Πανδημία: Πού το πάνε;

 

Γράφει στην «Μαρία Νεφέλη» ο Ελύτης: «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη».

Πάμε τώρα να δούμε τι συμβαίνει σε συνθήκες… πανδημιοκρατίας (τα στοιχεία παρατίθενται αναλυτικά στην τελευταία έκδοση του βιβλίου «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» – https://kapsimi.gr/einai-o-kapitalismos-ilithie):

α) Το 2007, λίγο πριν την εκδήλωση της κρίσης, το παγκόσμιο χρέος ήταν 142 τρις δολάρια. Υπολογιζόταν περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ.  Σήμερα (για την ακρίβεια: προ πανδημίας – Γενάρης 2020), σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνών Χρηματοοικονομικών, το παγκόσμιο χρέος είχε ήδη εκτιναχτεί στα 257 τρις δολάρια και ήταν 3,2 φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Μεγαλύτερο δηλαδή απ’ όταν ξέσπασε η προ δεκαετίας κρίση.

«Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη»

Γράφει στην «Μαρία Νεφέλη» ο Ελύτης: «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη».

Πάμε τώρα να δούμε τι συμβαίνει σε συνθήκες… πανδημιοκρατίας (τα στοιχεία παρατίθενται αναλυτικά στην τελευταία έκδοση του βιβλίου «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» – https://kapsimi.gr/einai-o-kapitalismos-ilithie):

α) Το 2007, λίγο πριν την εκδήλωση της κρίσης, το παγκόσμιο χρέος ήταν 142 τρις δολάρια. Υπολογιζόταν περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ.  Σήμερα, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνών Χρηματοοικονομικών (Γενάρης 2020), το παγκόσμιο χρεος ανέρχεται πλέον στα 257 τρις δολάρια και είναι 3,2 φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Μεγαλύτερο δηλαδή απ’ όταν ξέσπασε η προ δεκαετίας κρίση.

Πρώτη κατοικία: Στον Προκρούστη ή στον Σκίρωνα;

Πάλι εδώ οι θεσμοί; Η είδηση (π.χ.) από το CNN Greece (20/4/20). «Ξεκινά η έκτη μεταμνημονιακή αξιολόγηση από τους θεσμούς» … Τι είναι αυτά ρε Τσίπρα; Βάλτους λίγο χέρι. Ποιοι θεσμοί λένε;  Ακόμα έρχονται αυτοί; Ακόμα βάζουν όρους; «Το μνημόνιο» – πες τους – «κύριοι τέλειωσε από τον Αύγουστο του 2019. Βγήκαμε από την επιτήρηση. Τι θέλετε τώρα;  Άμα πια». 

Ποιος νόμος Κατσέλη; Συνεχίζει η είδηση: «Μεγάλο «αγκάθι» στις συζητήσεις της ελληνικής πλευράς με τους θεσμούς παραμένει ο νόμος Κατσέλη (Ν.3869/2010) για την προστασία της πρώτης κατοικίας, με τους δανειστές να παραμένουν αρνητικοί στην πρόταση της Αθήνας για παράταση της ισχύουσας πλατφόρμας μέχρι το τέλος του έτους»… Ποιος νόμος Κατσέλη; «Έχει ξεδοντιαστεί ο νόμος που φέρει το όνομά μου»… είπε η ίδια στο OPEN, αφού έχουν χειροτερέψει τους όρους και τις προϋποθέσεις δυο τρεις φορές.

Σημαδεύουμε τον ορατό εχθρό

Αυτό που ζούμε σήμερα δεν θα είναι μια σύντομη παρένθεση. Δεν πρόκειται να επιστρέψουμε σε λίγο στο σημείο που βρισκόμασταν πριν ληφθούν τα μέτρα για την πανδημία.

Ο κίνδυνος για το λαό δεν περιορίζεται μόνο στην πανδημία. Αφορά το μεγάλο κύμα φτώχειας, ανεργίας και κατεδάφισης εργατικών δικαιωμάτων που φέρνει η επίθεση του κεφαλαίου στο έδαφος της νέας κρίσης. Ολοι οι σημαντικοί ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ κ.λπ.) προβλέπουν πλέον ότι το βάθος και η διάρκεια της νέας κρίσης θα είναι μεγαλύτερη απ' την αντίστοιχη του 2008 - 2009.

