Εχθρικές για το λαό όλες οι εκδοχές

Το ζήτημα της κεντροαριστεράς παραμένει το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα του συστήματος, μέσα στο πλαίσιο της συνολικότερης επιχείρησης αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού. Μπορεί να προτάσσεται η επιλογή ενίσχυσης του διπολισμού, με βασικούς κορμούς τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο όλα τα σενάρια θα παραμένουν στο τραπέζι όσο οι αστοί δε βρίσκουν ικανοποιητική απάντηση στο βασικό τους ζητούμενο: Ποια δύναμη ή ποιες δυνάμεις στο χώρο της κεντροαριστεράς, μέσα από ποιο σχήμα ή μέσα από ποιους συνδυασμούς σχημάτων, θα εξασφαλίζουν στο σύστημα τη συγκρότηση σταθερών κυβερνήσεων, με ισχυρές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, αλλά και ταυτόχρονη ικανότητα εγκλωβισμού πλατιών λαϊκών στρωμάτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το ζήτημα - και ειδικά σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ - απασχόλησε το Σαββατοκύριακο από το κύριο άρθρο της «Καθημερινής», που καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσει στην «αναγκαία ωρίμανση» έτσι ώστε να αποτελέσει μια σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική επιλογή, μέχρι τις σελίδες της ίδιας της «Αυγής», αρθρογράφοι της οποίας καλούν τους πάντες στο κόμμα τους «να σοβαρευτούν», να βρουν τις «πολύτιμες δυνάμεις μέσα στην κοινωνία και να συνεργαστούν μαζί τους» για ένα «βιώσιμο σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας» και μια... «αστικοδημοκρατική επανάσταση».

Ο Νίκος Καραθανασόπουλος στο «Mega» (VIDEO)

Επιδεινώνεται ραγδαία η θέση της λαϊκής οικογένειας για να υπάρξει ανάκαμψη προς όφελος των μονοπωλίων, επεσήμανε μεταξύ άλλων ο Νίκος Καραθανασόπουλος, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ, μιλώντας στην εκπομπή «Ανατροπή» του «Μega».

Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού

Από το Άργος, στη Θεσσαλονίκη και την Ιταλία

Ένα ανήλικο κορίτσι μόλις 13 ετών πέθανε από αναθυμιάσεις από αναμμένο μαγκάλι στην Θεσσαλονίκη. Μια γυναίκα στο Άργος έχασε την ζωή της στο υπόγειο διαμέρισμά της από τα νερά που εισέβαλλαν. Στην Ιταλία επτά εργάτες έχασαν την ζωή τους από πυρκαγιά που ξέσπασε στα αυτοσχέδια υπνωτήρια εντός του υφαντουργείου κινεζικής ιδιοκτησίας που δούλευαν.

Τρεις διαφορετικές ιστορίες που έχουν όμως τον ίδιο κοινό παρονομαστή και αφετηρία. Την βαρβαρότητα του καπιταλισμού που για να ξεπεράσει την κρίση του απαιτεί ακόμη και «ανθρώπινο αίμα». Οι νεκροί και από τις τρεις ιστορίες άνηκαν στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να ήταν πλούσιοι. 

Η «ανάπτυξη» σκοτώνει όπως και η κρίση τους…

Εσείς, το 1 εκατομμύριο εργαζόμενοι που (σύμφωνα με το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ) είστε απλήρωτοι από έναν έως και 12 μήνες,

εσείς, το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι που ζείτε σε συνθήκες ανέχειας και κατάθλιψης,

εσείς, τα εκατομμύρια των Ελλήνων που (σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) ζείτε κάτω από το όριο της φτώχειας,

εσείς, το 68% των Ελλήνων που (σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν) διαθέτετε εισόδημα κάτω από 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος που θεωρείται όριο της επίσημης φτώχειας,

καθώς και όλοι εσείς οι υπόλοιποι που δεν συμπεριλαμβάνεστε σε καμία στατιστική της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού, κάντε… υπομονή. Οσονούπω έρχεται η «ανάπτυξη»! Και μόλις έρθει η «ανάπτυξη», μόλις αυξηθεί ο «εθνικός πλούτος», τότε η «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» θα προχωρήσει σε «δίκαιη κατανομή» και όλοι θα λάβουν το αντίδωρο για τις θυσίες που κατέβαλαν στο βωμό της εξόδου από την κρίση.

Ανακοίνωση της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ για το χαμό του 13χρονου κοριτσιού

Ανακοίνωση εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ για το χαμό του 13χρονου κοριτσιού.

