ΙΑΠΩΝΙΑ, Μετά την πυρηνική καταστροφή νέα ... «οικολογικά» σχέδια του κεφαλαίου.

Σε αναγκαστική στροφή 180 μοιρών ως προς τους τρόπους και τις πηγές παραγωγής ενέργειας στρέφεται το ιαπωνικό μεγάλο κεφάλαιο, έπειτα από το σοβαρό πυρηνικό δυστύχημα στη Φουκουσίμα της βορειοανατολικής Ιαπωνίας από το σεισμό και το τσουνάμι της 11ης Μάρτη. 

Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός, Ναότο Καν, είχε άλλωστε παραδεχθεί στα μέσα του περασμένου Μάη πως η χώρα θα πρέπει να στραφεί στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ, π.χ., ηλιακή, αιολική, γεωθερμική ενέργεια κ.λπ.), ώστε να μην εξαρτάται η ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας από τους 55 πυρηνικούς σταθμούς.

Ο ίδιος μάλιστα είπε ότι σχεδιάζεται έως το 2030 το 20% της ενέργειας να παράγεται από ΑΠΕ, υπαινισσόμενος ότι θα μείνουν ως επί το πλείστον σχέδια επί χάρτου τα σενάρια για την κατασκευή 14 νέων πυρηνικών σταθμών μέσα στην επόμενη 20ετία.

Εντεκα προτάσεις καλοκαιρινής αυτομόρφωσης...

Στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, το μαρξιστικό - λενινιστικό βιβλίο, καθώς και η καλή λογοτεχνία είναι ένα εργαλείο για την κατανόηση του ιστορικά ξεπερασμένου καπιταλισμού που γεννά παρασιτισμό και σάπισμα. 
Η μελέτη των νομοτελειών της ταξικής πάλης αποτελεί ένα όπλο για την προετοιμασία των κομμουνιστών και των πιο πρωτοπόρων εργαζομένων για την επιθετική προβολή της κομμουνιστικής προοπτικής.

Εξαθλιώνουν το λαό για να κερδίζουν τα μονοπώλια.

Για τις ανάγκες της δράκας των μονοπωλίων, για τα σαπρόφυτα του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης - τρόικας - πλουτοκρατίας είναι απόλυτα έτοιμο να κλιμακώσει μέσα σε αυτό το ζοφερό για το λαό «καλοκαίρι» τα ακόμη χειρότερα, στην κυριολεξία για να σμπαραλιάσουν κάθε πλευρά της ζωής των εργατών, συνολικά των λαϊκών στρωμάτων.

Οπως πλέον και οι ίδιοι ομολογούν, μέσα από την πρόσφατη «έκθεση αξιολόγησης» της Κομισιόν, το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» και ο πρώτος από τους «εφαρμοστικούς νόμους» που ήδη ψήφισαν ήταν μόνον η απαρχή για την τωρινή φάση του αντιλαϊκού πολέμου,  

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, (με απλά λόγια).

Αν και οι ορισμοί δεν μπορούν πάντα να δώσουν 

με σαφήνεια τόσο την περιγραφή όσο και την ουσία ενός φαινομένου, μπορούμε να πούμε το εξής:  

 Κρίση είναι η αναταραχή, ή και διακοπή του κύκλου της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου. 

Η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου δεν είναι μόνιμη, αδιάκοπη, αλλά διακόπτεται περιοδικά και η άνοδος εναλλάσσεται με την πτώση. 

Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «κυκλική οικονομική κρίση».

Διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή σημαίνει ότι οι καπιταλιστές την υπεραξία,

 άρα και τα κέρδη που καρπώνονται, δεν την καταναλώνουν ολόκληρη, ως εισόδημα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος το ξαναρίχνουν στην παραγωγή, κάνουν δηλαδή επενδύσεις, διευρύνοντας τις διαστάσεις του κεφαλαίου τους, προκειμένου να αυξάνουν την υπεραξία, άρα και τα κέρδη που αντλούν.

Αυτή η συνεχής διαδικασία, που αυξάνει το κεφάλαιο, διακόπτεται περιοδικά.

Προβάλλει το καινούριο ...