Οι διεθνείς εξελίξεις είναι ραγδαίες. Το μέλλον της Ευρωζώνης γίνεται όλο και πιο αβέβαιο. Τα λίκνα του καπιταλισμού, οι ΗΠΑ και η ΕΕ, χάνουν γρήγορα τη λάμψη τους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις εγκληματικές ελλείψεις του συστήματος δημόσιας Υγείας.

Τα δάνεια της …«ανεξαρτησίας»

«Εγώ θέλω του σπιτιού µας τα κεραµίδια να σάσουµεν, να µην τρέχουν και πέση το σπίτι µας και µας πλακώση. Τα ξένα τα σπίτια τα ’χουν καλά σκεπασµένα οι νοικοκυραίοι τους και δεν παίρνει ο αγέρας τα κεραµίδια τους όσο σφοδρός και να είναι. Του δικού µας του σπιτιού τα κεραµίδια λίγος άνεµος να φυσήξη δεν αφίνει κανένα. Και έχει και κάτι µαστόρους – παίρνουν τα κεραµίδια και σκεπάζουν τα ξένα σπίτια».

     Στρατηγός Μακρυγιάννης

  Στις 9 Φεβρουαρίου 1824, πριν από 196 χρόνια, αρχίζει η χρυσοπληρωμένη από τον ελληνικό λαό δανειακή “σωτηρία” της χώρας από ξένους και ντόπιους τοκογλύφους. 

 Εκείνη την ημέρα υπογράφεται στο Λονδίνο συμφωνητικό ανάμεσα σε Άγγλους κεφαλαιούχους και τους εκπροσώπους της ελληνικής κυβέρνησης, Ιωάννη Ορλάνδο και Ανδρέα Λουριώτη, για τη σύναψη δανείου ύψους 800.000 λιρών. Η ληστρική «περιπέτεια» σε βάρος της ελληνικής  κοινωνίας είχε μόλις αρχίσει… 

ΣΕ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ

Και για χρόνια, διαβάζοντας την ιστορία της ανόδου στην εξουσία των φασιστικών κομμάτων στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, η απορία πώς πέτυχαν να κερδίσουν  αν όχι την υποστήριξη έστω και την  ανοχή των μεγάλων μαζών για τόσο μεγάλο διάστημα σκόνταφτε πάντα στην κατανόηση της διαδικασίας ανάπτυξης και διάχυσης του φασισμού στην κοινωνία. 

Μέχρι αυτή την τελευταία δεκαετία της οικονομικής κρίσης, που ακόμα κι αν τις ρίζες του φασισμού δύσκολα τις αντιληφθήκαμε, όμως βιώνοντας γεγονότα  ως συνέπειες διάχυσης φασιστικών συμπεριφορών  μας αποκαλύπτεται, εκ του αποτελέσματος,  και η διαδικασία εκφασισμού μας. Ο οποίος δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες συμπεριφορές μιας ξαφνικής μεταμόρφωσης σε συγκεκριμένους ανθρώπους, αλλά εγκαθίσταται σε  όλο τον κρατικό μηχανισμό με τους θεσμούς και τα όργανά του και  διαπερνά όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις.

Είναι οι πολιτικοί προδότες;

Παρακολουθώντας τα αστικά μέσα ενημέρωσης, και αρκετά social media δημιουργείται η εντύπωση πως αν ρωτήσει κανείς έναν μέσο έλληνα την άποψή του για τα αίτια της κρίσης που βιώνει καθημερινά, θα απαντήσει σε γενικές γραμμές ότι: "φταίνε οι αλήτες, προδότες πολιτικοί, τί άλλο;"

Είναι όμως αλήθεια ότι είναι προδότες οι πολιτικοί μας, έτσι γενικά και αόριστα; 

Και αν είναι τί και ποιόν πρόδωσαν;

Για ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό,  θα προσπαθήσουμε πρώτα να ορίσουμε τί εννοούμε με τον όρο πολιτική. Ανατρέχοντας στην Wikipedia, διαβάζουμε "Με το γενικό όρο πολιτική (politics) εννοείται το σύνολο των μέτρων που λαμβάνονται και των μεθόδων και διαδικασιών που ακολουθούνται, μέσω των οποίων, ομάδες ανθρώπων οργανώνονται και λειτουργούν, προκειμένου να πετύχουν με τον αποτελεσματικότερο τρόπο και με το μικρότερο δυνατό κόστος τους σκοπούς που επιδιώκουν σε διάφορους τομείς δραστηριοτήτων".

