"Εκλογές τώρα, με ταυτόχρονη κλιμάκωση της εργατικής λαϊκής πάλης "

Η συγκρότηση της άκρως εχθρικής για το λαό, τρικομματικής κυβέρνησης, έγινε για να περάσουν τα πιο άγρια αντιλαϊκά μέτρα, προκειμένου να σωθεί από την κρίση το κεφάλαιο και τα κέρδη των μονοπωλίων. 
Η πραγματική και μόνη αγωνία της αστικής τάξης είναι να περάσουν από αυτή την κυβέρνηση τα νέα βάρβαρα μέτρα, το νέο μνημόνιο διαρκείας και η δανειακή σύμβαση, οι περικοπές στις συντάξεις και τα κοινωνικά επιδόματα, η κατάργηση του κατώτατου μισθού.

Αυτός είναι ο λόγος που τα αστικά κόμματα και ΜΜΕ, προβάλλουν διαρκώς ψευτοδιλήμματα, επιχειρώντας ως συνήθως να μετατρέψουν τις αγωνίες της αστικής τάξης σε αγωνίες όλου του λαού.

Πρώτα το «κούρεμα» χρέους (PSI), η δανειακή σύμβαση και το νέο πολυετές μνημόνιο και στη συνέχεια εκλογές, ή πρώτα εκλογές, ώστε η νέα κυβέρνηση, με νωπή τη λαϊκή εντολή, να πάρει τα νέα μέτρα "σωτηρίας" της χώρας; 

Παράταση της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου όσο χρειάζεται ή τήρηση της συμφωνίας για εκλογές το Φλεβάρη - Μάρτη; 

Η οικονομική κρίση, η κοινωνική παραγωγή και η κατανάλωση.

Η παραγωγή στον καπιταλισμό είναι διαρθρωμένη σε χιλιάδες ξεχωριστές επιχειρήσεις και ομίλους, ιδιοκτησίας διαφορετικών καπιταλιστών που αποτελούν τους κρίκους της συνολικής παραγωγής στην κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως, οι ξεχωριστοί καπιταλιστές ή ομάδες καπιταλιστών δεν παράγουν, γιατί κίνητρο και σκοπός τους είναι η κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας σε εμπορεύματα, αλλά παράγουν με κίνητρο και σκοπό το κέρδος. Γι' αυτό και επενδύουν τα κεφάλαιά τους σε τομείς και κλάδους που μπορούν να τους φέρουν εύκολο και γρήγορο κέρδος. Το οποίο με τη σειρά του σημαίνει ότι οι καπιταλιστές μιας χώρας δεν παράγουν πάντα σε κλάδους όπου υπάρχουν λαϊκές ανάγκες, αλλά και δυνατότητες ανάπτυξής τους, αλλά σε κλάδους που μπορούν να αποκομίσουν εύκολα και μεγάλα κέρδη.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

Εργάτες Εργάτριες –Άνεργοι και συνταξιούχοι –Νέες και νέοι

Το 2011 ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Bιώσαμε την ποιο βάρβαρη επίθεση των συνασπισμένων δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων στην χώρα μας και στην Ευρώπη.
Ήταν όμως και μια από τις πιο αγωνιστικές χρονιές των τελευταίων 10ετιών. Η κυβέρνηση, η τρόικα, η μεγάλη εργοδοσία στην χώρα μας, ντόπια και ξένη, βρεθήκαν αντιμέτωποι με τους διαρκώς ανερχόμενους αγώνες μας .
Που μπορεί να μην σταμάτησαν την συνολική επίθεση τους αλλά τους δυσκόλεψαν και τους δυσκολεύουν σοβαρά (από τα εμπόδια που βρίσκουν για παράδειγμα στην χαλυβουργία έως την πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.).

Η παπαριά περί "μη μισθολογικού κόστους" ...