Πολύ κλαψούρισμα ακούγεται μετά τα δραματικά γεγονότα της Τετάρτης 29/6/2011. Αυτά θα μείνουν ως νοητική παρακαταθήκη για όλους όσοι επιζητούν την άλλη κοινωνία του μέλλοντος, της Δημοκρατίας, της Ειρήνης και του Σοσιαλισμού. Ομως, το κλαψούρισμα συνεχίζεται κυρίως απ' αυτούς που συνέβη να βρεθούν στον ύψιστο πολιτικό θώκο του αστικού πολιτικού εποικοδομήματος. 

Σύνηθες κλαψούρισμα γι' αυτούς η «αδικαιολόγητη βία της αστυνομίας». Αμοιροι και υποκριτές κάνουν πως δεν γνωρίζουν την ουσία προσανατολισμού των δυνάμεων ασφαλείας που μετατράπηκαν σε γενίτσαρους.

Στήνουν παγίδες στο λαό και το κίνημα...

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες, για διενέργεια δημοψηφισμάτων για μια σειρά από ζητήματα που άπτονται της λειτουργίας του αστικού πολιτικού συστήματος, επιβάλουν στο λαό και στο κίνημα να τεθούν σε ετοιμότητα για να αχρηστέψουν τις νέες παγίδες που ο αντίπαλος τοποθετεί στο διάβα τους. 
Κανένας άνθρωπος του μόχθου δεν πρέπει να αδιαφορήσει, να ξεγελαστεί ότι μ' αυτόν τον τρόπο θα υπάρξουν φιλολαϊκές εξελίξεις και θα επιβληθούν λύσεις προς όφελός του.

ΙΤΑΛΙΑ: Επέλαση στα εργατικά δικαιώματα.

Κυβέρνηση, κεφάλαιο και συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες διαλύουν τις Συλλογικές Συμβάσεις.
Στην Ιταλία, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανόμενης και της δικής μας, διεξάγεται συντονισμένη επίθεση κατά των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, με στόχο την παραπέρα συρρίκνωση των λαϊκών εισοδημάτων και την ανατροπή των όποιων κατακτήσεων της εργατικής τάξης έχουν απομείνει, στο όνομα της αντιμετώπισης των μεγάλων δημοσιονομικών ελλειμμάτων, που προκάλεσε η ληστρική πολιτική υπέρ του κεφαλαίου, και για να βγει το κεφάλαιο με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες από τη βαθιά καπιταλιστική κρίση.

Βία ασκούν το κεφάλαιο και το αστικό κράτος.

Η προβοκάτσια που εκδηλώθηκε στο Σύνταγμα το διήμερο της 48ωρης γενικής απεργίας, στις 28 και 29 Ιούνη, για να προκαλέσει το όργιο καταστολής σε βάρος του λαϊκού κινήματος, και οι προπηλακισμοί βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που καταγράφηκαν τις επόμενες μέρες, από διάφορες «συστημικές πλευρές», ίσως και καθοδηγημένες, αξιοποιήθηκαν από την κυβέρνηση για να φέρει με τρόπο επιτακτικό στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης το ζήτημα της βίας και να προαναγγείλει πρωτοβουλίες που στοχοποιούν άμεσα το μαζικό και οργανωμένο εργατικό λαϊκό κίνημα.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να αξιοποιήσει μια πραγματικότητα, που και η ίδια συνέβαλε στη διαμόρφωσή της, μαζί με τα αστικά επιτελεία και τα αστικά ΜΜΕ για να στρώσει το έδαφος και να εξαπολύσει τον επόμενο γύρο επίθεσης στο ταξικό κίνημα, ενόψει της νομοθέτησης νέων σκληρών μέτρων που προβλέπει το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα». 

«Ανταγωνιστικά» ψέματα...

«Ο ανταγωνισμός πάντα φέρνει καλύτερες υπηρεσίες και φτηνότερες τιμές». 
Το γνωστό χρεοκοπημένο ιδεολόγημα αναμασούν ξανά κυβερνητικά στελέχη και καθεστωτικά παπαγαλάκια με αφορμή την τελική έφοδο που πραγματοποιεί η κυβέρνηση για την «απελευθέρωση» των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων. 
Εδώ και χρόνια τα παραμύθια αυτά έχουν «τελειώσει» και διαψευστεί παταγωδώς από την ίδια τη ζωή, αλλά οι σύγχρονοι γκαιμπελίσκοι δυσκολεύονται να βρουν καινούρια. 
Εδώ και πολλά χρόνια η ίδια η ζωή έχει αποδείξει ότι είναι μύθος ο ισχυρισμός ότι μετά από την «απελευθέρωση της αγοράς» θα έχουμε καλύτερα και φθηνότερα εμπορεύματα και υπηρεσίες για το λαό. 

