Αμύθητος πλούτος και απέραντη φτώχεια στο σάπιο καπιταλισμό ...

«Αυτοί που αρπάνε το φαΐ από το τραπέζι 
κηρύχνουν τη λιτότητα.

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα 

ζητάν θυσίες.

Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους 

για τις μεγάλες εποχές που θα ΄ρθουν».

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Η φτώχεια παγκοσμίως χτυπάει κόκκινο, ενώ ολοένα και περισσότερες ορδές «νεόπτωχων» κυρίως στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες προσθέτονται στον παγκόσμιο πληθυσμό των εξαθλιωμένων. Ενας πληθυσμός

ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΛΕΓΟΜΕΝΟΣ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ»

Στη μνήμη του Βλαντιμίρ Ιλιτς Λένιν

Η παγκόσμια αντεπανάσταση στα τέλη του 20ού αιώνα προώθησε στον ιδεολογικό τομέα τη θέση για το τέλος της ιστορίας, μια εκστρατεία που αποσκοπεί να θεωρεί αιώνιο τον καπιταλισμό και η οποία επικεντρώνεται στην αμφισβήτηση της εγκυρότητας του μαρξισμού-λενινισμού και στον αφοπλισμό της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων στρωμάτων από την πάλη για τη χειραφέτησή τους. Αυτή η τάση, που είναι γνωστή και ως αποϊδεολογικοποίηση, διαμορφώθηκε από στοχαστές στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού, στη βάση της αμφισβήτησης της θεωρίας του κομμουνισμού και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αξιοποίησαν το αποτέλεσμα της κρίσης που οδήγησε στην προσωρινή οπισθοχώρηση της εργατικής τάξης στην ΕΣΣΔ και στις υπόλοιπες χώρες του σοσιαλιστικού μπλοκ στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, ενώ την ίδια στιγμή εκμεταλλεύτηκαν τη σύγχυση που επικρατούσε εκείνη την εποχή στο εργατικό κίνημα και στα κομμουνιστικά κόμματα - πολλά από τα οποία απεμπόλησαν την ταυτότητά τους και τους στόχους τους για να μετατραπούν σε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Καλλιέργησαν την εμφάνιση νέων μορφών της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως ο μεταμοντερνισμός και άλλες

Το πρόβλημα της "πολιτικής αστάθειας" ...

Επί τέλους, μάθαμε τον λόγο για τον οποίο δεν πάει καλά ο τουρισμός μας! Στην αρχή νομίζαμε ότι έφταιγαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις των εργαζομένων, οι οποίοι διεκδικούσαν, με απαράδεκτα μαχητικό τρόπο, το δικαίωμα στην ζωή. Θυμάμαι ότι τότε είχαμε θεωρήσει λογική αυτή την άποψη, καθ' ότι πώς να έρθει ο τουρίστας στην Αθήνα όταν κινδυνεύει να φάει κανένα μάρμαρο κατακέφαλα ή να πνιγεί από τα δακρυγόνα; 

Βέβαια, υπήρχαν και κάποιοι στενοκέφαλοι, οι οποίοι

Ενταση της αντιλαϊκής επίθεσης προμηνύει ο νέος συμβιβασμός στη ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Οι δραματικοί τόνοι της πλουτοκρατίας και των αστών αναλυτών από τα ΜΜΕ, που χαρακτήριζαν τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ της 28/29 Ιούνη ως «την κρισιμότερη για το μέλλον της Ευρώπης», ήταν μία ακόμη επιχείρηση κοροϊδίας, ώστε να σπείρουν αυταπάτες στους λαούς ότι η ΕΕ και οι αστικές κυβερνήσεις - κεντροδεξιές και κεντροαριστερές - μπορούν να αντιμετωπίσουν τα λαϊκά προβλήματα, να δώσουν φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

Εδώ και δύο χρόνια, που η καπιταλιστική κρίση στην ΕΕ και την Ευρωζώνη βαθαίνει, κάθε Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ χαρακτηρίζεται ως«ιστορική» ή ως «η κρισιμότερη». Και κάθε φορά αποδεικνύεται ότι κάθε Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ προσθέτει κι έναν κρίκο σε μια μακριά αλυσίδα αντιλαϊκών μέτρων, κλιμακώνει την ένταση της αντεργατικής λαίλαπας σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ ανεξάρτητα από τη δημοσιονομική κατάστασή τους και το επίπεδο του δημόσιου χρέους τους.

