Ο "ηθικός" καπιταλισμός….

• 
  Ένα βίντεο - εκπομπή της «Χρεοκρατίας» με κατάληξη την Ε.Λ.Ε.

Μπορεί να πικράνω μερικούς αλλά δεν σκοπεύω να μη πω τη γνώμη μου. Άλλωστε την έλεγα και σε χαλεπούς καιρούς όταν χλευάζονταν η γνώμη ενός μαρξιστή για τον αμετάλλακτο καπιταλισμό, την κρίση που «δεν υπήρχε» αλλά θα έρχονταν και το χρηματιστήριο που δεν καταλάβαινα ότι «φέρνει μόνο κέρδη» και δεν παγιδεύει τη φτώχεια.

Βλέποντας κι εγώ, όπως πολλοί άλλοι, το βίντεο – εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου θα περίμενα μια πραγματικά εναλλακτική ενημέρωση. Για να πω την αλήθεια απογοητεύθηκα. Σχεδόν τίποτα δεν ήταν καινούριο. Αυτό όμως ήταν το λιγότερο.

«... φως που πάντα καίει»

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
Το Πρόγραμμα του Επιστημονικού Συνεδρίου, που διοργανώνει η ΚΕ του ΚΚΕ για τον Κώστα Βάρναλη, στην αίθουσα Συνεδρίων, στην έδρα της στον Περισσό, στις 16 και 17 Απρίλη

Μετά την επιτυχία του περσινού επιστημονικού συνεδρίου για τον Γ. Ρίτσο και στο πλαίσιο ενός γενικότερου σχεδιασμού για τη μελέτη και ανάδειξη του έργου μεγάλων κομμουνιστών δημιουργών, Ελλήνων και ξένων, η ΚΕ του ΚΚΕ πραγματοποιεί ένα διήμερο συνέδριο (16 - 17 Απρίλη) αφιερωμένο στον Κώστα Βάρναλη με τον τίτλο: «Κ. Βάρναλης, φως που πάντα καίει», στην αίθουσα Συνεδρίων στην έδρα της Κεντρική Επιτροπής, στον Περισσό.

Στάχτη στα μάτια το «χτύπημα της παπαγαλίας»

Αναθεματίζουν την «παπαγαλία», όλα τα «παπαγαλάκια» της «νέας» παιδαγωγικής. Ομως τα μέτρα που παίρνουν ενισχύουν και την παπαγαλία και τους ταξικούς φραγμούς. Αλλά η ουσία ξεχωρίζει από κάποιες πλευρές των δηλώσεών τους: «...θα έχουν λιγότερα μαθήματα, λιγότερη ύλη ... φεύγουμε απ' το Λύκειο της επαχθούς ύλης»¹... Μάλιστα, κάποιοι «γκουρού» της «παιδαγωγικής» της «νέας τάξης» ομολογούν: «Η απομνημόνευση είναι χάσιμο χρόνου, αφού η Google είναι μόνο ένα κλικ μακριά σας... η μάθηση με απομνημόνευση πλησιάζει στο τέλος της... οι μαθητές πρέπει να διδάσκονται να διαχειριστούν καλύτερα τις πληροφορίες που είναι διαθέσιμες online... Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι πλέον πηγή γνώσης... Το διαδίκτυο είναι»².

ΝΑΤΟ : Η ιστορία του πιο βρώμικου ιμπεριαλιστικού συνασπισμού καταστολής των λαών.

Στις 4 Απρίλη 1949 οι υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, του Καναδά, της Δανίας, της Ισλανδίας, του Λουξεμβούργου, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας και της Πορτογαλίας υπέγραψαν το Σύμφωνο του Βόρειου Ατλαντικού και ίδρυσαν τον Οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization - ΝΑΤΟ). Ο συγκεκριμένος στρατιωτικοπολιτικός συνασπισμός προετοιμαζόταν μερικά χρόνια πριν, δηλαδή στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι προετοιμασίες

Αύγουστος 1945: Αν και ο πόλεμος ουσιαστικά έχει τελειώσει (ήδη στις 9 του Μάη είχε υπογραφεί η άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, ενώ και η Ιαπωνία ετοιμαζόταν να υπογράψει ανάλογη συνθήκη), οι Αμερικανοί προπαγανδίζοντας την αναγκαιότητα να δοθεί «η χαριστική βολή» στην Ιαπωνία, δοκιμάζουν την ατομική βόμβα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι.

Λεφτά υπάρχουν αλλά τα ροκανίζει το κεφάλαιο...