Έλεγα να μη γκρινιάξω τέτοιες μέρες αλλά...θέλει ο παπάς ν' αγιάσει, δεν αφήνουν οι διαόλοι. Κι όπου "διαόλοι", διάβαζε "δημοσιογράφοι", δηλαδή τα γνωστά παπαγαλάκια τού συστήματος, τα οποία δεν καταλαβαίνουν ούτε από γιορτές, ούτε από αργίες. Ενώ εσύ, λοιπόν, έχεις όλη την καλή διάθεση να ραχατέψεις, έρχονται τα παπαγαλάκια με τα κρωξίματά τους και σου ανεβάζουν τα γράδα. Να ήσαν αηδόνια, να πεις πάει καλά. Αλλά έχετε ακούσει πώς σκούζουν οι παπαγάλοι; Δεν υποφέρονται, π' ανάθεμά τους...

Εκείνο το κρώξιμο, λοιπόν, που με αλαλιάζει περισσότερο γιορτάρες μέρες, λέγεται "μη μισθολογικό κόστος". Όλα τα κανάλια κι όλες οι φυλλάδες έχουν φάει τα λυσσακά τους με το "μη μισθολογικό κόστος", που ανεβάζει -λένε- το κόστος των επιχειρήσεων και δημιουργεί πρόβλημα στην ανταγωνιστικότητά τους. Θα προσπαθήσω να διατηρήσω την ψυχραιμία μου για να δούμε τι πράμα είναι τούτος ο νεολογισμός.

Ζούμε σε ένα τηλεοπτικό ψέμα;

Ένα ερώτημα με απασχολεί συνεχώς. Μήπως όλοι μας, ζούμε σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, την οποία μας ταΐζουν με επιτυχία τα παντοδύναμα παγκόσμια ΜΜΕ;

Μας φυσάνε μια από εδώ, και μια από εκεί, με τα πάντα να καθορίζονται από οποιαδήποτε είδηση τα παγκόσμια ΜΜΕ αποφασίσουν να μας ταΐσουν;

Και λίγο μετά, εντελώς μυστηριωδώς, η είδηση αυτή εξαφανίζεται, και την αντικαθιστά μια άλλη;

Το παλιό αναρχικό σύνθημα «μην διορθώνετε το μυαλό σας, η πραγματικότητα είναι λάθος», αρχίζει να αποκτά μια νέα σημασία, αν αναλογιστούμε την δύναμη των ΜΜΕ στο να  καθορίζουν την πραγματικότητα μας.

Με το δώρο και το παράδειγμά μας να στηρίξουμε τα παιδιά .

Οι μέρες των Χριστουγέννων, ακόμα και στις συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, είναι συνδεδεμένες με την ανταλλαγή δώρων και τα παιδιά είναι οι κύριοι αποδέκτες τους. 

Με θέμα τις δυσκολίες μέσα στις οποίες η λαϊκή οικογένεια ζει τα φετινά Χριστούγεννα, αλλά και για το ρόλο που μπορεί να παίξει το λογοτεχνικό βιβλίο ως δώρο, συζητάμε με την Εύη Κοντόρα και τηνΤαμάρα Καζαντζίδου, δύο συγγραφείς τα βιβλία των οποίων κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας, όσο μικρά κι αν είναι, δεν εξαιρούνται από τις συνέπειες της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Η ανεργία, η ανασφάλεια, η φτώχεια επηρεάζουν και τη δική τους ζωή. 

«Το παιδί βιώνει γρήγορα το κατέβασμα των σκαλοπατιών της ανέχειας και τις δυσκολίες επιβίωσης του γονιού, απορεί και κατανοεί με δυσκολία αυτήν την κατάσταση», αναφέρει η Εύη Κοντόρα και συνεχίζει: 

Στο δρόμο της ρήξης και της ανατροπής .

«Το Ταγκό της Κρίσης» τιτλοφορείται το πολιτικό μιούζικαλ των Χρήστου Χατζησπύρου και Φάνη Μαργαρώνη, που παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του «902 Αριστερά στα FM».
«Χρειαζόμαστε θέατρο, που δεν περιορίζεται να μας δίνει μόνο συναισθήματα, απόψεις και αυθορμητισμούς, που επιτρέπει κάθε φορά το ιστορικό πεδίο των ανθρώπινων σχέσεων όπου διαδραματίζονται οι υποθέσεις, αλλά ένα θέατρο, όπου θα χρησιμοποιούνται σκέψεις και αισθήματα που παίζουν ρόλο στη μεταβολή του πεδίου»(Μπέρτολντ Μπρεχτ).

Η θέση του μεγάλου ριζοσπάστη, «στρατευμένου» στο μαρξισμό και σοσιαλισμό, δημιουργού μάς ήρθε στο νου παρακολουθώντας το πολιτικό μιούζικαλ με τίτλο «Το Ταγκό της Κρίσης», που παρουσιάζεται στην ηλεκτρονική σελίδα του «902 Αριστερά στα FM». Και αυτό, γιατί φαίνεται ξεκάθαρα ότι το συγκεκριμένο ιδιαίτερα ενδιαφέρον μουσικοθεατρικό έργο υπηρετεί το βασικό σκοπό του μπρεχτικού θεάτρου, αλλά και αυτόν που θα πρέπει να έχει η Τέχνη συνολικότερα:

ΣΑΝ-ΟΙ-ΕΡΓΑΤΕΣ-ΑΠΕΡΓΙΣΟΥΝ

Κι όμως είναι Χριστούγεννα...

1. Χριστούγεννα των φυλακισμένων. 
Μακριά από όλους και όλα, κι ας βρίσκονται στην καρδιά του Κορυδαλλού. 
Κόσμος πολύς περνά απ' έξω και δεν γυρίζει ούτε να δει ούτε ν' ακούσει τις φωνές τους.

2. Χριστούγεννα των μικρών παιδιών που παίζουν με το θάνατο εξαιτίας της αρρώστιας. Το θείο βρέφος γεννιέται μέσα τους. 

Το θαυμάσιο σώμα τους είναι η φάτνη.

3. Χριστούγεννα που δεν αφήνουν τα γηρατειά να «γείρουν» και να πεθάνουν.

Και τα μονοπώλια χορτάτα και τα λαϊκά δικαιώματα άγγιχτα...

Αναβάθμιση του ρόλου του στην αστική διαχείριση διεκδικεί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και σ' αυτή την κατεύθυνση ζητάει τη διαμόρφωση ενός πολιτικού και κοινωνικού συνασπισμού εξουσίας, με κριτήριο συμμετοχής την εναντίωση στα μνημόνια, όχι όμως και στη στρατηγική που τα επιβάλλει. Η λαθροχειρία τους για να εγκλωβίσουν λαϊκές συνειδήσεις που τώρα πιο καθαρά αντιλαμβάνονται τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και προβληματίζονται για την αναγκαιότητα ριζικών αλλαγών, είναι εμφανής στις διακηρύξεις τους.

Είπε ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε πρόσφατη ομιλία του στη Νέα Σμύρνη: «Λέει το ΚΚΕ ότι εμείς κακώς κάνουμε προτάσεις και δε μιλάμε για τη συνολική αλλαγή. Εμείς όχι μόνο μιλάμε για τη συνολική αλλαγή, αλλά την περιγράφουμε στο πρόγραμμά μας. Μιλάμε για την οικονομία των αναγκών και το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

«Σας θαυμάζουμε γιατί ξεπεράσατε το φόβο... »

«Γράμμα» στους απεργούς έγραψαν μαθητές ενός Δημοτικού στη Χίο

Η πραγματικά απίστευτη αλληλεγγύη που έχει εκφραστεί στον πολυήμερο ηρωικό και περήφανο αγώνα των χαλυβουργών δε σταματάει και καθημερινά συνεχίζει να εκπλήσσει και να συγκινεί. Εχει ανοίξει σαν μια μεγάλη ομπρέλα και εκφράζεται από κάθε ηλικία και με κάθε τρόπο απ' όλη τη χώρα, δίνοντας αστείρευτο κουράγιο στους απεργούς.

Αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μαθητές της Ε' και ΣΤ' τάξης του Δημοτικού Σχολείου Λαγκάδας της Χίου. 

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ - ΚΡΑΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ: Γέννημα των χρηματοδοτήσεων του μεγάλου κεφαλαίου.

Πλεονασματικοί θα ήταν όλοι οι προϋπολογισμοί του Δημοσίου, αν το καπιταλιστικό κράτος δεν μεσολαβούσε για να εξασφαλιστεί η όλο και μεγαλύτερη χρηματοδότηση των επιχειρηματικών ομίλων και των τραπεζών

Ολη η συζήτηση που γίνεται για τα υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα, που με τη μορφή της αλυσίδας οδηγούν στο δανεισμό του Δημοσίου και το κρατικό χρέος, είναι από την αρχή μέχρι το τέλος κατευθυνόμενη και χειραγωγημένη. Από τους κυβερνώντες, τα στελέχη του μεγάλου κεφαλαίου, από τους καθηγητάδες που εξασφαλίζουν την ατομική τους ευδαιμονία στα «ερευνητικά προγράμματα» της ΕΕ και από τους πληρωμένους προπαγανδιστές - διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Ολοι τους δεν αποπροσανατολίζουν απλά τους εργαζόμενους από τις οδυνηρές συνέπειες της φιλομονοπωλιακής πολιτικής για το ξεπέρασμα της κρίσης. Καλλιεργούν την τρομοκρατία και σπέρνουν το φόβο, που εύκολα μετατρέπονται σε απειλές και εκβιασμούς σε βάρος του λαού, προκειμένου να υποταχθεί στις, απαραίτητες για το κεφάλαιο, αντιλαϊκές πολιτικές και μέτρα.

Ο σοσιαλισμός πιο επίκαιρος

Ολος ο αστικός κόσμος διακατέχεται από την αγωνιώδη ερώτηση: Πού βαδίζει ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός στο όνομα της ΕΕ; 

Ο εθισμός που έμεινε μετά από σαράντα πέντε χρόνια μεταπολεμικής ιστορίας αποδεικνύεται δύσκολος να ξεπεραστεί. 

Πρόκειται για τα μεταπολεμικά χρόνια λυσσώδους ανταγωνισμού με τη Σοβιετική Ενωση και τις σοσιαλιστικές χώρες. 

Τεράστιες προσπάθειες έγιναν, πολύς χρόνος και χρήμα ξοδεύτηκε για να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωτικό συμπαγές καθεστώς της καπιταλιστικής Ευρώπης που θα περιόριζε τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς σε οξείες αλλά τελικά ανώδυνες αγκωνιές. 

ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΣ - ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ: Σε εντεταλμένη υπηρεσία για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Με βασικό ζητούμενο την ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας», δηλαδή της δυνατότητας των καπιταλιστών να κυνηγάνε το κέρδος με καλύτερους για τους ίδιους - έναντι των ανταγωνιστών τους - όρους, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. έχει ήδη ξεκινήσει συναντήσεις με τις εργοδοτικές οργανώσεις και τη ΓΣΕΕ, και αναμένονται να γίνουν κι άλλες το επόμενο διάστημα.

Το τι λέγεται σε αυτές τις συναντήσεις και το τι σημαίνει «ανταγωνιστικότητα» για το κεφάλαιο το έχει εξηγήσει επαρκώς ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κουτρουμάνης, όταν τον περασμένο Οκτώβρη έλεγε σε ραδιοφωνικό σταθμό πως πρέπει «να γίνει συζήτηση με τους κοινωνικούς φορείς και τους εταίρους για το θέμα της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων, γιατί εκεί υπάρχει θέμα. Υπάρχει ουσιαστικά αθέμιτος ανταγωνισμός, επειδή γειτονεύουμε με χώρες που έχουν πολύ χαμηλό μισθολογικό κόστος και άρα είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει». Η σύνδεση του ζητήματος με την ανταγωνιστικότητα της χώρας δεν είναι τυχαία. 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΡΙΟΥ - ΠΑΤΡΩΝ: Ορισμένα συμπεράσματα από τις αρχαιρεσίες

Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου - Πατρών είναι από τα μεγαλύτερα πανελλαδικά, οι εργαζόμενοι σ' αυτό ξεπερνούν τους 2.000. Απ' αυτούς γραμμένοι στο Σωματείο είναι 1.350.

Το επίπεδο των υπηρεσιών Υγείας που παρέχει είναι «πόλος έλξης» για να επενδύσουν οι επιχειρηματίες. Σε πρώτη φάση το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο διαθέτει στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έξι μονόκλινα και επτά δίκλινα, σε κλινικές του Παθολογικού και Χειρουργικού τομέα.

Οι αρχαιρεσίες για το Σωματείο πραγματοποιήθηκαν στις 22-23-24 Νοέμβρη 2011. Ψήφισαν 828, μιλάμε για «μόνιμο προσωπικό» - διοικητικό, τεχνικό, παραϊατρικό, νοσηλευτικό, βοηθητικό - (το 2009 ψήφισαν 909).

Α) Σε τι συνθήκες δόθηκε η μάχη

Συναντούσαμε το εξής: «Είχατε δίκιο, μας τα είχατε πει», «είστε οι μόνοι που παλεύετε και μπορούμε να ακουμπήσουμε», «δεν είμαι ΚΚΕ, αλλά αυτούς εμπιστεύομαι, πρέπει να έχουν δύναμη στο ΔΣ»... 

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα και τ' αγοράκι με τα μαχαίρια .

Το ευρωπαϊκό παραμύθι, το δυτικό παραμύθι, το ελεήμον κοινωνικό κράτος, που αποτέλειωσε αγώνες και δικαιώματα δεκαετιών ως καπιταλιστικό άλλοθι, έλαβε τέλος. 

Οδυνηρό και δυσβάσταχτο για τους λαούς του κόσμου τούτου τέλος.

Μπήκαν στις πόλεις των ανθρώπων οι οχτροί, οι ίδιοι κι απαράλλαχτοι οχτροί, που αυγάτισαν τα κέρδη τους πουλώντας παιδικές ιστορίες τύψεων με υπόβαθρο καλβινιστικής ηθικής (ο Σκρουτζ μόλις λίγο πριν πεθάνει πάμπλουτος πετάει λίγο φαΐ κι ένα νόμισμα στη φτωχολογιά...) και ξεκαθαρίζουν το τοπίο. Με αφόρητο κυνισμό, μόλις στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, απαιτούν «να ζουν οι λαοί με όσα και όπως μπορούν». Δηλαδή με τα περισσευάμενα από την καθημερινή, τη θεσμοθετημένη ληστεία του μόχθου και των ιδεών τους. Το κεφάλαιο ντύνει, στολίζει και νοικοκυρεύει τα παραμύθια του με λαμπρές και άρτια συσκευασμένες περιστασιακές ιδεολογικές φόρμες, χολιγουντιανές ταινίες, υπερπαραγωγές μιας εξοντωτικής εμμονής στα τραύματα κερδών της αστικής τάξης.

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα έγινε αγοράκι στα δώδεκα και τα δεκατρία του, παιδί μιας σαπισμένης εικονογράφησης προεφηβίας, που βγάζει μαχαίρι και το μπήγει στο λαιμό του γέρου για να ληστέψει μερίδιο από το στερημένο όνειρο.