Ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να γνωρίζει
Τα γνωστά κλισέ. Τα ίδια και τα ίδια.
Συγγνώμη, αλλά δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτό το μεθύσι της γενικής συμφιλίωσης. Συγγνώμη, επίσης, που δεν διαβάζουμε ούτε την 28η Οκτώβρη, ούτε την ΕΑΜική αντίσταση, ούτε την Επανάσταση του ’21, ούτε τίποτα απ’ όσα προχώρησαν την Ελλάδα και τον κόσμο ένα βήμα μπροστά, ως αποτέλεσμα είτε της «ενότητας» των προβάτων με τους λύκους, είτε ως αποτέλεσμα της «διαπραγμάτευσης» των προβάτων με τους λύκους.
Κ. Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»
Η κόκκινη σημαία του προλεταριάτου που ανέμιζε στο δημαρχείο του Παρισιού για 72 μέρες, από τις 18 Μάρτη έως τις 28 Μάη 1871, ήταν το φωτεινό έμβλημα μιας νέας εποχής στους ταξικούς αγώνες ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη. Στην Παρισινή Κομμούνα η εργατική τάξη συγκρούστηκε για πρώτη φορά με τους εκμεταλλευτές της σηκώνοντας τη
Ήταν Γενάρης του 1927 όταν ο υψηλός προσκεκλημένος έφτανε στη Ρώμη και απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:
«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.
Θεωρία των δύο άκρων, σκέφτηκα αφελώς. Μα, όχι. Στην περίπτωσή μας έχουμε ανέβει επίπεδο.
Πρόκειται για αφιέρωμα της συντακτικής ομάδας του Protagon στον
Αυτό είναι το ερώτημα που πλανάται πάνω από τον κόσμο όπου μια χούφτα “Κροίσοι” κατέχουν πλούτο που ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης.
Πάνω από τον κόσμο των 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που «ζουν» με 2 και 3 δολάρια την ημέρα την ώρα που 500 μεγιστάνες, το 0,000066% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχουν πλούτη τριπλάσια από το ΑΕΠ της Αφρικής των 65 χωρών και των 1,3 δις κατοίκων.
Το κράτος μας με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», συμπεριλαμβανομένης μερίδας της «τέταρτης εξουσίας» που υπηρετεί τον βούρκο, έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.
Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»…
Παραθέτουμε ολόκληρη την ανοιχτή επιστολή του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ:
Πρόσφατα, η κυρία Λαμπρινή Θωμά (3/4/2021) δημοσιοποίησε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα σας (thepressproject.gr) με τίτλο «Υπενθυμίζοντας στο ΚΚΕ τι υπήρξε το ΚΚΕ».
Μετά από τέτοια εμβρίθεια σκέψης ελάτε, λοιπόν, να “ευτυχήσουμε”. Η διαδρομή, αν ακολουθήσουμε το υπόδειγμα του “σημαντικού μας ιστορικού”, περνάει από τη «δικαιολόγηση» των Ταγμάτων Ασφαλείας και φτάνει μέχρι το ξέπλυμα της χούντας. Μιλάμε για τον δρόμο της «αναθεώρησης» της Ιστορίας. Όχι επί τη βάσει στοιχείων, έρευνας, μαρτυριών, αξιόπιστων πηγών, διασταύρωσης. Όχι, δηλαδή, με όρους Επιστήμης.
Αυτή η ανασκολόπιση, που η «αντικειμενικότητά της» εδράζεται στην τακτική να παίρνει ορισμένα πραγματικά γεγονότα και να τα ρίχνει στο μίξερ της διαστρέβλωσης σαν άλλοθι του
Η οθωμανική εξουσία διεύρυνε και ενίσχυσε τα προνόμια και τις αρμοδιότητες της Εκκλησίας, καθιστώντας την τμήμα του οθωμανικού κρατικού μηχανισμού. Πράγματι, μέσα από ένα σύνθετο πλέγμα θρησκευτικών, νομοθετικών, εκπαιδευτικών, φορολογικών κι άλλων εξουσιών, η Εκκλησία κατέστη ο επικεφαλής - και κατά προέκταση ο ρυθμιστής κάθε πτυχής της ζωής - της διαμορφωθείσας κατά το οθωμανικό πλαίσιο «χριστιανικής κοινότητας» των Ρωμαίων (millet-i Rum). Ο Πατριάρχης ήταν υπόλογος μόνο στον ίδιο τον Σουλτάνο.
Ρήγας (Φεραίος) Βελεστινλής,
«Νέα Πολιτική Διοίκησις»
Η προώθηση των Οθωμανών στη Βαλκανική Χερσόνησο προηγήθηκε χρονικά της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης (1453). Από το 1352 έως το 1402, οι περιοχές της Θράκης, της Βουλγαρίας, της Μακεδονίας, της Ηπείρου (περιοχή Ιωαννίνων) και της Θεσσαλίας ενσωματώθηκαν στο οθωμανικό κράτος. Η οθωμανική κατάκτηση ανέτρεψε την υφιστάμενη τάση τυπικής φεουδαρχικοποίησης που προωθούνταν κυρίως από τα λατινικά κρατίδια, αλλά και από την ύστερη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (1261 - 1453).
Τότε ήταν «τουρκόσποροι», «βούλγαροι» και «όψιμοι έλληνες». Σήμερα είναι «λαθροεισβολείς» και «λαθρομετανάστες».Με αφορμή τα 75 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (9 Μάη 1945), που σημαδεύτηκε από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ, εντείνονται τα αφιερώματα, η αρθρογραφία από πολλές πλευρές σε σχέση με τις αιτίες αλλά και τα αποτελέσματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μελέτη των ιστορικών συμπερασμάτων είναι πολύ χρήσιμη, ιδιαίτερα για κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστρια, με δεδομένο ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία», αλλά αποτελεί «συνέχιση της πολιτικής με άλλα βίαια μέσα», συνεπώς η αναζήτηση των αιτιών του πολέμου πρέπει να γίνει μέσα στις αντιθέσεις και αντιφάσεις του καπιταλισμού, των αστικών κρατών, των διακρατικών σχέσεων. Το ζητούμενο για κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι η διαμόρφωση ενός νέου συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε την ιδιαιτερότητα ότι σε αυτόν πήρε μέρος η ΕΣΣΔ, ένα κράτος εργατικό, που οικοδομούσε τον σοσιαλισμό. Ηταν άλλωστε στις «αιτίες» του πολέμου ο στόχος διάλυσης της ΕΣΣΔ, στόχο που μοιράζονταν από κοινού και τα δύο αντιτιθέμενα αστικά στρατόπεδα που πήραν μέρος στον πόλεμο.
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ενώσεις απόστρατων αξιωματικών, ακροδεξιές-εθνικιστικές οργανώσεις και γκρουπούσκουλα, φασιστοειδή και φιλοβασιλικά απομεινάρια, συγκεντρώνονται στο Γράμμο και στο Βίτσι για να γιορτάσουν τη «νίκη του εθνικού στρατού κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών» τον Αύγουστο του 1949.
Το μεσημέρι της 28ης Μάη 1871 πέφτει το τελευταίο οδόφραγμα στην οδό Ραμπονό της Μπελβίλ.