Μάριο Μόντι ...

Αλλο ένα δείγμα γραφής για το τι συμφέροντα εξυπηρετεί, έδωσε η «κυβέρνηση τεχνοκρατών» του πρωθυπουργού της Ιταλίας, Μάριο Μόντι, με την νέα αντεργατική μεταρρύθμιση που εγκρίθηκε στα μέσα της βδομάδας από την Βουλή των Αντιπροσώπων.

Πρόκειται ουσιαστικά για κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, με επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, χτύπημα των εργασιακών σχέσεων, μεγαλύτερη ευκολία στους εργοδότες να απολύουν, στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας της οικονομίας». 

Το μοτίβο είναι πανομοιότυπο με την επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, ιδιαίτερα στην ΕΕ, όπου κλιμακώνεται η κρίση και αναζητείται διέξοδος για τους καπιταλιστές ρίχνοντας τα βάρη στους εργαζόμενους.

Στην Ιταλία έχουν ήδη εφαρμοστεί μέτρα λιτότητας με

Πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου ...

Τα σύννεφα πολέμου πάνω από την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής πυκνώνουν. 

Γίνεται φανερό ότι οι ίδιες ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ που σκόρπισαν την αστάθεια σε μια σειρά χώρες της περιοχής από Βόρεια Αφρική έβαλαν στο στόχαστρο τη Συρία. 

Εντονα δυσαρεστημένα τμήματα αυτών των λαών πάντα υπάρχουν υπό τη βία ανελεύθερων κυβερνήσεων και καθεστώτων. 

Αρκεί οι ιμπεριαλιστικές δυτικές δυνάμεις να τις ενεργοποιήσουν με χίλιους δυο τρόπους. 

Από τους εξοπλισμούς μέχρι τη χρηματοδότηση χαφιεδισμού, τρομοκρατίας και προβοκάτσιας.

Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση!!!

Σε ύφεση βρίσκεται η πλειοψηφία των κρατών μελών της Ευρωζώνης, ενώ οι «υπό επιτήρηση» χώρες αυξάνουν συμπεριλαμβανομένων της Ισπανίας και της Κύπρου, που προσέφυγαν αυτήν την εβδομάδα στους μηχανισμούς «σωτηρίας». Την περασμένη Πέμπτη η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κοινωνική κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήρθε να επιβεβαιώσει με τα πιο μελανά χρώματα την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και όχι μόνον στις «μνημονιακές» χώρες. Η ανεργία, η φτώχεια, η πείνα, η έλλειψη στέγης, η στέρηση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης αφορούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, από τη Γερμανία ως την Ελλάδα.

Για τις εκλογές στο αστικό σύστημα

Οι βουλευτικές εκλογές, όπως και οι εκλογές για την Τοπική και Περιφερειακή Διοίκηση, για το Ευρωκοινοβούλιο, είναι μια πολιτική μάχη ανάμεσα σε κοινωνικές δυνάμεις με διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα. Διεξάγονται, όμως, με τους όρους και τη δύναμη εξουσίας της τάξης των καπιταλιστών πρώτ' απ' όλα απέναντι στην εργατική τάξη που υφίσταται την άμεση εκμετάλλευσή της. Ταυτόχρονα, η εξουσία των καπιταλιστών εκφράζεται καταπιεστικά, έμμεσα εκμεταλλευτικά, σε σημαντικό βαθμό καταστροφικά απέναντι σε μεγάλο μέρος αγροτών, μικροεμπόρων, βιοτεχνών και άλλων αυτοαπασχολούμενων βιοπαλαιστών, ακόμα και αυτοαπασχολούμενων επιστημόνων.