Για τις οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού

Η οικονομική κρίση στις καπιταλιστικές οικονομίες αναπαράγει συνεχώς τις συζητήσεις στα αστικά επιτελεία, για το χαρακτήρα της, την αιτία της, την αντιμετώπισή της, τις μορφές διαχείρισής της. Με ένα και μοναδικό στόχο: οι συνέπειες της για το κεφάλαιο να είναι όσο γίνεται λιγότερο οδυνηρές. 

Αλλωστε, κρίση σημαίνει και καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, επομένως και ενός τμήματος του κεφαλαίου. Το τελευταίο είναι υπερτιμημένο και με την αγυρτεία του παρασιτισμού και της κερδοσκοπίας, και μέσω του απαραίτητου στον καπιταλισμό μηχανισμού των Χρηματιστηρίων, και πρέπει να επανέλθει στην πραγματική του αξία. Αυτό θα το κάνει η κρίση. 

Ταυτόχρονα όμως η κρίση καταστρέφει τις μικρότερες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που αντικειμενικά θα τις καρπωθούν οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι, επομένως ωθεί και στη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.

ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ «ΦΥΓΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΩΝ» («BRAIN DRAIN»)

Η επιστημονική έρευνα έχει αναδείξει ιδιαίτερες πτυχές και γνωρίσματα του φαινομένου της μετανάστευσης από την Ελλάδα επιστημονικού δυναμικού προς ισχυρότερες καπιταλιστικές οικονομίες, η οποία ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της οξυμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης πήρε εκρηκτικές διαστάσεις.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 Πριν υπεισέλθουμε στις ιδιαίτερες πλευρές του τρόπου με τον οποίο εκφράστηκε το συγκεκριμένο φαινόμενο στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η μετανάστευση επιστημονικού εργατικού δυναμικού αποτελεί γενικά έκφραση της κίνησης του εμπορεύματος «εργατική δύναμη», αλλά και προϊόν της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού.

Πρόταση ΔΝΤ: Ποινή στις αναλήψεις μετρητών!!!

Παρά την επέλαση των νεοφιλελεύθερων δοξασιών σε όλον τον κόσμο, τα απόνερα της πρόσφατης μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης όχι μόνο δεν λένε ν' αποτραβηχτούν τελείως αλλά άρχισαν ήδη να εκφράζονται φόβοι για ένα καινούργιο τσουνάμι, πολύ ισχυρότερο του προηγουμένου. Το χειρότερο δεν είναι ότι η παγκόσμια οικονομία αγκομαχάει και οι εκτιμήσεις για τους ρυθμούς ανάπτυξης γίνονται όλο και πιο συντηρητικές. Είναι ότι το διεθνές οπλοστάσιο κατά των κρίσεων έχει εξαντληθεί και, συνεπώς, οποιαδήποτε νέα κρίση θα μας βρει ανυπεράσπιστους.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Όπως έχουμε πει κατ' επανάληψη σε τούτη την μικρή δικτυακή γωνιά, οι καπιταλιστικές κρίσεις οφείλονται σε υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και το ξεπέρασμά τους δεν είναι δυνατόν να γίνει παρά μόνο με την καταστροφή αυτού του κεφαλαίου. Όταν ο εργοστασιάρχης έχει τις αποθήκες του γεμάτες με προϊόντα που δεν μπορεί να πουλήσει, σβήνει τις μηχανές αφού δεν έχει νόημα να συνεχίσει την παραγωγή ώσπου να ξεφορτωθεί το στοκ του. Ένας τρόπος να γίνει αυτό το επιθυμητό "ξεφόρτωμα" είναι καταστραφεί βίαια το στοκ από κάποιον εξωγενή παράγοντα, π.χ. να πιάσουν φωτιά οι αποθήκες ή να ξεσπάσει πόλεμος και να πέσει πάνω τους μια βόμβα. Ένας άλλος τρόπος είναι η καταστροφή αυτή να προέλθει από εσωτερικό παράγοντα, π.χ. να πτωχεύσει ή να αυτοκτονήσει ο εργοστασιάρχης και η περιουσία του να εκποιηθεί για πενταροδεκάρες.