Ο οπορτουνισμός προσωπεία αλλάζει, ρόλο όχι...

Οταν υπάρχει νηνεμία και ο καπιταλισμός φαντάζει σίγουρος και κραταιός είναι γνωστό ότι o οπορτουνισμός εκθειάζει την ηρεμία της λάσπης του βυθού ως πράξη ανανέωσης, γιατί το λαό τον συμφέρει ο εξανθρωπισμός του καπιταλιστικού συστήματος. 

Οταν, όμως, ξεσπά αναταραχή, γιατί και τα βουβάλια - μονοπώλια τσακώνονται άγρια, ειδικά στη φάση της κρίσης, και ο λαός αντιδρά - τότε ξαφνικά υμνεί την ανακατωσούρα. Βγαίνει και αυτός στον αφρό και προτείνει ως λύση στο λαό να επιλέξει να πάει με το πιο φιλολαϊκό βουβάλι! Με διάφορες φανφάρες, προτείνει ως ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό την επιστροφή στο βυθό και στο παρελθόν!

Ο,τι βλέπω κρίνω...

1. Μέσα στη γενικευμένη διάλυση, η ψυχή του καθενός δοκιμάζεται άγρια. 
Η κατάστασή της αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο στα νεκρώσιμα ιδιόμελα του Ιωάννου Δαμασκηνού: «Προς τους αγγέλους τα όμματα ρέπουσα, άπρακτα καθικετεύει, προς τους ανθρώπους τας χείρας εκτείνουσα, ουκ έχει τον βοηθούντα».

2. Το καθεστώς παραπαίει, ούτε το θέαμα δεν μπορεί πλέον να το σώσει. 

Ο Βενιζέλος θυμίζει παρηκμασμένη φιγούρα γκρουπιέρη σε καζίνο που παίζει μόνος, χωρίς να υπάρχουν γύρω του παίκτες.

3. Μεγαλύτερο δέος και από τους μπάτσους των ΜΑΤ προκαλούν οι δικαστικοί κλητήρες. Δίχως να σου ανοίξουν το κεφάλι ή να σε τσουβαλιάσουν στη ΓΑΔΑ, κάνουν το φυλλοκάρδι σου να τρέμει.

Ποιος και γιατί δημιουργεί το κρατικό χρέος.

Μόνο στο ψέμα και στην παραχάραξη της αλήθειας στηρίζεται η προπαγάνδα της κυβέρνησης, που προσπαθεί να ενοχοποιήσει τις λαϊκές μάζες για τα ελλείμματα του Δημοσίου και το κρατικό χρέος. 

Τα ελλείμματα και το χρέος είναι φρούτο σύμφυτο με τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής και απόλυτα απαραίτητο στο καπιταλιστικό κράτος, προκειμένου να χρηματοδοτεί, με διάφορους τρόπους, τους εκπροσώπους της οικονομικής ολιγαρχίας να κάνουν κερδοφόρες τοποθετήσεις των κεφαλαίων τους. 

ΟΙΚΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: «Παιδιά» του καπιταλισμού και της κερδοσκοπίας.

• 
  
• Τους επέβαλαν παγκοσμίως μεγάλες πολυεθνικές, ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί και συνασπισμοί κρατών, όπως η ΕΕ.
• Εκτιμήσεις και πορίσματα, ανάλογα με το βαλάντιο και τα συμφέροντα των μεγάλων πελατών.

Η επιζητούμενη «εμπιστοσύνη των αγορών» αποτελεί εδώ και ενάμιση χρόνο τον μπούσουλα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. 

Το λέει σε όλους τους τόνους ο Γ. Παπανδρέου, υποστηρίζοντας ότι μόνον όταν ανακτηθεί αυτή η εμπιστοσύνη, θα είναι δυνατόν η κυβέρνηση να μπορέσει να εξασφαλίσει νέα δάνεια. 

Ωστόσο, την πρόσβαση στις αγορές για νέα δάνεια μπορούν να την προσφέρουν μόνον οι οίκοι αξιολόγησης, οι οποίοι τις τελευταίες βδομάδες καταγγέλλονται από την ΕΕ ότι παρεμποδίζουν τα σχέδια διαχείρισης των κρατικών χρεών σε χώρες - μέλη της Ενωσης. 

Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε τι μπορεί να συμβαίνει; Ποιες είναι οι «αγορές» και ποιοι οι «οίκοι αξιολόγησης»; Τι διαφορές έχουν μεταξύ τους;

Η χώρα Ελλάς και ο χώρος Ελλάς.

Μέσα σε 4 χρόνια, σε μια χώρα 16 εκατομμυρίων κατοίκων, πούλησε, ξεπούλησε 14.000 ανατολικογερμανικές επιχειρήσεις. 

Ηταν η διαβόητη «Treuhand», το ταμείο - εταιρεία των αποκρατικοποιήσεων της ενοποίησης των Γερμανιών. 

Είχε υπολογίσει 900 δισ. δολάρια κέρδος και άφησε πίσω της 172 δισ. δολάρια ζημία. 

Αφησε, όμως, και 2.500.000 ανέργους (σε πληθυσμό 16 εκατ.), αποβιομηχάνισε τεράστιες περιοχές και χρέωσε στην «αριστερά» τη δολοφονία του επικεφαλής της εταιρείας, Ρόβεντερ...

«Μικρές ιστορίες» μεγάλων αλλαγών, στον αιματοβαμμένο χώρο της Ευρώπης που αμέσως μετά επένδυσε στο αίμα των Βαλκανίων, τις Χάγες κι όλα αυτά τα ...δημοκρατικά που άρχισαν με το Μάαστριχτ το 1993, τα εθνοκαθαρμένα προτεκτοράτα στην πόρτα μας, το ευρώ κι άλλα χαμένα «επιτεύγματα» στο ζυμωτήρι της παμπάλαιης νέας τάξης καπιταλιστικών πραγμάτων.

Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες ...

Αναδημοσίευση απο : γλόμπινγκ
Τελικά η κυβέρνηση έχοντας συναίσθηση της κρίσιμης κατάστασης των Ελλήνων εργαζομένων, αποφάσισε να προωθήσει την μείωση των φορολογικών συντελεστών ... των επιχειρήσεων ! 
Σε άρθρο της "φιλολαϊκής" εφημερίδας Καθημερινή, το οποίο παραθέτουμε στην συνέχεια, φαίνεται ξεκάθαρα ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει η καλοκουρδισμένη αστική δημοσιογραφική μηχανή της χώρας. 
Απο την μια παραθέτει την εξωφρενική αυτή είδηση, την οποία δεν μπορεί φυσικά να κρύψει, απο την άλλη όμως προσπαθεί να καλμάρει τους αναγνώστες της (όσοι δηλαδή απο αυτούς ανήκουν σε χαμηλά και μεσαία οικονομικά στρώματα), με την αντιπαράθεση του δήθεν εξορθολογισμού των φοροαπαλλαγών, οι οποίες φυσικά ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΝ τις επιχειρήσεις, αλλά φυσικά πρόσωπα.

Παράλληλα μας ενημερώνει πως η κυβέρνηση προσπαθεί να συλλέξει τα ληξιπρόθεσμα χρέη απο μεγαλοοφειλέτες, με τα αποτελέσματα της "προσπάθειας" αυτής να είναι ήδη γνωστά απο πριν ... 

Υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης που μπορεί να βελτιώσει τη ζωή του λαού.

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Metro» παραχώρησε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. 

Ακολουθούν οι απαντήσεις της Αλέκας Παπαρήγα στα ερωτήματα της συνέντευξης.

Για τα μέτρα και τους εκβιασμούς της κυβέρνησης

Αυτό που ισχυρίστηκε το ΚΚΕ από την αρχή είναι ότι με το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και όσα ακολουθούν, οδηγούν το λαό σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, σε μόνιμη εξαθλίωση, ώστε να είναι ελεγχόμενη και όσο γίνεται περιορισμένη η χρεοκοπία, δηλαδή η καταστροφή των συσσωρευμένων κεφαλαίων που έχουν μεγαλοβιομήχανοι, τραπεζίτες και άλλοι μεγαλοκαπιταλιστές απ' την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Γι' αυτό, σε αντίθεση με όλα τα άλλα κόμματα, εμείς είπαμε ότι το μνημόνιο πέτυχε τους στόχους του και τώρα φέρνουν το επόμενο για να ολοκληρώσει το έργο.