Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» – Μια απάντηση στον Αλέξη Τσίπρα

Στην προχθεσινή συνέντευξη του στην ΕΡΤ3, ο πρωθυπουργός έβγαλε και πάλι απο το σεντούκι της κυβερνητικής προπαγάνδας τα κάλπικα διλήμματα περί «Προόδου και συντήρησης» και «Αριστερά ή Μητσοτάκης», σε μια προσπάθεια να οξύνει τα αντιδεξιά ανταντακλαστικά μερίδας των φηφοφόρων.
Προκειμένου μάλιστα να επιτεθεί στο ΚΚΕ, ο κ.Τσίπρας θυμήθηκε το γνωστό σύνθημα της δεκαετίας του 1950 «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος», το οποίο χαρακτήρισε ως «επιζήμια λογική για το κομμουνιστικό κίνημα, για το ΚΚ και την Αριστερά».

Δεν θα μπούμε στη διαδικασία να επαναλάβουμε την στρατηγική σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ υπέρ του κεφαλαίου και κατά των λαϊκών συμφερόντων. Η ίδια η πραγματικότητα, όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια, αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα του γεγονότος ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, Τσίπρας και Μητσοτάκης, κινούνται πολιτικά προς την ίδια κατεύθυνση, παρά τις όποιες επί μέρους διαφορές τους.
Να θυμίσουμε, ωστόσο, στον κ. Τσίπρα ότι το σύνθημα «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» (που πρωτοχρησιμοποιήθηκε από το ΚΚΕ στις εκλογές του 1952) όχι μόνο δεν αποδείχθηκε ιστορικά «επιζήμιο» αλλά, αντίθετα, δικαιώθηκε απόλυτα από τις εξελίξεις.
Να του θυμίσουμε ότι στο διάβα της πολιτικής ιστορίας της χώρας, «βενιζελικοί και βασιλόφρονες», «μεταξικοί και δημοκράτες», «δεξιοί και κεντρώοι» συναγωνίζονταν σε αντικομμουνισμό και διώξεις ενάντια στο εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα. Ο πολιτικός πρόγονος του Πλαστήρα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ο εμπνευστής του περίφημου «Ιδιώνυμου» (Νόμος 4229/1929), μέτρο το οποίο διατήρησε και επέκτεινε μετέπειτα ο φασίστας δικτάτορας Μεταξάς.
Να θυμίσουμε στον κ. Τσίπρα ότι ο «Γέρος της Δημοκρατίας» και ηγέτης του «Κέντρου», Γεώργιος Παπανδρέου, δεν αποδείχθηκε λιγότερο αντικομμουνιστής από πολιτικούς της Δεξιάς παράταξης όπως ο Παπάγος η ο Καραμανλής. Παραπέμπουμε τον πρωθυπουργό στο ρόλο του Γ. Παπανδρέου το Δεκέμβρη του 1944 αλλά και στην εγκύκλιο αρ. 1010 της 11ης Μάρτη 1965 που επικαλούνταν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και στόχευε στη διάλυση της Νεολαίας Λαμπράκη.
Να τι έγραφε χαρακτηριστικά μια ηγετική φυσιογνωμία της «Δεξιάς», ο Κωνσταντίνος Τσάτσος: «Παντού η μέθοδος του αντικομμουνιστικού αγώνα είναι μεικτή. Και η μόνη πραγματική διαφορά βρίσκεται στο μεγαλύτερο ή μικρότερο ποσοστό ή επιβολής ή πειθούς που κάθε φορά χρησιμοποιείται. Κάθε χώρα και κάθε χρονική περίοδος έχει τα ορθά ποσοστά της. Εκεί και μόνο εκεί εντοπίζεται η διαφωνία μέσα στην αντικομμουνιστική παράταξη, μεταξύ εκείνων που ανήκουν στο λεγόμενο «Κέντρο» και των άλλων που το πολεμούν» (Κ. Τσάτσος, «Ελληνική Πορεία», εκδόσεις «ΕΣΤΙΑ»)
Να θυμίσουμε, επίσης, στον κ. Τσίπρα ότι επί κυβέρνησης Πλαστήρα δικάστηκε και εκτελέστηκε, κατ’ εντολή των υπερατλαντικών «συμμάχων», ο ήρωας Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοι του. 
Δεν είναι λοιπόν καθόλου «επιζήμια λογική» το σύνθημα «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος», όπως ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας.
Αντίθετα, επιζήμια είναι η «λογική» του να τιμάς και τα θύματα και τους θύτες. Επιζήμιο, υποκριτικό και χυδαίο συνάμα, είναι απ’ τη μια να τιμάς το Μπελογιάννη και τους 200 της Καισαριανής και απ’ την άλλη να συναγελάζεσαι με τους ιμπεριαλιστές φονιάδες των ΗΠΑ.
Επιζήμιο, υποκριτικό, χυδαίο και εξευτελιστικό είναι να μιλάς στο όνομα της Αριστεράς και να καπηλεύεσαι τους ηρωϊκούς αγώνες των κομμουνιστών και του εργατικού κινήματος, την ίδια στιγμή που εφαρμόζεις μνημόνια, αντεργατικούς νόμους και κάθε λογής βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα υπέρ του κεφαλαίου.
Σε αυτές τις επιζήμιες λογικές, σε αυτήν την πολιτική χυδαιότητα, στα κάλπικα διλήμματα και τις αυταπάτες που σκορπούν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, πρέπει να απαντήσει ο λαός στις 7 Ιουλίου. Να γυρίσει την πλάτη και στους δυο και να κάνει ένα βήμα μπροστά, στηρίζοντας τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Για το δίκιο και την λαϊκή αντεπίθεση. Για να δυναμώσει η ελπίδα.