Ολοι μας νιώθουμε ότι «λεφτά υπάρχουν» και πως τα όσα λένε οι κυβερνώντες για να δικαιολογήσουν το όργιο της λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων και της ουσιαστικής κατάργησης των κρατικών δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα, είναι μυθεύματα και παραμύθια, για να καλύψουν τις πομπές τους. Αυτή η γενική αίσθηση, η βεβαιότητα ότι μας κοροϊδεύουν, προκειμένου να υπηρετήσουν το κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του, ιδιαίτερα στη φάση της οικονομικής κρίσης, γίνεται αναπότρεπτα οργή και αγανάχτηση, όταν επιχειρήσεις να πάρεις μολύβι και χαρτί και να κάνεις κάποιους γενικούς, μα πολύ γενικούς, υπολογισμούς. Χωρίς να είναι απαραίτητη η εμβάθυνση σε ζητήματα που υποτίθεται ότι αφορούν μόνο τους ειδικούς, εύκολα συνειδητοποιείς ότι οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κοινωνική κάστα και την εξουσία της, που αποκλειστικό τους μέλημα είναι να κουρσέψουν κυριολεκτικά τους εργαζόμενους, μέχρι τελευταίας ρανίδας.

Εργασία κρεμασμένη στον αντίχειρα...

Ηταν ομάδα οι μονομάχοι; 

Εκείνοι οι καλογυμνασμένοι δούλοι, ταϊσμένοι γερά, που απ' τα έγκατα του κάθε Κολοσσαίου - το εξαγώγιμο θέαμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας - έβγαιναν να αντιμετωπίσουν τα θηρία κι ύστερα ο ένας τον άλλον ώσπου να τα τινάξουν προς τέρψιν του εξαθλιωμένου όχλου κοινού;

Στις οργανωμένες εργολαβίες παραγωγής μονομάχων - μελλοθανάτων, πεδίο δραστηριοποίησης ξεπεσμένων λεγεωνάριων και αποκτηνωμένων απελεύθερων εμπόρων σαρκός, η ...εκπαίδευση δεν ήταν αυτή που ηρωικά και εξανθρωπισμένα βλέπουμε στις χολιγουντιανές σαπουνόπερες. 

Βαριά βιομηχανία της εποχής, τα Κολοσσαία μάντρωναν πλήθη, εκβίαζαν τη δημοφιλία των αυτοκρατόρων, χειραγωγούσαν μάζες με καλλιέργεια των ταπεινότερων ενστίκτων που κρέμονταν εν τέλει στον αντίχειρα του ηγέτη. Στις υπερπαραγωγές του θεάματος μύθων, με τίμημα την πραγματική και πνευματική «ανθρωποφαγία», σ' αυτό το θυσιαστήριο των ανθρώπινων δυνατοτήτων, οι θεατές δεν πλήρωναν εισιτήριο. 

Στρώνουν χαλί για μέτρα και ελεγχόμενη χρεοκοπία...

Πληθαίνουν καθημερινά τα σενάρια για ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας και οι πιέσεις προς την Πορτογαλία να προσφύγει στο μηχανισμό δανειοδότησης της ΕΕ. Ταυτόχρονα, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπάι, ομολογεί απροκάλυπτα ότι στην ΕΕ ετοιμάζουν «Μνημόνιο διαρκείας» για τους λαούς, σημειώνοντας ότι τα μέτρα «εξόδου από την κρίση» αποτελούν μία διαδικασία «μακράς διαρκείας».

Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt», «η αναδιάταξη του ελληνικού χρέους θα έχει ελπιδοφόρα και αποφασιστική επιρροή, μόνον εάν προσφέρει την ευκαιρία μιας καινούργιας αρχής. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι οι αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις (...) Ομως οι αλλαγές αυτές έχουν κολλήσει. 

Το άνοιγμα της αγοράς ενέργειας που εδώ και χρόνια απαιτούν οι οδηγίες της ΕΕ αναβάλλεται συνεχώς.

Στρατηγική χρεοκοπίας του λαού...

Το πρόβλημα δεν είναι η αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, επαναλαμβάνει μονότονα ο Ντ. Στρος Καν, καταδεικνύοντας ποια είναι η πραγματική στρατηγική στόχευση του κεφαλαίου. 
«Η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους δεν θα έδινε λύση στο κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, το οποίο είναι η ανταγωνιστικότητα», τόνισε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του ΔΝΤ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του την περασμένη Δευτέρα σε Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, συμπληρώνοντας ότι «η ανάγκη της Ελλάδας για ανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της είναι αναπόφευκτη». 
Δεν έκρυψε μάλιστα ότι αυτός είναι και ο πραγματικός στόχος του μνημονίου: «Το πρόγραμμα στήριξης που παρέχεται από το ΔΝΤ και την ΕΕ στόχο έχει να θέσει την Ελλάδα στο σωστό δρόμο όσο το δυνατόν συντομότερο χωρίς να υπάρξει ανάγκη για κανενός είδους πτώχευση», επισήμανε. 

