Το ΠΑΜΕ και οι ταξικοί αγώνες αντίπαλοι των φασιστών της Χρυσής Αυγής

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής δείχνουν το μίσος τους στους αγώνες των εργαζομένων και σε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτών των αγώνων, στο ΠΑΜΕ. Πιο πρόσφατη η επίθεση των ναζιστών σε συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ στη Λαυρεωτική, επειδή άκουγε εργατικά τραγούδια.

Με αφορμή, λοιπόν, την τελευταία απεργία, τις μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, βγήκαν πάλι για να χύσουν το αντεργατικό τους δηλητήριο και να μιλήσουν «για γελοίους εργατοπατέρες, κομματόσκυλα, έμμισθους υπαλλήλους του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ που ξεφτίλισαν τις γενικές απεργίες και έδιωξαν κόσμο από τις μαζικές κινητοποιήσεις».

Τι μας θυμίζει άραγε αυτή η φρασεολογία; Μα ακριβώς, τα ίδια λένε για το ΠΑΜΕ, το κεφάλαιο, η πλουτοκρατία και οι άνθρωποί τους στα ΜΜΕ. Όλοι αυτοί δηλαδή που κερδίζουν από τα αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης

Στην Ελλάδα δεν περνάει ο φασισμός

Ο λαός θα τον τσακίσει όπως έκανε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ

«Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

οι άλλοι να βαστάνε τα σχοινιά

αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε

αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

να είσαι ‘συ και να μην είμαι εγώ

που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις

με τη δική μου γη και το νερό.

Μαζικό μαχητικό ποτάμι η πορεία του ΠΑΜΕ πλημμύρισε την Αθήνα

Σήμερα Τετάρτη οι εργαζόμενοι όλης της χώρας, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, κατεβαίνουν σε 24ωρη πανελλαδική απεργία, σε μια αναμέτρηση-σταθμό στη μακρόχρονη και δύσκολη πάλη που διεξάγει η εργατική τάξη απέναντι στο κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους: Για να αποτρέψει την παραπέρα

Καλέ, άει στον διάολο!

Την ανάγκη να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή και να ανακουφιστούν οι κοινωνικές ομάδες που κυρίως πλήττονται από την κρίση, επισήμανε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, σε εκδήλωση του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος στο Ζάππειο. Ο πρωθυπουργός τόνισε πως "σε αυτές τις κρίσιμες ώρες η ελληνική κυβέρνηση αγωνίζεται μέρα νύχτα να σηκώσει ψηλά την πατρίδα μας, για να προχωρήσει η ανάκαμψη". Ο κ. Σαμαράς μάλιστα επισήμανε πως "για να έχουμε ανάπτυξη πρέπει να δώσουμε ευκαιρίες σε όλους και ειδικά στα νέα παιδιά για δουλειά", ενώ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική συνοχή η οποία και έχει τραυματιστεί αυτές τις δύσκολες ώρες, όπως είπε χαρακτηριστικά. Ο κ. Σαμαράς, μάλιστα, χαρακτήρισε πρωτοφανές το γεγονός ότι η ανεργία στους νέους φτάνει το 60%. "Πιστεύω στο φιλότιμο και την καρδιά του Έλληνα και στον αγώνα που δίνουμε, είμαι σίγουρος πως όλοι οι Έλληνες θα νικήσουμε σε αυτό τον αγώνα με έμπνευση, δουλειά, φιλότιμο και με αγάπη" τόνισε. (Από το χτεσινό φύλλο τής εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος")

Καλέ, άει στον διάολο με την "κοινωνική συνοχή"! Ποιά κοινωνική συνοχή, θες να διατηρήσεις, ρε Αντώνη; Πού την είδες την κοινωνική συνοχή; Εδώ υπάρχουν

Ψέμματα και όνειρα της «Αυγής» ... όχι της ..."χρυσής"...

«Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό πολιτικών ανατροπών, η Αριστερά, ευρύτερα ο δημοκρατικός - αντιμνημονιακός χώρος, στερούνται τηλεοπτικού σταθμού πανελλαδικής εμβέλειας. Στο ΚΚΕ, ως βασική δύναμη της Αριστεράς τότε, το 1989, στο πλαίσιο του ενιαίου Συνασπισμού, είχε παραχωρηθεί η συχνότητα του 902. Η συρρίκνωση του ΚΚΕ σήμερα το αναγκάζει να αναστείλει τη λειτουργία του τηλεοπτικού σταθμού. Ψάχνει για ιδιώτες αγοραστές, με κίνδυνο μια συχνότητα που παραχωρήθηκε στην Αριστερά να καταλήξει στα χέρια αδίστακτων επιχειρηματιών, οι οποίοι κάνουν το παιχνίδι του Σαμαρά, ανοιχτοί ακόμα και προς την Ακροδεξιά. Με βάση τη νέα πραγματικότητα στην πολιτική και την αριστερά, είναι θέμα ευθύνης του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία να μην επιτρέψει να παραμείνει κλειστό το σύστημα των media, υπό τον πλήρη έλεγχο της καταρρέουσας διαπλοκής. Δεν μπορεί οι δημόσιες συχνότητες να αντιμετωπίζονται ως περιουσία των χρεοκοπημένων καναλαρχών. Είναι αναγκαίο να ανοίξουν οι συχνότητες σε κοινωνικούς φορείς και προοδευτικές συλλογικότητες. Και βεβαίως δεν μπορεί μια συχνότητα της Αριστεράς να αλωθεί από τους αντιπάλους. Το απόστημα της διαπλοκής στα media πρέπει να σπάσει. Πρώτο βήμα να παραμείνει στο χώρο της Αριστεράς η τηλεοπτική συχνότητα του 902. Έχει διατυπωθεί σχετική πρόταση από αριστερούς δημοσιογράφους. Μπορεί να αναζητηθούν βιώσιμες οικονομικά λύσεις, υπό τον όρο να μην αλλοιωθεί η κοινωνική - πολιτική σκοπιμότητα με την οποία δόθηκε ο σταθμός στην Αριστερά. Δεν πρόκειται για περιουσιακό στοιχείο ενός κόμματος, αλλά για κοινωνική περιουσία της Αριστεράς».

Αυτά γράφει η «Αυγή», πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα

Γιατί το κεφάλαιο χρειάζεται ανθρώπους σαν τον κ. Βορίδη;

Του Μιλτιάδη Κόκκινου

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή την επιχείρηση «Νόμος και Τάξη» και την ωμή καταστολή των λαϊκών αγώνων, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση, στην οποία πρωτοστατεί ο ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αποδίδει τον αυταρχικό παροξυσμό της κυβέρνησης στο γεγονός ότι στα ηγετικά κλιμάκια της ΝΔ έχουν επικρατήσει «ακροδεξιοί», «νεοναζί», «γκεμπελίσκοι», όπως ο Βορίδης, ο Δένδιας, ο Κρανηδιώτης, ο Γεωργιάδης, ο Κεδίκογλου κ.ά.

Βεβαίως η ιστορία όλων αυτών -και ιδιαίτερα του κ. Βορίδη- είναι λίγο πολύ γνωστή, καθώς και η σχέση τους με ακροδεξιές οργανώσεις. Όμως το μεγάλο ερώτημα (που δε θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν είναι μόνο «τι έκανε ο κ. Βορίδης στα νιάτα του» ή «γιατί είναι αυτοί στα ηγετικά κλιμάκια της ΝΔ και δεν είναι κάποιοι άλλοι, πιο μετριοπαθείς».

Το μεγάλο και βασικό ερώτημα είναι άλλο: Γιατί το σύστημα επιστρατεύει και βγάζει στην πρώτη γραμμή τέτοιους πολιτικούς;

Την Τετάρτη η πανεργατική πανελλαδική απεργία - Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε πάνω από 70 πόλεις

Την Τετάρτη 20 Φλεβάρη δίνεται η μάχη της μεγάλης πανεργατικής, πανελλαδικής απεργίας και τις μέρες που απομένουν εργαζόμενοι, συνδικάτα, ομοσπονδίες προετοιμάζουν δυναμικά την επιτυχία της, καθώς αυτή η απεργία μπορεί και πρέπει να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα στην παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στην αντιλαϊκή, αντεργατική πολιτική.

Αιτήματα αιχμής της απεργιακής μάχης:

• Να υπογραφεί Εθνική Γενική Συλλογική ΣύμβασηΕργασίας και να αυξηθούν μισθοί και μεροκάματα κόντρα στην επιχείρηση μεγαλοεργοδοσίας - κυβέρνησης - εργατοπατέρων να τα παρασύρουν στον γκρεμό της «ανταγωνιστικότητας».
• Να εξασφαλιστούν μέτρα ουσιαστικής προστασίας των ανέργων σε μια περίοδο που αυτοί πολλαπλασιάζονται αμείωτα.
• Να εμποδιστεί η φορο-καταιγίδα που λεηλατεί το ήδη πενιχρό εισόδημα των λαϊκών - εργατικών οικογενειών.
• Να πάρει απάντηση η καταστολή και η προσπάθεια ποινικοποίησης των αγώνων στην οποία καταφεύγει η κυβέρνηση για να αναχαιτίσει την οργανωμένη λαϊκή πάλη.

