Στη ρυμούλκηση εργατικών λαϊκών δυνάμεων κάτω από τις σημαίες της αστικής τάξης, να βάζουν πλάτη για το χτίσιμο της «Νέας Ελλάδας», προοπτική που αναγόρευσε μάλιστα σε «εθνικό καθήκον», αποσκοπούσε η προβολή του λεκτικού αυτού εφευρήματος από τον Αντ. Σαμαρά, στο βήμα του συνεδρίου του κόμματός του. Ομως η «Ελλάδα» που οραματίζεται είναι τόσο «νέα», όσο και τα υλικά με τα οποία χτίζεται: Τα γνωστά παλιά και φθαρμένα υλικά, της ανταγωνιστικότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της «επιχειρηματικότητας», της συμμόρφωσης με τις κατευθύνσεις της ιμπεριαλιστικής ΕΕ. Τα υλικά αυτά είναι που θεμελίωσαν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, ο οποίος οδήγησε στην κρίση και το λαό στη χρεοκοπία.
Δυνάμεις που εκπροσωπούν πολιτικά την αστική τάξη, και μάλιστα από κυβερνητικό πόστο, έχουν τώρα ανάγκη από μια νέα «αφήγηση», ένα νέο δόλωμα για να παγιδεύσουν και να χειραγωγήσουν το λαό. Οπως υπήρξε παλιότερα αυτό της «ισχυρής Ελλάδας της ΕΕ και της ΟΝΕ», που αν και απηχούσε ταξικούς στόχους του κεφαλαίου, αυτοί σερβιρίστηκαν σαν δήθεν «εθνικοί» στο λαό, που τους πλήρωσε τελικά πανάκριβα. Κάθε φορά ζητούμενο είναι η υποταγή του λαού σε στόχους απόλυτα εχθρικούς προς τα συμφέροντά του.