Δεν ήταν τυχαία η προσπάθεια να φτάσουμε στην κάλπη για τις Ευρωεκλογές χωρίς να γίνει συζήτηση για την Ευρώπη των «λαών» δηλαδή την Ευρώπη της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Δεν έπρεπε να συζητηθεί ότι οι μόνοι αριθμοί που ευημερούν για τη νέα γενιά στην Ελλάδα της ΕΕ, στην Ελλάδα της Ευρωζώνης, εκτός από τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, είναι αυτοί που αφορούν στην ανεργία, στην πορνεία και τα ναρκωτικά, ότι αυτά μοιράζει απλόχερα ο καπιταλισμός στους νέους και τις νέες της χώρας μας, μπροστά στην αδυναμία του να ικανοποιήσει όχι τις σύγχρονες, αλλά ούτε καν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.
Δεν έπρεπε να γίνει γνωστό ότι «το 2008 η Eurostat εκτιμούσε πως το 46% του νεολαιίστικου πληθυσμού ηλικίας 18-34 ετών ζούσε με έναν τουλάχιστον από τους γονείς του, ενώ το 2011 έρευνα της Eurofound ανέβασε το ποσοστό αυτό στο 48%». Ότι περίπου οι μισοί ενήλικες νέοι στην Ευρώπη σε χώρες με ή χωρίς μνημόνια, ζουν ακόμη στο σπίτι των γονιών τους, παρά το γεγονός ότι είναι πιο μορφωμένοι από αυτούς, ενώ στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό ξεπερνάει το 50%.