KKE: Ερώτηση για το θωρακισμένο όχημα καταστολής της Πυροσβεστικής έξω από τη δίκη των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ

Ερώτηση προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη για το όχημα της Πυροσβεστικής που ήταν στα Δικαστήρια της Ευελπίδων την ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ κατέθεσε στη Βουλή το ΚΚΕ.

Ολόκληρη η Ερώτηση του ΚΚΕ επισημαίνει:

«Την Τρίτη 12 Φλεβάρη 2013 οδηγήθηκαν εκ νέου στο εδώλιο του κατηγορουμένου οι συνδικαλιστές του Πανεργατικού Μετώπου για την κινητοποίηση (30/01/13) που πραγματοποίησαν στο Υπουργείο Εργασίας για το Ασφαλιστικό.

Αλέκα Παπαρήγα: Μόνη λύση για το λαό η μονομερής διαγραφή του χρέους από μια λαϊκή εξουσία

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» και στον δημοσιογράφο Σπ. Κάραλη παραχώρησε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα.

Ολόκληρη η συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα:

Στις θέσεις για το 19ο Συνέδριο αναφέρεται ότι σε συνθήκες δοκιμασίας το καπιταλιστικό σύστημα ενισχύει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Παρατηρείται αυτή η πολιτική της όξυνσης από την πλευρά της κυβέρνησης. Μέχρι ποιου βαθμού εκτιμάτε ότι η κυβέρνηση θα εντείνει την καταστολή;

«Η κυβέρνηση δεν έχει όρια και αναστολές. Φραγμό στον έξαλλο αυταρχισμό της μπορεί να βάλει μόνο το οργανωμένο και αποφασισμένο εργατικό – λαϊκό κίνημα. Οι επιστρατεύσεις απεργών, η προβοκάτσια στο Υπουργείο Εργασίας και η επίθεση στο ΠΑΜΕ, δεν αποτελούν ολίσθημα. Ο στόχος κυβέρνησης και ΕΕ είναι να απαγορεύσουν τις απεργίες. Με το "νόμος και τάξη" σχεδιάζουν να επιβάλουν μισθούς πείνας και εργασιακές συνθήκες κάτεργου, το ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων αγροτών, τη φτώχεια στους αυτοαπασχολούμενους. Αυτό είναι το παρόν και το μέλλον που μπορεί να εξασφαλίσει ο καπιταλισμός στο λαό».

'Η αστική, ή εργατική εξουσία. Τίποτα άλλο

Το ΚΚΕ με το σχέδιο προγράμματος έρχεται να επιβεβαιώσει την πορεία επαναστατικής ανασυγκρότησης που έχει χαράξει ύστερα από την αντεπανάσταση. Το σχέδιο προγράμματος, συνέχεια και καρπός προγενέστερων επεξεργασιών (18ο Συνέδριο, Δοκίμιο Ιστορίας) εξοπλίζει το κόμμα με ένα σύγχρονο πρόγραμμα κομμουνιστικής στρατηγικής που διαχωρίζεται από παλιότερες επεξεργασίες του κομμουνιστικού κινήματος αλλά και του ίδιου του ΚΚΕ, που προσδιοριζόταν από τη στρατηγική των σταδίων, την υιοθέτηση ενδιάμεσων στόχων σε επίπεδο εξουσίας ή την αποδοχή της δυνατότητας εμφάνισης «υβριδικών» κυβερνήσεων στα πλαίσια της αστικής εξουσίας ανοιχτών (όπως λέγονταν) είτε στην οπισθοδρόμηση είτε στο προχώρημα προς τα εμπρός.

Ο σωστός προσδιορισμός του πολιτικού στόχου της εργατικής εξουσίας (και καμιάς άλλης) είναι το θεμελιώδες πρόβλημα που το ΚΚΕ λύνει σωστά στο σχέδιο προγράμματος.