Είναι ο Καπιταλισμός, σύντροφοι

 «Το δηµόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούληµα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγµατικό ή δηµοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το µοναδικό κοµµάτι του λεγόµενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγµατικά στο σύνολο του λαού είναι το δηµόσιο χρέος τους (…). Το δηµόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγµή που εµφανίζεται η χρέωση του δηµοσίου, τη θέση του αµαρτήµατος ενάντια στο άγιο πνεύµα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δηµόσιο χρέος. Το δηµόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς µοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν σε µαγικό ραβδί προικίζει το µη παραγωγικό χρήµα µε παραγωγική δύναµη και το µετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νά ναι υποχρεωµένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιοµηχανική µα ακόµα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δηµοσίου στην πραγµατικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν µετατρέπεται σε κρατικά ευκολοµεταβιβάσιµα χρεώγραφα που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο µετρητό χρήµα (…)». ([1])

«Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;»…

   Η καλή μας κυβέρνηση – που είναι και «αριστερή» – τσακώνεται με τη ΝΔ για το ποιος αγαπά περισσότερο τις τράπεζες και το ποιος εγγυάται καλύτερα το εύρυθμον του Χρηματιστηρίου.

    Η καλή μας κυβέρνηση – που είναι και «αριστερή» – ήρθε κι αυτή με το 3ο Μνημόνιο να προσθέσει μια ακόμα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με ρευστό και εγγυήσεις.

    Με νόμο – θυμίζουμε – που ψηφίστηκε όπως και οι προηγούμενοι: Με διαδικασίες εξπρές και «κατεπειγόντως». Αλλά αυτές ακριβώς τις διαδικασίες ήταν που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τις αποκαλούσε «εκτροπή» και «αντιδημοκρατική μαυρίλα»…

Δημόσιο χρέος: Αυξήθηκε κατά 15 δις ευρώ σε τρεις μήνες!!!

Στα 343,740 δισ. ευρώ ανήλθε το χρέος της κεντρικής διοίκησης στις 31 Μαρτίου 2018 έναντι 328,703 δισ. ευρώ στις 31 Δεκεμβρίου 2017.  Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. 

Ναι σωστά διαβάσατε! Το ελληνικό χρέος αυξήθηκε κατά 15,034 δισ. ευρώ μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2018!!!

Σημαντική αύξηση σημειώνει το ενδοκυβερνητικό χρέος μέσω repos για το πρώτο τρίμηνο του έτους. Συγκεκριμένα ενώ στα τέλη του 2017 το δημόσιο είχε δανειστεί με αυτή τη διαδικασία 14,9 δισ. ευρώ, τρεις μήνες αργότερα το ποσό είχε ανέλθει στα 22,5 δισ. ευρώ.

Χρέος: Αλήθειες και ψέματα

    Πριν από 6 χρόνια οι Σαμαράς – Βενιζέλος έστησαν πανηγύρια για το PSI. Ήταν εκείνη η προηγούμενη «ελάφρυνση χρέους» που επέφερε διάλυση των νοσοκομείων, κατάρρευση των ταμείων, ισοπέδωση των μικροομολογιούχων.

    Τώρα έχουμε το δεύτερο – το «αριστερό» πλέον – ημίχρονο του ίδιου… πανωλεθρίαμβου για το λαό. Η κυβέρνηση του κόμματος που μιλούσε για «κούρεμα», για «απομείωση» και για «διαγραφή» του χρέους, η κυβέρνηση που ήδη από το τρίτο Μνημόνιο υπέγραψε ότι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί», η κυβέρνηση που έβαλε την υπογραφή της κάτω από το κείμενο «οι ελληνικές αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους  να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως», μιλά για «ελάφρυνση χρέους» και στήνει τα προεόρτια της φαραωνικής επικοινωνιακής προπαγάνδας της «εξόδου από τα Μνημόνια».