Αναλυτικά αναφέρει:

«Άλλο ένα θύμα της αντιλαϊκής πολιτικής καταγράφηκε σήμερα στην Ξηροκρήνη της Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για ένα 13χρονο κοριτσάκι, άνεργης μητέρας που ζούσαν χωρίς ρεύμα εδώ και ένα χρόνο και χωρίς θέρμανση, το οποίο πέθανε από τις αναθυμιάσεις που έβγαζε το μαγκάλι που χρησιμοποιούσαν για να ζεσταθούν.

«Πάντως κάδος ανακύκλωσης δεν σκοπεύουμε να γίνουμε...»

«Πάντως κάδος ανακύκλωσης δεν σκοπεύουμε να γίνουμε»

Τάδε έφη ο Πάνος Σκουρλέτης, εκπρόσωπος Τύπου ΣΥΡΙΖΑ σε συνέντευξή του στη «REAL NEWS» 1/12/2013, 

Αμ, θα γίνεται και θα παραγίνεται, γιατί και τον κάδο φτιάξατε, και στην ανακύκλωση ποντάρατε και για την αειφορία του καπιταλιστικού συστήματος δουλεύετε.

Τώρα θα μου πείτε με ποια κυβέρνηση, με ποια κόμματα και με ποια πρόσωπα, είναι άλλο θέμα. Σιγά μην την νοιάζει την αστική τάξη, άλλωστε το λέει και το άσμα «οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει» και οι αγάπες των οπορτουνιστών, ανεξάρτητα αν ήταν ευκαιριακές, εποχιακές, ρίζωσαν σε παλιές και νέες κολεγιές, στους δήμους και τις περιφέρειες, στην κοινή πολιτική τους στην ΕΕ και φυσικά στο εργατικό κίνημα, εκεί και αν στήθηκαν κάδοι ανακύκλωσης. 

ΚΟΜΜΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: Ρεζέρβα του συστήματος που δε θέλει να μένει άλλο στον πάγκο...

Το ΚΕΑ βρίσκεται μάλιστα αυτήν την περίοδο μπροστά σε προσυνεδριακή διαδικασία. Το Συνέδριό του θα πραγματοποιηθεί τον επόμενο μήνα στη Μαδρίτη. Αυτό το Συνέδριο προβάλλεται από τον αστικό Τύπο ως αυτό που θα επικυρώσει την υποψηφιότητα του Αλ. Τσίπρα, επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, για πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και θα αποφασίσει το πολιτικό πλαίσιο του ΚΕΑ, του κύριου φορέα του ευρωπαϊκού οπορτουνισμού, για τις Ευρωεκλογές. Η ίδια η υποψηφιότητα από μόνη της μαρτυρά το πόσο τάχα εναντιώνονται ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΕΑ στην ΕΕ, στον εχθρικό για το λαό χαρακτήρα της, αφού δεν κρύβουν την ανυπομονησία τους να αναλάβουν οφίτσια-κλειδιά και τη θέση πρώτου στελέχους της ΕΕ στην προώθηση της αντεργατικής επίθεσης των μονοπωλίων σε βάρος των εργαζομένων της Ευρώπης. 

Το αληθινό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ

Με συνεχείς προσπάθειες, απ' την επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα στο Τέξας, μέχρι την πρόσφατη μάχη για την προστασία των κερδών της εγχώριας φαρμακοβιομηχανίας, επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ να περάσει με επιτυχία στις εξετάσεις της άρχουσας τάξης για την επιλογή κατάλληλων κυβερνητικών σχημάτων της επόμενης μέρας. Η αποστολή του δεν είναι εύκολη. Αφενός πρέπει να πείσει ότι ωρίμασε και μπορεί να αξιοποιηθεί πολιτικά ως νέος σοσιαλδημοκρατικός πυλώνας, μιας αστικής κυβέρνησης συνεργασίας. Αφετέρου ότι έχει την ικανότητα να εγκλωβίζει ως οπορτουνιστικό ρεύμα το κίνημα και να το στοιχίζει πίσω απ' τους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης. 

Στρατηγική του κεφαλαίου

Ο χτεσινός Τύπος αναπαράγει δήλωση του Επιτρόπου της Κομισιόν, Όλι Ρεν, που λέει το προφανές: Ότι κάθε μία από τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας «δεν αποτελεί μέρος των όρων πολιτικής που συμφωνήθηκαν μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Επιτροπής» και ότι η τρόικα «συμμετέχει σε τακτικό διάλογο πολιτικής με τις ελληνικές αρχές, σχετικά με ευρύ φάσμα θεμάτων που αφορούν την αγορά εργασίας».

Λέει, δηλαδή, ότι οι ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις και τους μισθούς, στις συντάξεις και την Ασφάλιση δεν προέκυψαν από το μνημόνιο, ούτε περιορίζονται στα μέτρα που αυτό περιλαμβάνει. Αντίθετα, εφαρμόζονται στο πλαίσιο της ενιαίας στρατηγικής της ΕΕ, όπως αποτυπώνεται στα επίσημα έγγραφα, στις οδηγίες και τις στρατηγικές κατευθύνσεις της. Πάνω σ' αυτό το έδαφος συζητάει η τρόικα με την κυβέρνηση, που έχει την ευθύνη να εξειδικεύσει και να εφαρμόσει τις αντεργατικές - αντιλαϊκές ανατροπές.

ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ!

Σημερα στα δικαστηρια της Ευελπίδων είδαμε από κοντά τη δίκη των Χαλυβουργών.
ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ!
Εσυραν στα έδρανα των κατηγορούμενων σαν εγκληματίες εργάτες που τόλμησαν να σταθούν όρθιοι απέναντί τους και να τους κοιτάξουν στα μάτια χωρίς φόβο και να απαιτήσουν απλά δουλειά κι ανθρώπινη ζωή.

Η αλήθεια είναι, πως κουκουεδολόγους συναντάς παντού.

Στις τηλεοράσεις,
στα ραδιόφωνα,
στις εφημερίδες,
στις έδρες των σχολειών, των σχολών, των πανεπιστημίων,
στα μέσα μαζική μεταφοράς,
στους καφενέδες,
στις γειτονιές και αλλού.
Τους συναντάς όπου τέλος πάντων κινούνται, ζουν, εργάζονται, συχνάζουν άνθρωποι…

Κάποιοι απ’ αυτούς το κάνουν φανερά επαγγελματικά. Είναι δηλαδή η κύρια δουλειά τους. Το επάγγελμά τους.
Π.χ. δημοσιογράφοι και σχολιαστές αστικών φυλλάδων, τηλεοπτικών καναλιών, ραδιοφωνικών εκπομπών κλπ.

Πλημμύρες: Στο ίδιο έργο, αλλά όχι θεατές

Στη Ρόδο 100 είναι τα μπαζωμένα ρέματα. Στην Αττική 850 χιλιόμετρα ρέματα είναι μπαζωμένα, 70 από τα 700 ρέματα που προϋπήρχαν στην Αττική δεν μπορούν πια ούτε να εντοπιστούν. Τα ανοιχτά ρέματα έχουν μειωθεί από το 1945 κατά 66% (από 1.280 χιλιόμετρα σε 434 χιλιόμετρα). Τετραπλασιάστηκαν οι ποσότητες νερού που πρέπει να διοχετευτούν στους τελικούς αποδέκτες. Το 80% του νερού της βροχής πήγαινε παλιότερα στο έδαφος και το 20% στη θάλασσα, τώρα τα ποσοστά αυτά έχουν αντιστραφεί. Παράλληλα, έχει τριπλασιαστεί η ταχύτητα απορροής των νερών, αφού η μέση τιμή του συντελεστή απορροής κυμαίνεται μεταξύ 0,25 και 0,30 για εξωαστικές περιοχές, ενώ φτάνει από 0,90 έως 0,95 στις πυκνά δομημένες περιοχές.

Στην Ανατολική Αττική, που διαθέτει το 70% των ρεμάτων της Αττικής, η συνεχιζόμενη τσιμεντοποίηση στις παραρεμάτιες περιοχές είναι τέτοια, που στις δύο από τις μεγαλύτερες σε έκταση λεκάνες απορροής της (ρέμα Ραφήνας και Ραπεντώσας), η δασική βλάστηση μειώθηκε από το 40% και 60% τη δεκαετία 1960, στο 4% και 10% αντίστοιχα σήμερα.

Αλ. Παπαρήγα: Όχι στη συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα Υγείας (VIDEO)

«Δεν μπορεί να συνυπάρχει δημόσιος και ιδιωτικός τομέας.Μας κάνετε κρατήσεις, μας παίρνετε άμεσους και έμμεσους φόρους.Τα θέλουμε επιστροφή σε δωρεάν Υγεία» τόνισε η Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, απευθυνόμενη στον υπουργό Υγείας.

Η τοποθέτηση αυτή έγινε κατά τη διάρκεια της συζήτησης της Επίκαιρης Ερώτησης που κατέθεσε στη βουλή σχετικά με την επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνεται από την πολιτική των περικοπών στη δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Νίκος Μπογιόπουλος προς τον κάθε λογής συκοφάντη: «Δεν προσφέρομαι – Είμαι κομμουνιστής, ηλίθιε!»

Η Συντακτική Επιτροπή του «Ριζοσπάστη» παρέλαβε την Τρίτη 26/11/2013 και δημοσιεύει σήμερα το παρακάτω σημείωμα του Νίκου Μπογιόπουλου με ημερομηνία σύνταξης 14/11/2013:

«Με αφορμή τη λήξη της εργασιακής μου σχέσης με τον "Ριζοσπάστη", ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά.

Ενημερώνω τους διαδοσίες - για να μην κουράζονται:

• Πρώτον, δεν παραχώρησα ποτέ και σε κανέναν την άδεια να με "εκπροσωπεί" στις σχέσεις μου με το ΚΚΕ.

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ με ένα σύμφωνο θα καταργήσει έως και την... ταξική κοινωνία !!!

Με ένα σύμφωνο θα καταργήσει έως και την... ταξική κοινωνία ο Αλέξης Τσίπρας, θυμίζοντας παλιότερες ρήσεις πως η ταξική πάλη μπορεί να καταργηθεί δια νόμου. 

Πλέον, την πάλαι ποτέ υπόσχεση πως με ένα άρθρο θα καταργούσε τα μνημόνια, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ την αντικαθιστά με μια υπόσχεση, πανευρωπαϊκής διάστασης, πως «ένα σύμφωνο για τη δημοκρατία, την ανάπτυξη και την κοινωνική δικαιοσύνη, θα καταργήσει τις διαχωριστικές γραμμές, το "χρηματικό τείχος", μεταξύ πλουσίων και φτωχών».

Αυτό υποστηρίζει ο ίδιος με άρθρο του στο βρετανικό «Guardian» όπου πλασάρει την υποψηφιότητα του για την προεδρία της Κομισιόν. 

 Σπέρνοντας ψευδαισθήσεις ότι είναι δυνατή μια φιλολαϊκή μετάλλαξη της ΕΕ και λανσάρει το ΚΕΑ που στηρίζει την υποψηφιότητά του σαν δύναμη ικανή να «επανενώσει την Ευρώπη και να την επαναθεμελιώσει σε δημοκρατική και προοδευτική βάση».

Ισχυρίζεται ότι «υπάρχει εναλλακτική λύση στην παρούσα κρίση και είναι καθήκον μας να παλέψουμε για αυτήν» και εξηγεί πως εναλλακτική λύση είναι η αλλαγή μείγματος διαχείρισης της κρίσης προς όφελος των μονοπωλίων. 

Καλεί δηλαδή τους λαούς της Ευρώπης να κάνουν δικό τους στόχο την καπιταλιστική ανάπτυξη και να απεμπολήσουν το δικαίωμά τους στην ταξική πάλη. 

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟ

Το ιδεολόγημα λοιπόν, που θέλει το ΚΚΕ απλώς ένα ρεύμα της Αριστεράς που κάνει μονόπλευρες δογματικές αναγνώσεις του παρελθόντος[2], αποτελεί μονόπλευρη και χιλιομασημένη έκφραση του παρελθόντος, από την εποχή του Μαρξ ακόμα, όταν υπηρέτες του καπιταλιστικού κατεστημένου άρχισαν τις πιο οργανωμένες και συστηματοποιημένες προσπάθειές τους να διαβρώσουν το νεογέννητο εργατικό κίνημα με αστικές αντιλήψεις συγκαλυμμένες με «αριστερές» κουβέντες (οπορτουνισμός). 

Το φαινόμενο αυτό απασχόλησε δικαίως τους κλασικούς του μαρξισμού και προφανώς γι’ αυτό το λόγο η εκάστοτε σύγχρονη έκδοση του Δούρειου αυτού Ιππου μέσα στο εργατικό κίνημα δεν κουράζεται να τονίζει ξανά και ξανά πόσο δογματικός και απαρχαιωμένος είναι ο επαναστατικός διεθνιστικός μαρξισμός των κομμουνιστών, που δεν υποχώρησαν μπροστά στη διείσδυση της αστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα και πόσο σύγχρονος και εκσυγχρονισμένος είναι ο οπορτουνισμός των απογόνων των ηγετών της Β΄ Διεθνούς, που πάντα προσπαθούσαν να βγάλουν την επαναστατική ψυχή από το εργατικό κίνημα δημιουργώντας συνεχώς διασπάσεις, αλλά πάντα κατηγορώντας την επαναστατική πτέρυγα για τις διασπάσεις αυτές.