Μας δουλεύουν...

Η ΚΡΙΣΗ ΚΡΙΣΗ αλλά τα δισεκατομμύρια ...πετάνε προς κάθε κατεύθυνση εκτός από αυτή που καταλήγει στον ελληνικό λαό!

Ετσι, λοιπόν, και επισήμως οι ελληνικές τράπεζες έλαβαν «εγγυήσεις» 30 δισεκατομμυρίων ευρώ (κάπου στα 130 δισ. δηλαδή από το 2010 τους έχουμε δώσει).

Αν αυτό δεν είναι χρήμα και σαφέστατη διευκόλυνση τότε τι είναι; 

Είναι τόσο ζεστό χρήμα όσο και οι φόροι που ΔΕΝ πληρώνουν οι εφοπλιστές, ΔΕΝ πληρώνουν οι βιομήχανοι, ΔΕΝ πληρώνουν οι πολυεθνικές που φοροαπαλλάσσονται.

Ομως, αυτά τα χρήματα οι κυβερνώντες έχουν προϋπολογίσει να καταβληθούν. Οπότε αφού οι παραπάνω δεν πληρώνουν μαντέψτε ποιος μένει...

ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ χωρίς αμφιβολία τον αναπληρωτή υπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης, Γιώργο Κουτρουμάνη, όταν λέει πως «δεν υπάρχουν σκέψεις για μείωση συντάξεων την επόμενη 5ετία».

Λέει την αλήθεια. 

Με άλλη τιμή, το συζητούσε...

«Το ότι κάποιος εκδηλώνει ενδιαφέρον δεν σημαίνει ότι και η συμφωνία που επιδιώκει είναι καλή. 

Οι επενδυτές τύπου Σόρος με την αρωγή και εγχώριων συνεργατών τους, έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές, θέλουν να τα πάρουν (σ.σ. τη δημόσια περιουσία) "κοψοχρονιά". 

Αυτό είναι οικονομικό και κοινωνικό έγκλημα», σχολίασε χτες ο βουλευτής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης στον ρ/σ «Αθήνα 9,84». 

Δηλαδή, αν «έκλεινε» μια καλή συμφωνία, αν η δημόσια περιουσία έπιανε καλή τιμή, τότε «ούτε γάτα ούτε ζημιά» για τον Δ. Παπαδημούλη και συνολικά το κόμμα του. Αλλωστε, πολύ πρόσφατα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συμπεριέλαβε στις προτάσεις του και την «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας» για να αντιμετωπιστεί δήθεν η κρίση και να έρθει η ανάπτυξη.

Οχι και «κλειστό επάγγελμα» οι συμβασιούχοι...

Κατηγορηματικά απέκλεισε χτες ο υπουργός Εσωτερικών το ενδεχόμενο μονιμοποίησης των συμβασιούχων στους δήμους και ειδικότερα στο Δήμο Αθηναίων, όπου εκεί οι εν λόγω εργαζόμενοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. 
Το βασικό - και ταυτόχρονα προκλητικό - επιχείρημα που χρησιμοποίησε ήταν ότι η κυβέρνηση με το νόμο 3812/2009 περί προσλήψεων στο Δημόσιο «"άνοιξε" το κλειστό επάγγελμα του συμβασιούχου του Δημοσίου», εννοώντας, προφανώς, ότι στο παρελθόν οι συμβασιούχοι ήταν «κλειστό επάγγελμα» διότι εργάζονταν για πολλά χρόνια στο Δημόσιο μέσα από συνεχείς ανανεώσεις των συμβάσεών τους.

Ο υπουργός προκαλεί βάναυσα τη νοημοσύνη μας. 

Προτάσεις για ποια διέξοδο;

Τα αστικά κόμματα και οι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στις παρυφές της στρατηγικής τους στριμώχνονται από τις εξελίξεις σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου. Το βάθος και η διάρκεια της ύφεσης, η αδυναμία του κεφαλαίου στις σύγχρονες συνθήκες να παραχωρήσει ακόμα και τα ελάχιστα για να διασκεδάσει τις λαϊκές αντιδράσεις, οδηγούν στην κλιμακούμενη απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος και των κομμάτων που το απαρτίζουν. Στην προσπάθειά τους να ελιχθούν, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν το λαό, να του καλλιεργήσουν φρούδες ελπίδες, να τον αποπροσανατολίσουν, βαφτίζοντας την καπιταλιστική κρίση άλλοτε «κρίση χρέους», άλλοτε κρίση του «καζινοκαπιταλισμού» και πάει λέγοντας.