Καπιταλισμός: Έξοδος από την κρίση με αντίτιμο νέα βαθύτερη κρίση

Αποκοιμίζουν τον κόσμο τα μέσα ενημέρωσης του κεφαλαίου αποκρύπτοντας ότι το ξεπέρασμα της κρίσης από τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες γίνεται με την προετοιμασία μεγαλύτερης και βαθύτερης κρίσης. Το σύστημα δεν μπορεί ποτέ να λύσει τις αντιφάσεις του και έτσι απλώς κάθε φορά βυθίζεται σε νέα κρίση προκειμένου να ξεπεράσει την προηγούμενη! 

Ποιο είναι το κρίσιμο σημείο της παραπλάνησης; Ότι σήμερα το χρέος μπορεί να «εξυπηρετείται» με λιτότητα, υφαρπαγή πλούτου, μικρή ανάπτυξη και νέο δανεισμό χωρίς να αποπληρώνεται με αποτέλεσμα να υπάρχει η αυταπάτη και η ψευδαίσθηση της ασφάλειας και του ξεπεράσματος της κρίσης. Στην πρώτη επιμέρους κρίση όμως από την εξάντληση των πηγών εξυπηρέτησης του χρέους, δεν αποκλείεται η παγκόσμια αυταπάτη να σκάσει σαν φούσκα όμοια με αυτή του 2008 ή, ακόμη χειρότερα, του 1929.

Απόδειξη της ελλοχεύουσας κρίσης, η αύξηση των δημόσιων και ιδιωτικών χρεών. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο απομυζεί τον κόσμο συσσωρεύοντας από τη μια κέρδη για τον εαυτό του και από την άλλη χρέη και φτώχεια στους οφειλέτες του, θεωρώντας ότι αυτή η υπερσυσσώρευση θα το σώσει από την κρίση. Στην ουσία σκάβει τον λάκκο του με νέα κρίση.

«ΑΝΟΙΓΜΑ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ»

Ζωτικός χώρος στους μεγαλοεπιχειρηματίες

«Ενδεικτική λίστα» με ακόμη 136 δραστηριότητες

Από τις 2 του Ιούλη ενεργοποιείται η οριζόντια διάταξη του νόμου για το άνοιγμα των λεγόμενων «κλειστών επαγγελμάτων». Σύμφωνα με ρύθμιση, σε 4 μήνες μετά τη δημοσιοποίηση του νόμου στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» καταργείται κάθε τυχόν «περιορισμός» στην άσκηση κάθε επαγγελματικής δραστηριότητας, ανοίγει δηλαδή το έδαφος για τη βίαιη συγκέντρωση κλάδων και δραστηριοτήτων που σήμερα χαρακτηρίζονται για τη σχετική διασπορά τους, για τη μάζα των αυτοαπασχολούμενων και μικρών επιχειρήσεων που δραστηριοποιείται στους χώρους αυτούς.

 Με αυτό τον τρόπο έρχονται να διευκολύνουν την είσοδο των ισχυρών επιχειρήσεων, δείχνουν την πόρτα της εξόδου στους αυτοαπασχολούμενους, ενώ ταυτόχρονα δρομολογούν τις νέες ανατιμήσεις στα τιμολόγια και τις παρεχόμενες υπηρεσίες.

Ποια ανάπτυξη;

Τώρα που η κυβέρνηση κάνει πράξη την υλοποίηση των αντιδραστικών πολιτικών του μνημονίου για την κατακρεούργηση των λαϊκών εισοδημάτων, την παραπέρα ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, την κατάργηση των συντάξεων όπως τις γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, την ολόπλευρη εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, τα οικονομικά επιτελεία και κάποιοι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης, επαναλαμβάνουν, σχεδόν μονότονα, την ανάγκη να παρθούν μέτρα που θα εξασφαλίσουν, λέει, την οικονομική ανάπτυξη.

   Καλή η, περί την ανάπτυξη, φιλολογία, ωστόσο το κύριο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι η ανοδική ή πτωτική πορεία των οικονομικών δεικτών στον καπιταλισμό, δεν είναι θέμα επιλογής κάποιας κυβέρνησης ή άλλου κέντρου λήψης αποφάσεων, αλλά αντικειμενική εξέλιξη των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής και της άναρχης εξέλιξης του ίδιου του καπιταλισμού. Κανείς καπιταλιστής δε θέλει να μην πηγαίνουν καλά οι δουλειές του.