Οσο περνάει ο καιρός, γίνεται συνεχώς πιο καθαρό ότι το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η καπιταλιστική οικονομία είναι η βαθιά κρίση, η οποία, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, όχι μόνο θα τραβήξει σε χρόνο, αλλά και η όποια ύφεση-σταθεροποίηση προκύψει, θα είναι ασθενής και αβέβαιης προοπτικής. Τα αστρονομικά κονδύλια που επί χρόνια δίνονται για τη στήριξη του κεφαλαίου και τα αντιλαϊκά μέτρα που εδώ και δυο δεκαετίες επιβάλλονται σε βάρος των εργαζομένων, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, αποδείχθηκαν σταγόνα στον ωκεανό των σύγχρονων αξιώσεων των μονοπωλίων. Τα κίνητρα, οι φοροαπαλλαγές, η ιδιωτικοποίηση κλάδων στρατηγικής σημασίας για να εξασφαλιστούν επιχειρηματικά κέρδη, μπορεί να οδήγησαν σε ραγδαία αύξηση των ελλειμμάτων και των χρεών του δημοσίου, όμως το ξέσπασμα της κρίσης δεν μπόρεσαν να το αποτρέψουν. Η τεράστια συσσώρευση υπερκερδών, η πρωτοφανής συγκέντρωση κεφαλαίων και η συγκεντροποίηση της παραγωγής, αργά ή γρήγορα θα οδηγούσε σε αδιέξοδο και κρίση.