Ωρα για το επόμενο βήμα...

Απορεί ένας αρθρογράφος γιατί τα θύματα της καπιταλιστικής κρίσης δείχνουν να μη συμμερίζονται την κυβερνητική αγωνία για την κρίση και συμπεριφέρονται σα να μην τρέχει τίποτα. Και τα βάζει με την κυβέρνηση, που αντί να δείχνει διαρκώς τον μπαμπούλα του χρέους εφησυχάζει τα πλήθη.

Οι εκτιμήσεις του είναι λάθος. Η κυβέρνηση μια χαρά το πάει το γράμμα του χρέους. Από την ένταση της κυβερνητικής προπαγάνδας σε λίγο ως και οι πεθαμένοι θα σηκωθούν να ζητήσουν συγνώμη γιατί «μαζί τα φάγαμε».

Εχει δίκιο όμως στην αγωνία της τάξης που εκπροσωπεί για το γεγονός ότι οι άνθρωποι έξω από τα σαλόνια της πλουτοκρατίας όλο και περισσότερο δείχνουν να μη συμμερίζονται την αγωνία των καπιταλιστών για το ξεπέρασμα της κρίσης. Με τη στάση τους, αυτοί που ήδη έχουν πληρώσει πολλά, πολύ απλά λένε σ' όσους τους έφεραν στα όρια της εξαθλίωσης: «Βουλιάξτε μόνοι σας». Το καλύτερο θα ήταν να κάνουν και κάτι ώστε το βούλιαγμα να γίνει πραγματικότητα.

Κερατέα: Η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση 04.04.2011

Εντυπωσιακές οι αδελφές νοσηλεύτριες αλλά την επόμενη φορά ας φορέσουν μεγαλύτερες γόβες γιατί τους προκύπτει περίεγο λίκνισμα και οι Αρβανίτες θα τις παρεξηγήσουν!

Α! Ας προσέχουν και να μη φύγει κανας πόντος απ΄τα ακλσόν τους διότι ο ΠροΠο κάνει οικονομία.

Σαλτιμπάγκοι...

Τώρα που το σίριαλ της διαπλοκής και της διαφθοράς επανέρχεται στη μικρή οθόνη (υποβρύχια, μίζες, «λογαριασμοί υπουργών» κλπ), ο θίασος του ΛΑ.Ο.Σ. δίνει τις συνήθεις παραστάσεις του.

Τα μέλη του θιάσου υποδύονται τους «αρχαγγέλους της κάθαρσης». Ετσι είδαμε προχτές έναν εκ των τηλεοπτικών μαϊντανών του Καρατζαφέρη, τον Αδωνη Γεωργιάδη, να τσιρίζει (σύνηθες) και να μνημονεύει το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Από τα τσιριχτά για το Βατοπέδι δημιουργείται η απορία μήπως το καρατζαφεροειδές έχει χάσει επεισόδια όσον αφορά τις κωλοτούμπες του προέδρου του. Για την ακρίβεια, ο Γεωργιάδης φάνηκε να βρίσκεται μια κωλοτούμπα πίσω.

Σε περίπτωση που ισχύει κάτι τέτοιο, τον ενημερώνουμε ότι η νέα θέση του κόμματός του για το Βατοπέδι είναι αυτή που καθόρισε αυτοπροσώπως ο Καρατζαφέρης μιλώντας σε εκδήλωση του ΛΑ.Ο.Σ. στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις 16/3/2011.

110-108 ... «πατσίσαμε»!

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Κούρεμα» στου...κασίδη το κεφάλι.

Οταν μιλάμε για τις τράπεζες, πρέπει να είναι σαφές ότι έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί το προμονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού και μαζί του η εποχή (αν υπήρξε ποτέ τέτοια) που οι τραπεζίτες εμφανίζονταν σαν κάποιοι «απλοί μεσολαβητές» χρήματος.

Με το πέρασμα στο μονοπωλιακό καπιταλισμό έχουμε τη γέννηση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Τι είναι το χρηματιστικό κεφάλαιο; «Η συγκέντρωση της παραγωγής, τα μονοπώλια που ξεπηδούν απ' αυτήν, η συγχώνευση και η σύμφυση των τραπεζών με τη βιομηχανία - να η ιστορία γέννησης του χρηματιστικού κεφαλαίου και το περιεχόμενο αυτής της έννοιας»(Λένιν, «Απαντα», τ. 27, σελ. 350).