Τι αγώνες χρειάζονται σήμερα

Κάθε μαχητή του ταξικού εργατικού κινήματος, αλλά και κάθε εργαζόμενο που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο παίρνει μέρος στους αγώνες, τον απασχολεί το εξής ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να οξύνεται η επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στα λαϊκά στρώματα και το επίπεδο απάντησης του εργατικού κινήματος να είναι πίσω από τις ανάγκες;

Είναι πράγματι μια αντίφαση που μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους.

Θα αποφύγουμε να επαναλάβουμε όσα κατά καιρούς έχουν γραφεί και ειπωθεί, σημειώνοντας ότι το κίνημα το οδήγησαν σ' αυτή την κατάσταση αυτοί που το φοβούνται, αυτοί που φοβούνται την οργάνωση και τον προσανατολισμό της εργατικής τάξης. Δηλαδή, το κεφάλαιο και οι εξαγορασμένοι άνθρωποί του στο εργατικό κίνημα, που έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να το αφοπλίσουν είτε αφαιρώντας από τη δράση του κάθε ταξική αναφορά, είτε υπονομεύοντας τις απεργίες, είτε με το ρουσφέτι, την εξαγορά και τη σαπίλα που έθρεφαν και συντηρούσαν.

Προκύπτει όμως το εξής ζήτημα: Η τρικομματική κυβέρνηση, το κεφάλαιο, η εργοδοσία έχουν την ίδια γνώμη; Θεωρούν δηλαδή ότι λίγο - πολύ το κίνημα είναι ακίνδυνο;

Περί αθλιότητας

1. Πατώντας ο ένας στο κεφάλι του άλλου, σχηματίζουμε την πιο γελοία πυραμίδα από καταβολής κόσμου. Δεν είμαστε μόνο θύματα του ίδιου μας του εαυτού, γελοιοποιούμε και τους μάρτυρες που προηγήθηκαν και έδωσαν τη ζωή τους, για να ζούμε σήμερα αυτή τη φαρσοκωμωδία.

2. Ο εχθρομανής Δένδιας είναι πολύ ευχαριστημένος. Το μαγαζί του έχει αποκτήσει σταθερή πελατεία, που τονώνει κάθε ματαιοδοξία του. Στα χέρια του ο πολίτης γίνεται θύμα και θέαμα.

3. Εν μέσω ψευδαισθήσεων, ο άνεργος, στην προσπάθειά του να κατανοήσει γιατί λιμοκτονεί, έρχεται σ' επαφή μ' έναν εσμό δημοσιογράφων που βυσσοδομούν σε βάρος του ανοίγοντας το δρόμο για κάθε είδους καταστολή. Οσο πιο λυπημένοι και φιλάνθρωποι εμφανίζονται οι αξιοθρήνητοι υπουργοί, τόσο ο άνεργος νιώθει σαν ένα ακόμη φτηνό προϊόν με ημερομηνία λήξης.

4. Μεταξύ θυμάτων ειλικρίνεια. Από τη στιγμή που μπαίνει κανείς στο ρόλο του θύματος περιμένοντας να τον λυπηθούν,

Το κοστούμι της «μεταρρύθμισης» είναι στενό για το ΚΚΕ

Γράφουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα «τράνταξε» το ΚΚΕ. Οτι πρέπει να συμμαχήσουμε με τις αριστερές δυνάμεις... Οτι το ΚΚΕ χάνει την ιστορική του ευκαιρία και ότι πρέπει να γίνουμε κόμμα «ανοιχτό». Σε λίγο θα μας πουν ότι πρέπει να συγκρατούμαστε δίπλα από τις κάλπες και να αλλάζουμε οργανωτική δομή ανάλογα με το νέο εκλογικό νόμο.

Ας μας πουν οι διάφοροι αστοί κονδυλοφόροι, αριστερούμενοι σοσιαλρεφορμιστές και τα συναφή κόμματά τους, τι θέλουν στην ουσία; Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση; Εμείς έχουμε διαλέξει. Απ' ό,τι φαίνεται και αυτοί.

Το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα γενικά της αριστεράς, αλλά όλης της εργατικής τάξης όπου αυτή συγκεντρώνεται, ζει και αναπνέει. Είναι ο ώριμος καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος της χώρας μας, που συνενώθηκε με τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού. Ως οργανωμένο πρωτοπόρο συνειδητό κομμάτι της εργατικής τάξης παλεύει για την εκπλήρωση του ιστορικού της σκοπού. Την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Εχουμε ξεκάθαρο ότι ανάμεσα στην αστική εξουσία και στην εργατική δεν υπάρχει τίποτα. Δεν υπάρχουν μεταβατικά στάδια και κυβερνήσεις ή αλλαγή μέσω

ΣΥΡΙΖΑ: Εγγυάται κι αυτός την πάταξη της «ανομίας»

Σε συνέχεια προχτεσινών του δηλώσεων, σύμφωνα με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο θεματοφύλακας της αστικής νομιμότητας, χτες ο Αλ. Τσίπρας, σε συνέντευξή του στο BBC, υπερασπίστηκε τον «ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό», προβάλλοντας την άποψη πως όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι εκτός αυτού και παρουσίασε τη δική του εκδοχή για την επιχείρηση«νόμος και τάξη».