Με άλλα λόγια, οι βουλευτικές εκλογές είναι μια πολιτική μάχη που το αποτέλεσμά της είναι προδιαγεγραμμένο ως προς το συσχετισμό για την εξουσία ανάμεσα στις δύο βασικές και αντίθετες τάξεις, την καπιταλιστική και την εργατική. Σε τελευταία ανάλυση, από το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών δεν μπορεί να προκύψει ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών, κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη.

Βέβαια, το κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ στην Ελλάδα, δεν υποτιμά την αξιοποίηση αυτής της πολιτικής μάχης που αντικειμενικά οδηγεί στη σύνθεση αστικών οργάνων, π.χ. του Εθνικού ή Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στην εκλογή δημάρχων και στη σύνθεση των Δημοτικών ή Περιφερειακών Συμβουλίων. Αξιοποιεί τη συμμετοχή των αντιπροσώπων του σε αυτά τα όργανα, για να

Ινδιάνοι, μπολσεβίκοι και Πουτινίστας...

Τη υπερμάχω στρατηγώ Αγορά τα νικητήρια!!! Κι ας με συγχωρήσουν οι απανταχού χριστιανοί, αλλά φευ, η αλήθεια να λέγεται. Το επέτρεψαν, το λούζονται, την ύβρι την εισπράττουν πρώτα οι ίδιοι, όπως κι όλοι οι σκληρά εργαζόμενοι φτωχούληδες κάθε θεού που κατάφερε στο πέρασμα των αιώνων να αποκτήσει ποίμνιο. Η θεοποιημένη, σε πολιτικά ανεκπαίδευτο κι ενίοτε αγράμματο πόπολο, Αγορά, που συχνά αναφέρεται και στον πληθυντικό επί το δημοκρατικότερον, κρύβει ως λέξη τη φύση και την αλήθεια της. Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιοι, που λέει κι ο σύντροφος Μπογιόπουλος, για να μη μοιάζει με αυτό που ακριβώς είναι. Βαρβαρότητα, δουλεία, εξευτελισμός της ανθρώπινης φύσης, εξανδραποδισμός της εργασίας από τον πολιτισμικό χάρτη της οικουμένης.

Επαιξαν οι θρησκείες για μια εικοσαετία. Αιματοκύλησαν τα Βαλκάνια. Εφτιαξαν κράτη εθνοθρησκευτικής σύνθεσης, υβρίδια θνησιγενή και χειραγωγήσιμα, όπως η Βοσνία Ερζεγοβίνη. Ανασκολόπισαν την ίδια την εξέλιξη του νου με αποφάσεις σαν της Νότιας Κορέας, που θέλει για λόγους θρησκευτικούς(!) να απαγορεύεται η θεωρία του Δαρβίνου περί της εξέλιξης των ειδών. Και τώρα που τα κομματάκια των προτεκτοράτων

Η κοινωνική ρίζα του οπορτουνισμού (Β')

Του Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

(συνέχεια απο Η κοινωνική ρίζα του οπορτουνισμού (Α'))

«Εργατική αριστοκρατία», διάσπαση της εργατικής ενότητας

Πέμπτο μέρος

Αυτό που δε φαίνεται ακόμα τόσο καθαρά, είναι η επιβεβαίωση της λενινιστικής πρόβλεψης ότι η διεθνής γενίκευση του φαινομένου της «εργατικής αριστοκρατίας» δημιουργεί επίσης τις συνθήκες για την αποδυνάμωση του ρόλου της. Ομως αυτό είναι αναμενόμενο στην περίοδο που βρισκόμαστε. Η «εργατική αριστοκρατία» στην Ασία δεν είναι ακόμα αρκετά δυνατή και αντίστροφα η πορεία σταδιακής απώλειας προνομίων των αντίστοιχων τμημάτων των εργαζομένων στη Δυτική Ευρώπη και στις ΗΠΑ είναι ιστορικά πρόσφατη, διανύει μόλις την τρίτη δεκαετία της.

