρόνο, μέχρι τις 28 Απρίλη 2013.

Το αντικείμενο της έκθεσης είναι φυσικά η απίστευτη και εντελώς τυχαία ανακάλυψη των σπαραγμάτων μιας αρχαίας ολκάδας - φορτηγού πλοίου δηλαδή - 300 τόνων, που ναυάγησε, προφανώς λόγω θαλασσοταραχής, περίπου στο 60 - 50 π.Χ., στη θάλασσα των Αντικυθήρων. 

Στην ίδια περιοχή, αιώνες αργότερα, στην «αυγή» του 20ού αι., την Ανοιξη του 1900, σφουγγαράδικα από τη Σύμη θα αναζητήσουν απάγκιο, λόγω επίσης λόγω μιας θαλασσοταραχής. Και όταν η θάλασσα γαλήνεψε και οι αφουγγαράδες βούτηξαν προς αναζήτηση σφουγγαριών... είδαν έκπληκτοι στα 50 μ. το βυθό να είναι σπαρμένος με αγάλματα! 

Ποιος φοβάται τον Μπρεχτ, πράξη δεύτερη

Σκέψεις με αφορμή την παράσταση της όπερας των Μπρεχτ - Βάιλ «Ανοδος και πτώση της πόλης Μαχαγκόνι» στο Μέγαρο Μουσικής.

«Οσο ζούσαν οι μεγάλοι επαναστάτες, οι τάξεις των καταπιεστών τους αντάμειβαν με συνεχείς διώξεις και αντιμετώπιζαν τη διδασκαλία τους με την πιο άγρια μοχθηρία, με το πιο λυσσαλέο μίσος, με την πιο αχαλίνωτη εκστρατεία ψευτιάς και συκοφαντίας. Υστερα από το θάνατό τους γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε αβλαβή εικονίσματα, σα να λέμε, να τους αγιοποιήσουν, να προσδώσουν κάποια δόξα στο όνομά τους για «παρηγοριά» των καταπιεζομένων τάξεων και για εμπαιγμό τους, ευνουχίζοντας το περιεχόμενο της επαναστατικής διδασκαλίας, αμβλύνοντας και εκχυδαΐζοντας την επαναστατική της αιχμή». 
Οι διαπιστώσεις αυτές - διατυπωμένες από τον Λένιν στο «Κράτος και επανάσταση» - επιβεβαιώνονται και στην περίπτωση των μεγάλων επαναστατών καλλιτεχνών, όπως δείχνει η μεταχείριση που έχει στις μέρες μας το έργο του Μπρεχτ από τους κυρίαρχους πολιτιστικούς μηχανισμούς.

Πράγματι θα ήταν αφέλεια να σκεφτεί κανείς ότι το Μέγαρο Μουσικής, ένας από τους κεντρικούς οργανισμούς αναπαραγωγής της αστικής πολιτιστικής πολιτικής στη χώρα μας, δε θα συνέβαλε στην πανευρωπαϊκή προσπάθεια για ενσωμάτωση του

Στο ρυθμό της ευρω-ύπνωσης

Μπορεί οι μέρες που περνάμε να είναι για το λαό μας εξαιρετικά δύσκολες, όμως η ΕΡΤ το «βιολί» της... Συντονισμένη, όπως πάντα, στο ρυθμό της ευρω-ύπνωσης, που ονομάζεται Διαγωνισμός Τραγουδιού Γιουροβίζιον, καλεί τον κόσμο να δώσει και φέτος τηλεοπτικό «παρών», στον ενορχηστρωμένο από τις πολυεθνικές της τηλεοπτικής και μουσικής βιομηχανίας «χορό» της κακογουστιάς.

Τη στιγμή που το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού μας αντιμετωπίζει ζωτικής σημασίας προβλήματα, η ΕΡΤ παραμένει προσηλωμένη στη διοργάνωση, που γίνεται για τα ...μάτια της Ευρώπης, για το κέρδος των λίγων, των χορηγών, των διαφημιστών, των καναλιών, των δισκογραφικών εταιρειών... Σ' αυτό το πανάκριβο, φανταχτερό πλην κενό περιεχομένου «πανηγύρι», που το έχουμε χρυσοπληρώσει στο πρόσφατο παρελθόν, με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Η ΕΡΤ δηλώνει πως «αποφάσισε να συμμετάσχει με το ελάχιστο δυνατό κόστος», «σεβόμενη τα σοβαρά προβλήματα

Τρόμος και αθλιότητα του κινηματογράφου

Σκέψεις πάνω στην ταινία «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή»

Ο ακήρυχτος πόλεμος για τον εκφοβισμό και την άνευ όρων παράδοση του λαού στην εξαθλίωσή του έχει πολλά όπλα. Ανάμεσα στα πιο αποτελεσματικά συγκαταλέγεται και η τέχνη. Στους σχεδιασμούς της αστικής τάξης και των κομμάτων της να παρεμποδίσουν την ανάπτυξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος και την ισχυροποίηση του ΚΚΕ σημαντικό ρόλο έχει αναλάβει και ο κινηματογράφος, όπως σειρά γεγονότων καταμαρτυρούν. Για παράδειγμα, δεν είναι ούτε συμπτωματική, ούτε αγαθή - εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις - η επιλεκτική προτίμηση του ελληνικού κινηματογράφου στον εμφύλιο τα τελευταία ειδικά χρόνια, όπως δεν ήταν τυχαία και η παλιότερη εμμονή του αμερικανικού κινηματογράφου στο Βιετνάμ.

Μια πρόσφατη απόδειξη αποτελεί η ταινία του σκηνοθέτη Κώστα Χαραλάμπους «Δεμένη κόκκινη κλωστή», η οποία μάλιστα - σε αντίθεση με τα φονικά χτυπήματα