Παρότι χαρακτήρισε ανιστόρητη τη θεωρία των δύο άκρων δήλωσε: «Θα εφαρμόσουμε το νόμο. Θα είμαστε άτεγκτοι στην εφαρμογή του νόμου (...) Θα εξαρθρώσουμε τους θύλακες της Χρυσής Αυγής μέσα στον κρατικό μηχανισμό. Δεν θα ανεχθούμε παραβατικότητα από κανέναν και από καμία ομάδα. Και απέναντι στις ομάδες εκείνες που χρησιμοποιούν τη βία και μπορεί να ισχυρίζονται ότι ανήκουν στον αναρχικό χώρο (...) Κι αυτοί θα υποστούν τις συνέπειες του νόμου».

Εχει ιστορία αυτός ο τόπος ...

Η αστική τάξη δεν αφήνει μέρα να περάσει χωρίς να φροντίσει να μας θυμίσει ποιες είναι οι επιλογές της, σε τι πρέπει να προσαρμοστούμε. Προχτές μας πρόσφεραν τον Μέργο με την ανακοίνωση για τη νέα μείωση στον κατώτερο μισθό, παράλληλα με την προβολή κάποιου Μαζάουερ, που τον έφεραν να μας πει ότι το μέλλον είναι η διαχειριστική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Χτες, παράλληλα με τον Λοβέρδο, που δήλωσε ότι η ναζιστική Χρυσή Αυγή είναι ό,τι πιο αυθεντικό γέννησε το λαϊκό κίνημα, μας παρουσίασαν και κάποιον Ζακ Αταλί, οικονομολόγο που φιλοξενήθηκε σε αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής. Αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, είναι αντικομμουνιστής και δείχνει το φασισμό - έκφραση της εξουσίας των καπιταλιστών - σαν μπαμπούλα για να τον ταυτίσει με τον κομμουνισμό και τελικά να προβάλει ως λύση τη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση. Η αστική τάξη δικαίως αναγνωρίζει και σ' αυτόν έναν εκλεκτό της.

Μετά τον «πολλαπλασιαστή», ας φτιάξουν και το «αζιμούθιο»...

Μούργοι...

Το Φλεβάρη του 1989, τρεις βδομάδες μετά την ανάδειξή του στην προεδρία της Βενεζουέλας, ο «σοσιαλιστή» Πέρες ανακοινώνει σε συνεννόηση με το ΔΝΤ ένα πρωτοφανές πρόγραμμα λιτότητας. Στις 27 του ίδιου μήνα η πρωτεύουσα Καράκας συγκλονίζεται από μαζικές διαδηλώσεις. Ο Πέρες κατεβάζει το στρατό εναντίον του λαού. Ακόμα και σήμερα ο αριθμός των νεκρών, που εκτιμώνται σε περισσότερους από 3.000, παραμένει ανεξακρίβωτος.

Ο τότε πρόεδρος του ΔΝΤ, ο επίσης «σοσιαλιστής» Καμντεσί, δεν μπορεί να κρύψει το θαυμασμό του. Ο Τύπος αναφέρει σχετικά: «Ο διευθυντής του ΔΝΤ κύριος Καμντεσί επαίνεσε τη νέα κυβέρνηση του Κάρλος Αντρές Πέρες για το "θάρρος" της να εφαρμόσει το σκληρό οικονομικό πρόγραμμα που συντάχθηκε προκειμένου να ενισχυθεί η οικονομία».

Αλήθεια, όσα έγιναν τότε στη Βενεζουέλα σε συνεργασία μεταξύ της εγχώριας πλουτοκρατίας με το ΔΝΤ, ήταν αποτέλεσμα του «λάθους» στον «πολλαπλασιαστή»;...

*

Οταν το ΔΝΤ αποβιβάστηκε στις Φιλιππίνες, με επικεφαλής τον κ. Ρέγκλινγκ - τον σημερινό επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού