Το νόμισμα, εν γένει η νομισματική πολιτική, συνιστά σημαντικό εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά από τη στιγμή που, μέσω της νομισματικής πολιτικής, καθορίζονται ετούτοι ή εκείνοι οι χειρισμοί στους τομείς της προσφοράς του χρήματος, της πίστης, των επιτοκίων.
Με άλλα λόγια, όταν μιλάμε για νομισματική πολιτική, μιλάμε για τον παράγοντα που καθορίζει το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας. Από τις επενδύσεις μέχρι το επίπεδο των τιμών, από τις εισαγωγές και εξαγωγές (ειδικά σε συνθήκες δυνατότητας υποτίμησης ή ανατίμησης του νομίσματος) μέχρι τους όρους και τη δυνατότητα του εξωτερικού δανεισμού.
Όμως, το πρόβλημα στην Ελλάδα -και όχι μόνο- δεν είναι νομισματικό. Δεν είναι καν οικονομικό (και θα γίνει κατανοητό στη συνέχεια τι εννοούμε).
Είναι βαθιά πολιτικό. Δεν κάνουμε την παραπάνω σημείωση για να αντιπαραθέσουμε την πολιτική με την οικονομία, αλλά για να τονίσουμε ακριβώς τη βαθιά διαλεκτική τους σύνδεση, όπως την αποδίδει με μέγιστη επιστημονική διαύγεια ο μαρξισμός: «Η πολιτική είναι συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας» έγραφε ο Λένιν. Και πρόσθετε: «Η πολιτική δεν μπορεί να μην έχει τα πρωτεία απέναντι στην οικονομία. Το να σκέπτεται κανείς διαφορετικά, θα πει ότι ξεχνάει το αλφάβητο του μαρξισμού...».
Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας κάθε άλλο παρά αποδίδεται μέσα από την αντιπαράθεση «ευρώ ή δραχμή». Ίσα ίσα, ένας τέτοιος περιορισμός θα μπορούσε να λειτουργήσει και αποπροσανατολιστικά ως προς τα πραγματικά διλλήματα που τίθενται ενώπιον του ελληνικού λαού.
Συνεχίζεται ο δικομματικός καβγάς προεκλογικού χαρακτήρα μεταξύ ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το «δίλημμα» των ερχόμενων ευρωεκλογών. Η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως «ναι ή όχι στην Ευρώπη», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ προτάσσει από την πλευρά του το «λιτότητα ή ανάπτυξη», δίνοντας ουσιαστικά στις ευρωεκλογές το χαρακτήρα επιλογής μιας «καλύτερης» διαχείρισης στα ζητήματα της λυκοσυμμαχίας. Στην πραγματικότητα και οι δύο πλευρές «παίζουν» στο ίδιο «γήπεδο», ασπάζονται τις στρατηγικές επιλογές της ΕΕ και των μονοπωλίων και διαγκωνίζονται από κει και πέρα για το ποιος μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα το στόχο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, εξασφαλίζοντας παράλληλα τον εγκλωβισμό λαϊκών μαζών.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Το αστικό κράτος είναι εξορισμού κράτος αυταρχικό, ασχέτως εάν παρουσιάζεται με το μανδύα της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Είναι κράτος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία: της αστικής τάξης. Αυτό το κράτος και οι μηχανισμοί του είναι σε θέση να κάνουν τα πάντα για να διαφυλαχθεί η δικτατορία των μονοπωλίων και η κοινοβουλευτική τάξη πραγμάτων πάνω στην οποία χτίζουν την πολιτική χειραγώγηση του λαού. Η δήθεν ανεξάρτητη Δικαιοσύνη είναι όσο "ανεξάρτητη" της επιτρέπουν τα όρια του αστικού χαρακτήρα του κράτους, όσο δεν απειλείται η εξουσία των καπιταλιστών, της αστικής τάξης και του μηχανισμού που αυτή έχει στα χέρια της.