Αξίζει να αναφέρουμε στο σημείο αυτό την παρατήρηση του γνωστού καθηγητή Paul Krougman πως μετά από δύο δεκαετίες υψηλού ρυθμού καπιταλιστικής ανάπτυξης, ο μέσος μισθός σε ορισμένες ασιατικές χώρες (π.χ. Νότια Κορέα, Ταϊβάν) προσεγγίζει πλέον το χαμηλό μηνιαίο εισόδημα ενός Αμερικανού εφήβου που εργάζεται στα Μακ Ντόναλντς.¹⁸

Η κοινωνική ρίζα του οπορτουνισμού (Α')

Του Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

«Εργατική αριστοκρατία», διάσπαση της εργατικής ενότητας

Πρώτο μέρος

Η επιστροφή στα διδάγματα του Οκτώβρη, 90 χρόνια μετά τη νικηφόρα έκβαση της Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία, αποτελεί αναγκαίο όρο για κάθε ουσιαστική προσπάθεια ανασύνταξης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στον 21ο αιώνα.

Η μελέτη της μακρόχρονης διαδικασίας οπορτουνιστικής διάβρωσης των επαναστατικών δυνάμεων τον προηγούμενο αιώνα απαιτεί να ερευνήσουμε ξανά τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που οδήγησαν σε αυτόν τον ολισθηρό δρόμο.

Στα προεπαναστατικά χρόνια της θεωρητικής και πολιτικής προετοιμασίας του κόμματος των μπολσεβίκων, ο Λένιν ανέδειξε το ζήτημα της «εργατικής αριστοκρατίας», στο πλαίσιο της μελέτης της ισχυρής κοινωνικής βάσης του οπορτουνισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

Ανέπτυξε παραπέρα σημαντικές επισημάνσεις των Μαρξ - Ενγκελς για το

Πλήρωσε τώρα ΜΑΚΑΚΑ!!!

Πρώτα έκανες το χρέος σου ως "ωραίος Έλλην" και ψήφισες για να κυβερνηθείς. Ψήφισες λοιπόν για να παραμείνεις στον "σκληρό πυρήνα" της Ευρώπης, να έχεις  (έχεις;) ευρώ στην τσέπη , γιατί έτσι σου είπαν θα έχεις μέλλον. Μάλιστα σου έταξαν επαναδιαπραγμάτευση για να ξαλαφρώσεις λιγουλάκι από τα βάρη. Να ανασάνεις βρε αδερφέ λιγάκι , να ξαναθυμηθείς την ταβέρνα, το καφεδάκι με

ΣΥΡΙΑ : Κορύφωση διπλωματικών παζαριών και πολεμικό κλίμα

Κορυφώνονται οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις καθώς ολοένα και πιο ανοιχτά εκφράζονται οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις αλλά και οι περιφερειακοί διαγκωνισμοί για το τι μέλλει γενέσθαι στη Συρία, όπου, πλέον, τα γεγονότα λαμβάνουν, κατά κοινή ομολογία και κατά παραδοχή και της ίδιας της συριακής ηγεσίας, διαστάσεις πολέμου. Το βλέμμα όλων είναι στραμμένο προς τις νέες συμπληρωματικές προτάσεις που παρουσίασε ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου, Κόφι Ανάν. Οπως όλα δείχνουν, πρόκειται για μια διαπραγμάτευση βήμα το βήμα, από αντάλλαγμα σε αντάλλαγμα και από δέλεαρ σε δέλεαρ, ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η οποία το πιθανότερο είναι ότι θα συνεχιστεί και με την ολοκλήρωση της χτεσινής συνόδου της Γενεύης υπό τον Ανάν.

