Η επέτειος του Πολυτεχνείου πέρασε και φέτος.
Για μία ακόμη φορά οι ίδιοι άνθρωποι ακούστηκαν, τα ίδια λόγια ειπώθηκαν.
Αλλοι απ' αυτούς μετανιωμένοι εξαργυρώνουν τη φωνή τους στις Βρυξέλλες με επίσημη ιδιότητα και φορεσιά.
Αλλοι μιλούν για εκείνο που δεν έζησαν, δεν γνωρίζουν κι εύχονται βολεμένοι να μην το ζήσουν ποτέ.
Απλά μιλούν γι' αυτό μιας και είναι μοντέρνο κι επικερδές.
Υπάρχουν όμως κι εκείνοι, οι άλλοι που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα από την πρώτη ημέρα της στρατιωτικής δικτατορίας του Απρίλη 1967. Που χωρίς προηγούμενη εμπειρία εκτάκτων καταστάσεων, δίχως τη φωνή εκείνων που θα μπορούσαν κάτι να τους πουν.
Μπήκαν στο μετερίζι του αγώνα με την προσδοκία μιας ευρείας λαϊκής εξέγερσης που θα τους δικαίωνε. Η μέρα αυτή χρειάστηκε για να 'ρθει εφτά χρόνια στο Πολυτεχνείο. Χρόνια βαριάς παρανομίας, χωρίς μηχανισμό στήριξης.
Με ανθρώπους να αλλάζουν δρόμο για να αποφύγουν από φόβο και τον απλό χαιρετισμό μεταξύ τους, όταν συνέβαινε να μη βρίσκονται κάποια περίοδο στη φυλακή και την εξορία. Ειδικά, όταν ήτανε νέοι και η χούντα απέφευγε να τους παραδώσει στην επιρροή των «παλιών» στην εξορία, «για να μη γίνει η εξορία πανεπιστήμιο της Μόσχας», όπως έλεγαν τότε οι χουντικοί.