1 σχόλιο:

  1. H φράση αυτή ειπώθηκε από δύο πολιτικά πρόσωπα πριν από τις εκλογές του 1952.

    1. Ο ένας ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος, βλέποντας τον εκλογικό καταποντισμό του, μεταπήδησε ως «ανεξάρτητος» υποψήφιος βουλευτής Ηλείας στον συνδυασμό Παπάγου. Τη φράση την είπε σε δημοσιογράφους που εύλογα τον ρώτησαν γιατί δεν πολιτευόταν με τον Πλαστήρα, όπου ανήκε «ιδεολογικά». Αναφέρεται ότι για να τον δεχτεί ο Παπάγος, είχαν ασκηθεί πιέσεις από τον Λαμπράκη, την αμερικάνικη πρεσβεία, την Ελένη Βλάχου, τον Μποδοσάκη και τον Μαρκεζίνη. Προφανώς πρόκειται για μία συνήθη για τον Γεώργιο Παπανδρέου – γνωστό από την Κατοχή και τα Δεκεμβριανά – πράξη πολιτικού αμοραλισμού.

    2. Ο άλλος ήταν ο τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, ο οποίος μάλιστα τη συμπλήρωσε με τη φράση «άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος μια γενηά». Σημειώνουμε ότι οι «κεντρώες» κυβερνήσεις του Πλαστήρα (και του Σοφ. Βενιζέλου) ήταν εκείνες που:

    α. Εστειλαν στρατό στην Κορέα.

    β. Υλοποίησαν την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ.

    γ. Αρνήθηκαν να προωθήσουν το Κυπριακό στον ΟΗΕ, όπως ζητούσε ο Μακάριος.

    δ. Δέχτηκαν και εφάρμοσαν την Εκθεση Βαρβαρέσου της Διεθνούς Τράπεζας, που βούλιαξε οικονομικά τη χώρα.

    ε. Ψήφισαν το εμφυλιοπολεμικό Σύνταγμα του 1952.

    στ. Τα «μέτρα ειρηνεύσεως» που θέσπισαν ήταν άτολμα και ελλιπή, επέτρεψαν την εκτέλεση του Μπελογιάννη και των άλλων τριών συντρόφων του, και άλλα παρόμοια.

    Σ’ αυτήν την περίπτωση, η φράση ήταν ένα πολύ καθαρό, σαφές και έντιμο πολιτικό σύνθημα.

    3. Μήπως γι’ αυτό ενοχλήθηκε ο κ. Τσίπρας, έχοντας στην πλάτη του τις αθετήσεις των εξαγγελιών του, το 4ο μνημόνιο, τις φορολογικές απαλλαγές των εφοπλιστών και των βιομηχάνων, την καταλήστευση των μισθών και συντάξεων, την παράδοση του πλούτου της χώρας στα μονοπώλια («Ελντοράντο Γκολντς», νόμοι της τελευταίας στιγμής περί αιγιαλού και δασών), την παράδοση του ελληνικού εδάφους στις αμερικανικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και άλλα πολλά και γνωστά;

    Πραγματικά είναι επίκαιρο πάντα το σύνθημα!

    Γεώργιος Μ. ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή