Σπάμε τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης

Δείτε spot του ΠΑΜΕ από τη μεγάλη εργατική συγκέντρωση που έγινε στην Αθήνα την Πέμπτη 11 Ιούνη. 

«Πάρε ανάσα. Σπάσε τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης». Με χιλιάδες διαδηλωτές να στέλνουν το παραπάνω μήνυμα σε όλους τους εργαζόμενους, μέσα και έξω από τα σύνορα της χώρας, που ασφυκτιούν από τα δεσμά που τους επιβάλει το σύστημα που γεννά τη φτώχεια και την ανεργία, τον πόλεμο και την προσφυγιά, τον ρατσισμό και κάθε είδους διακρίσεις,

Ρατσισμός, παιδί του Καπιταλισμού

Η ρατσιστική δολοφονία του αφροαμερικανού Τζόρτζ Φλόιντ από αστυνομικό στη Μινεάπολη αποτελεί αντανάκλαση της βαθιάς σήψης του ίδιου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Ενός συστήματος που γεννά, αναπαράγει και διευρύνει την εκμετάλλευση, τις κοινωνικές ανισότητες, το ρατσισμό, την φυλετική βία και την ταξική καταπίεση, την περιθωριοποίηση των μειονοτήτων.

Ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν προέκυψαν από παρθενογένεση, ούτε μπορούν να ερμηνευτούν πέρα και έξω από το πλαίσιο ανάπτυξης του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος. Υπήρξαν και συνεχίζουν να αποτελούν χρήσιμα όπλα στα χέρια της αστικής τάξης, στην προσπάθεια της να κρατά φοβισμένες τις εργατικές μάζες, να βάζει φρένο στη ριζοσπαστικοποίηση λαϊκών συνειδήσεων, να βάζει εμπόδια στην οργάνωση των εργατικών-λαϊκών αγώνων.

Στις ΗΠΑ, τη μητρόπολη του καπιταλισμού, την πολυδιαφημισμένη «δημοκρατία» του «ελευθερίας» και του «αμερικάνικου ονείρου», τα ρατσιστικά εγκλήματα αποτελούν συχνό φαινόμενο.

Ξεπουλάνε και το νερό! Θα τους αφήσεις;

Τα πράγματα είναι απλά: Αποφάσισαν, μεθοδεύουν και προωθούν ακόμα και το ξεπούλημα του νερού! Για την ακρίβεια, επιστρέφουν στην ολοκλήρωση του ιταμού σχεδίου που ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια όταν επί Σημίτη μετοχοποίησαν την ΕΥΔΑΠ και που πλέον το προωθούν από κοινού με την τρόικα και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις των μνημονίων.

Ως προς τις επιλογές τους και την τακτική που θα ακολουθήσουν, οι πρόσφατες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Στ.Πέτσα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνειών (δείτε τις δηλώσεις εδώ).

Φυσικά για μια ακόμα φορά, ένα ακόμα έγκλημα κατά του λαού και της δημόσιας περιουσίας θα επιχειρούν να το εμφανίσουν σαν «αξιοποίηση» κι άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια. Ταυτόχρονα θα βγάλουν από την ναφθαλίνη των νομικισμών και από όλα τα καταγώγια των δικολαβισμών ό,τι απόθεμα ψεύδους διαθέτουν για να παριστάνουν πως τηρούν την απόφαση 1906/2014 του ΣΤΕ με την οποία κρίθηκε αντισυνταγματική η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και του νερού ως βασικού αγαθού.

Επικίνδυνος ο εφησυχασμός και η εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς*

Η στρατηγική της τουρκικής αστικής τάξης

(...) Η Τουρκία είναι καπιταλιστικό κράτος με 80 εκατομμύρια κατοίκους και Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν περίπου 750 δισ. δολ. Διαθέτει ισχυρά μονοπώλια, είναι μέλος του club των μεγαλύτερων είκοσι οικονομιών (G20), έχει εκτεταμένες ισχυρές οικονομικές σχέσεις με ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, με δεκάδες κράτη, εξάγει εμπορεύματα και κεφάλαια. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ, η δεύτερη δύναμη σε αριθμό στρατευμένων, και φιλοξενεί από χρόνια ΝΑΤΟικές στρατιωτικές βάσεις που έχουν εκπληρώσει στο παρελθόν σημαντικό ρόλο κατά της Σοβιετικής Ενωσης, ενώ σήμερα είναι ενταγμένες στον σύγχρονο επιθετικό ΝΑΤΟικό σχεδιασμό.

Μεταξύ κατεργαραίων

Η προσπάθεια της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων να παρουσιάσουν τις παρεμβάσεις Ευρωπαίων και Αμερικανών ως «υποστήριξη» τάχα στην Ελλάδα απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις που κλιμακώνονται, ειδικά μετά και τη νέα «κινητικότητα» στον Έβρο, θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν επικίνδυνη.

Τόσο ο Ευρωπαίος Μπορέλ όσο και ο Αμερικανός Φάνον, αφού επανέλαβαν τα γνωστά και μεσοβέζικα περί «αποφυγής των προκλήσεων» και της «ανάγκης διαλόγου», σημείωσαν και οι δύο τον σπουδαίο ρόλο που παίζει η Τουρκία ως σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και ως στρατηγικός εταίρος της ΕΕ, δίνοντας με λίγες λέξεις τη μεγαλύτερη εικόνα του γεωπολιτικού χάρτη, όπως διαμορφώνεται στην περιοχή.

“Αμερικανικό όνειρο”…

Παρατήρηση 1η: Είναι τέτοια η ένταση, είναι τέτοια η κραυγή, είναι τόσο το πλήθος και τόσο το μέγεθος της οργής, που μόνο όποιος δεν θέλει να δει δεν βλέπει, μόνο όποιος δεν θέλει να καταλάβει δεν καταλαβαίνει ότι για το «δεν μπορώ να αναπνεύσω» που ξεχειλίζει στους δρόμους των ΗΠΑ, ο στυγνός φόνος του Φλόιντ ήταν η θρυαλλίδα. Το ποτήρι ήταν ήδη γεμάτο. Λόγω της εκμετάλλευσης. Λόγω της ανισότητας. Λόγω της περιθωριοποίησης. Λόγω της αδιαφορίας. Λόγω της εγκατάλειψης.

Μη και πουν κακή κουβέντα...

Εδώ και μία βδομάδα, όλος ο πλανήτης έχει στραμμένο το βλέμμα και την οργή του στη βαρβαρότητα του αμερικανικού κράτους. Οι εικόνες από τις ΗΠΑ καθηλώνουν. 

Ο αποτροπιασμός απέναντι στην κυβέρνηση Τραμπ και η αλληλεγγύη προς τον αμερικανικό λαό, που παλεύει να ανασάνει, εκφράζονται σε όλο τον κόσμο με διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις, μηνύματα αλληλεγγύης κ.ά. Το πώς γίνεται η πολιτική συζήτηση στη χώρα μας σε όλα τα ΜΜΕ, το πώς και αν τοποθετούνται τα κόμματα για όσα γίνονται αυτές τις μέρες στις ΗΠΑ, προσφέρουν αρκετά συμπεράσματα. Θα σταθούμε μόνο σε δύο «θεματάκια» που ...βγάζουν μάτι.

Τσίπρας: «Μένουμε γονατιστοί, για να μείνει όρθιο το κεφάλαιο»

Ο ΣΥΡΙΖΑ... ούτε μετάνιωσε, ούτε αλλαξοπίστησε, κάτι άλλο γυρεύει...

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι λογικό να βρίσκεται σε δύσκολη θέση, εξαιτίας της στρατηγικής σύμπλευσης που έχει με τη ΝΔ, αλλά και της πικρής γεύσης που άφησε η πρόσφατη πείρα της διακυβέρνησής του ακόμα και σε κόσμο που με βαριά καρδιά τον ψήφισε στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση.

Σε αυτήν τη δύσκολη θέση βρέθηκε και στις συνθήκες της πανδημίας που διατυμπάνιζε ότι υπεύθυνη αντιπολίτευση είναι να μην κάνεις αντιπολίτευση και μετά λάνσαρε το περιβόητο «θα λογαριαστούμε μετά». Αυτή η στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, προβλημάτισε ευρύτερο κόσμο που κατά καιρούς τον εμπιστεύτηκε και τον ακολούθησε. Αυτός ο κόσμος αναγνώριζε ταυτόχρονα ότι αν δεν ήταν και το ΚΚΕ, η κυβέρνηση της ΝΔ θα «έπαιζε μπάλα» μόνη της.

Παρισινή Κομμούνα – αφιέρωμα

Το μεσημέρι της 28ης Μάη 1871 πέφτει το τελευταίο οδόφραγμα στην οδό Ραμπονό της Μπελβίλ.

Έτσι γράφτηκε και ο επίλογος της Κομμούνας του Παρισιού, της πρώτης επαναστατικής εργατικής εξουσίας στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Τίποτα μετά την Παρισινή Κομμούνα δεν θα ήταν ίδιο για την εργατική τάξη, αλλά ούτε και για την αστική τάξη, η οποία από εκεί και μετά θα ήταν αναγκασμένη να ζει με τον εφιάλτη μιας επανάστασης που θα σάρωνε την κυριαρχία της.

Πώς γεννήθηκε η Κομμούνα

Το 1866 μια κρίση υπερπαραγωγής «χτύπησε» τον καπιταλισμό στην Ευρώπη.

“Δεν μπορώ να αναπνεύσω”

Μια λαοθάλασσα οργής ξεχύθηκε αυτές τις μέρες στους δρόμους της Μινεάπολης των ΗΠΑ μετά τη δολοφονία από την αστυνομία, το απόγευμα της Δευτέρας 25/5, του 46χρονου Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, που το βίντεο τον έχει καταγράψει τα τελευταία 9 λεπτά της ζωής του να παρακαλά τους αστυνομικούς να τον αφήσουν να αναπνεύσει… 

Οι εικόνες από την Μινεάπολη μοιάζουν σαν η συνέχεια των γεγονότων του 2014 που ξέσπασαν με σύνθημα «Hands up – don‘t shoot» («Χέρια ψηλά – Μην πυροβολείτε») μετά την δολοφονία του 18χρονου μαύρου στο Μιζούρι, ο οποίος λίγο πριν πέσει νεκρός από τα πυρά του λευκού αστυνομικού εκτελεστή του, έχοντας τα χέρια ψηλά φώναζε: «Είμαι άοπλος, μην πυροβολείτε».

Ο «Μεγάλος Περίπατος της Αθήνας»

Έργο στην «υπηρεσία της πόλης των Αθηνών και των κατοίκων της» σύμφωνα με το Δήμαρχό της ή έργο προς  «όφελος της επιχειρηματικής κοινότητας» όπως μεταξύ άλλων αναφέρει ο Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών σε πρόσφατη ανακοίνωση του με την οποία ευχαριστεί δημόσια τη δημοτική αρχή για την έγκριση του;

Στις 9/05/2020, με αφορμή τη «…λήψη έκτακτων μέτρων για την αντιμετώπιση σοβαρού κινδύνου διασποράς του COVID-19 και με στόχο την αύξηση του χώρου για τη μετακίνηση των πεζών και των μετακινουμένων με ήπια μέσα μετακίνησης στην περιοχή του Κέντρου της Αθήνας», το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων εγκρίνει πρόταση της παράταξης

Το «παιδομάζωμα», η Φρειδερίκη και το δουλεμπόριο της εθνικοφροσύνης

    Κατ’ αρχάς, όποιος επιθυμεί να έχει εικόνα της αλήθειας όσον αφορά το ζήτημα του λεγόμενου «παιδομαζώματος» δεν έχει παρά να προμηθευτεί δυο πραγματικά σπουδαία βιβλία. «Το παιδομάζωμα και ποιοι φοβούνται την αλήθεια» του Δημήτρη Σέρβου και την «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους» του Βασίλη Ραφαηλίδη.

    Από εκεί και πέρα δεν έχουμε παρά να υπενθυμίσουμε στους τυφλοπόντικες της Ιστορίας τις αποκαλύψεις που ήρθαν στο φως τη δεκαετία του ’90, δηλαδή 50 χρόνια μετά την άθλια αντικομμουνιστική προπαγάνδα περί «παιδομαζώματος». Αποκαλύψεις ότι το πραγματικό παιδομάζωμα διεπράχθη, αλλά από τους «αναμορφωτές του έθνους».

Να μην κερδίσουν οι βασανιστές του Βασίλη Δημάκη

Η περίπτωση του Βασίλη Δημάκη είναι αρχικά προφανώς μία ατομική περίπτωση. Αφορά τη δυνατότητα ενός κρατούμενου να ασκήσει το δικαίωμά του στην εκπαίδευση. Αυτό που φαίνεται όμως στη διαχείριση αυτής της ιστορίας από το κράτος είναι ότι η απέναντι πλευρά από τον Δημάκη διαθέτει πλήρη συνείδηση ότι δεν πρόκειται καθόλου για μία ατομική περίπτωση. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που με το παράδειγμά του, με τον αγώνα του και πάνω από όλα με την μεγάλη κοινωνική στήριξη που έλαβε προκειμένου να ικανοποιηθούν τα αιτήματά του, έχει την αξία ενός συμβόλου του αγώνα των κρατουμένων, του αγώνα για μία δεύτερη ευκαιρία.

Ο ευρωκομμουνισμός και η ελληνική του έκφραση

Ο «ευρωκομμουνισμός» είναι η οπορτουνιστική πολιτική που ακολούθησαν μια σειρά από κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης από τη δεκαετία του 1960. 

Την ονομασία του την πήρε από έναν Ιταλό δημοσιογράφο το 1975 και υιοθετήθηκε στη συνέχεια και από τους ίδιους τους «ευρωκομμουνιστές» [1]. Το ζήτημα της διαφορετικής στάσης των κομμουνιστικών κομμάτων πάνω στο δίλημμα επανάσταση ή μεταρρύθμιση, δηλαδή ανατροπή ή διαχείριση του συστήματος, κάνει και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρη την αποτίμηση του «ευρωκομμουνισμού». Επιδιωκόμενος στόχος αυτού του άρθρου είναι μια κριτική του «ευρωκομμουνισμού» υπό το πρίσμα του μαρξισμού – λενινισμού. Η ανάλυση εστιάζει στη δραστηριότητα των τριών κύριων κομμουνιστικών κομμάτων που θεωρούνται βασικοί εκφραστές του «ευρωκομμουνιστικού» ρεύματος (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα). Επιχειρείται η κωδικοποίηση της επιχειρηματολογίας των «ευρωκομμουνιστών» και η ανάλυση της κοινωνικής τους βάσης. Σε ένα δεύτερο μέρος δίνεται η σύνδεση με την ελληνική εκδοχή του «ευρωκομμουνισμού» («ΚΚΕ Εσωτερικού»), στη γέννηση και την ιστορική διαδρομή της.

"Μέγας" Κωνσταντίνος, ένας απο τους μεγαλύτερους κατά συρροήν δολοφόνους της ιστορίας

"Αυτό το τέρας..συντηρούσε μια ομάδα αιμοδιψών ιερέων, από τους οποίους ένας θα αρκούσε για να στρέψει τη μισή ανθρωπότητα ενάντια στην άλλη" (P.B.Shelley), ο "Μέγας" Κωνσταντίνος, ένας απο τους μεγαλύτερους κατά συρροήν δολοφόνους της ιστορίας. 

Μόλις ανεβαίνει στην εξουσία - σε μια περίοδο κρίσης και διάσπασης της Αυτοκράτορίας, (με ένα σύστημα από διαφορετικούς συν-αυτοκράτορες) - αρχίζει εκστρατείες ενάντια σε φυλές "βαρβάρων", σκορπίζοντας παντού θάνατο.

Επιλεκτικές «ευαισθησίες»...

Με αφορμή την παρέμβαση του προέδρου του ΔΣΑ για την εισαγγελική πρόταση στη δίκη για τη δολοφονία Τοπαλούδη

Το προηγούμενο διάστημα έγινε αρκετή συζήτηση, ανάμεσα στα άλλα, γύρω από τη δημόσια παρέμβαση του προέδρου του ΔΣΑ αναφορικά με την εισαγγελική πρόταση που έγινε στη δίκη για τη στυγερή δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη.

Η εν λόγω υπόθεση δικαίως είχε στραμμένα πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης δολοφονίας την καθιστούν ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα στη νεότερη ελληνική ιστορία. 

Η δημοσιότητα, μάλιστα, της συγκεκριμένης δίκης πρέπει να αποτελέσει το έναυσμα, προκειμένου να ανοίξει μια ουσιαστική και σε βάθος συζήτηση γύρω από τους όρους που γεννούν και αναπαράγουν το κοινωνικό αυτό ζήτημα της σωματικής και ψυχολογικής βίας που υφίστανται αρκετές γυναίκες τόσο στο χώρο εργασίας τους όσο και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.