Η βιαστική Αριστεροσύνη της Ρ. Δούρου

"Η χθεσινή ημέρα θα πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού «διαπραγματεύεσθαι»" δήλωσε η Ρ.Δούρου την επόμενη της συνόδου κι άφησε ξερό όποιον έχει μια στάλα αριστεροσύνη μέσα του. Πρώτα απ'ολα γιατί ξέχασε να μας πει για λογαριασμό τίνος διαπραγματεύθηκε ο "θριαμβευτής" τραπεζίτης Μόντι. Μήπως για λογαριασμό του Ιταλικού λαού; Προφανώς όχι. Και ο Σύριζα νομίζω είχε αρνητική θέση για το "διορισμό" του μεγαλοτραπεζίτη Μόντι στην πρωθυπουργία και μάλλον δεν έχει αλλάξει γνώμη. Εκτός αν η Ρ.Δούρου ταυτίζει πλέον τα συμφέροντα του λαού με αυτά των τραπεζών, πράγμα που θα είναι μια πρωτότυπη "Αριστερή" άποψη. Αν όμως διαπραγματεύτηκε υπέρ των τραπεζών τότε γιατί αποτελεί "παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού «διαπραγματεύεσθαι»" ο κ. Μόντι και όχι η κ.Μέρκελ που είναι 100 φορές καλύτερη

Αφοπλισμός του κινήματος η συμμετοχή σε κυβέρνηση

Είναι γεγονός ότι και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις προβλήθηκε από τα αστικά επιτελεία, την αστική προπαγάνδα και το ΣΥΡΙΖΑ, ως το μοναδικό κριτήριο ψήφου η ανάδειξη κυβέρνησης και «πατούσε» πάνω σε δύο αντικειμενικούς παράγοντες. Ο πρώτος, ότι οι αστικές κοινοβουλευτικές εκλογές γίνονται για να αναδειχτεί κυβέρνηση. Ο δεύτερος, ότι η καπιταλιστική οικονομική κρίση και η πολιτική των αστικών κυβερνήσεων για τη διέξοδο σε όφελος του κεφαλαίου, που μετέφερε τις συνέπειες της κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων ωθώντας στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση, καλλιεργούσε την ψυχολογία στο λαό για «εδώ και τώρα» λύσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, λαϊκές δυνάμεις αναζητούσαν κυβέρνηση που μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα, να ανακουφίσει έστω και ελάχιστα το λαό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόβαλε ότι υπάρχει δυνατότητα για τέτοια κυβερνητική λύση. Αυτό

Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ η πλήρης χειραγώγηση του λαού στη νέα σούπα της σοσιαλδημοκρατίας.

Ταχύτατη είναι η προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στα νέα δεδομένα που δημιουργεί η αναμόρφωση που προωθεί η αστική τάξη στο πολιτικό σκηνικό και στην οποία φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει. Αφήνοντας στην άκρη ακόμα και εκείνα τα προεκλογικά συνθήματα, με τα οποία υφάρπαξε ψήφους, δίνει εξετάσεις στην άρχουσα τάξη ως επίδοξος διαχειριστής των υποθέσεών της.

Είναι χαρακτηριστική η στάση του μετά τη Σύνοδο Κορυφής, οπότε τα στελέχη του πανηγύριζαν για λογαριασμό των Ραχόι και Μόντι, και κατ' επέκταση της ντόπιας πλουτοκρατίας. Πρόβαλλαν μάλιστα σαν παραδειγματικό τον τρόπο που διαπραγματεύτηκαν για λογαριασμό των αστικών τάξεων των χωρών τους, αποσιωπώντας το γεγονός ότι αμφότεροι τσακίζουν τους λαούς τους με αιματηρά μέτρα λιτότητας και σφαγιασμού των δικαιωμάτων τους, χωρίς μνημόνια και συμφωνίες με την τρόικα.

«Η χθεσινή ημέρα της ευρωσυνόδου στις Βρυξέλλες ήταν απολύτως ενδεικτική του τι σημαίνει "σκληρή διαπραγμάτευση", με ξεκάθαρη τακτική και σαφείς στόχους (...) Η χθεσινή ημέρα θα πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού "διαπραγματεύεσθαι"», έλεγε εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ η Ρ. Δούρου.