Ο λαός πρωταγωνιστής

Με διάφορα μέσα και από διάφορα «κανάλια», η αστική τάξη εκφράζει ανησυχία για τη σταθερότητα της συγκυβέρνησης και τη δυσκολία να εξασφαλιστούν εναλλακτικές λύσεις στη διακυβέρνηση. Τους απασχολεί το πώς οι διεργασίες στο πολιτικό σκηνικό και στα κόμματα της διαχείρισης θα οδηγήσουν στην εξασφάλιση ισχυρών κυβερνήσεων συνεργασίας, που θα υλοποιούν απαρέγκλιτα τη στρατηγική του κεφαλαίου για έξοδο από την κρίση, και ταυτόχρονα θα έχουν διευρυμένη στήριξη ή ανοχή από το λαό.

Η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού έχει για κίνητρο και σκοπό τη χειραγώγηση της δυσαρέσκειας του λαού. Αυτό πρέπει να καθορίσει και το πολιτικό κριτήριο των εργαζομένων. Πρέπει να γίνει καθαρό ότι όλες οι προσπάθειες που συντελούνται κινούνται στην ίδια κατεύθυνση: Σε αυτήν της αναπαλαίωσης του αστικού πολιτικού συστήματος. Που είναι σάπιο και ξεπερασμένο, γιατί υπερασπίζεται το καπιταλιστικό σύστημα, γιατί είναι τμήμα της εξουσίας των μονοπωλίων, ανεξάρτητα αν πρόκειται για νέα πολιτικά σχήματα ή για νέα πρόσωπα.

Κ. Ζιώγας: «Μόνη λύση ισχυρό ΚΚΕ για μια ισχυρή λαϊκή αντιπολίτευση» (VIDEO)

«Η μόνη λύση είναι ισχυρό ΚΚΕ για μια ισχυρή λαϊκή αντιπολίτευση που θα βάλει φρένο στην εισοδηματική κατρακύλα των λαϊκών στρωμάτων», τόνισε ο Κώστας Ζιώγας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, μιλώντας στην πρωινή εκπομπή της τηλεόρασης του «MEGA».

Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ

Οποιοδήποτε κοινωνικό φαινόμενο μπορούμε να το κατανοήσουμε επιστημονικά μόνον όταν το εξετάσουμε στην πορεία της γέννησης, της αλλαγής, της ανάπτυξής του, όταν ξέρουμε ποιες ακριβώς αι­τίες το έφεραν στη ζωή. Ετσι για να καταλάβουμε την ουσία και το ταξικό περιεχόμενο του δικαίου πρέπει να γνωρίζουμε πώς και κάτω από ποιους όρους, από ποιες αιτίες γεννήθηκε.

Το πρόβλημα του δικαίου είναι ένα από τα σπουδαιότερα ζητήματα της κοινωνικής επιστήμης και έχει πρωταρχική σημασία. Δίκαιο εί­ναι το σύνολο των υποχρεωτικών κανόνων συμπεριφοράς που θεσπίζει ή επικυρώνει ένα κράτος και που η τήρησή τους εξασφαλίζεται με μέτρα εξαναγκασμού. Με τη βοήθεια του δικαίου η τάξη ή οι τάξεις που κατέχουν την κρατική εξουσία ρυθμίζουν τη συμπερι­φορά των ανθρώπων και των ομάδων τους. Στερεώνουν και αναπτύσσουν ως υποχρεωτικές, προστατευόμενες από το νόμο εκείνες τις κοινωνι­κές σχέσεις που ανταποκρίνονται στα συμφέροντά τους. Σε ένα καπιταλιστικό κράτος η σφαίρα δράσης του δικαίου εκτείνεται πρώτα απ’ όλα στον τομέα της παραγωγής, της κατανομής, της ανταλλαγής και της κατανάλωσης. Αυτό εδραιώνει τις υφιστάμενες σχέσεις ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, ρυθμίζει το μέτρο και τη μορφή του καταμερισμού της εργασίας και των προϊόντων της ανάμεσα στα μέλη της και θωρακίζει τις σχέσεις εκμετάλλευσης στις ταξικές κοινωνίες.

Ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΚΑΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Ο πνευματικός πολιτισμός κάθε κοινωνίας αποτελεί ένα πολύπλοκο σύμπλεγμα ποικιλόμορφων και διαφορετικών στοιχείων. Περιλαμβάνει ένα σύνολο πληροφοριών, ένα σύστημα γνώσεων για τη φύση, την κοινωνία και τον άνθρωπο. Μέσα του (στο πλαίσιό του, σ.τ.μ.) εντάσσονται οι παραστάσεις περί του ωραίου, οι αισθητικές αξίες, οι ηθικοί κανόνες, οι βασικές αρχές της κοσμοθεωρίας. Τα ξεχωριστά στοιχεία του πνευματικού πολιτισμού δε λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, ούτε έχουν το ίδιο ειδικό βάρος στη μία ή στην άλλη συγκεκριμένη κοινωνικο-ιστορική κατάσταση. Εξετάζοντας το ζήτημα ιστορικά, μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι σε διαφορετικές εποχές, κάποια απ' όλες τις πλευρές του πολιτισμού βρισκόταν στο προσκήνιο και κυριαρχούσε. Ετσι η κυρίαρχη συνδετική μορφή του αρχαίου κόσμου ήταν ο αισθητικός, καλλιτεχνικός πολιτισμός με το ιδεώδες του φυσικά και ηθικά ωραίου ανθρώπου, με την επιδίωξή του, στην αρχιτεκτονική και τη γλυπτική, να ενσαρκώσει την τέλεια ομορφιά, με την προσπάθειά του να δημιουργήσει, στη βάση του ακτινοβόλου μύθου, την επική και λυρική ποίηση, την κοσμοαντίληψη.

Ο Καρλ Μαρξ με την αντικειμενική καθαρότητα σκέψης και το ανελέητο της ανάλυσης που τον χαρακτήριζε, έδειξε για ποιο λόγο το αρχαίο πρότυπο όφειλε να καταρρεύσει. Εξετάζοντας τους νόμους του πληθυσμού, σημείωνε ότι για την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, σημαντικότατο στοιχείο του κοινωνικού συστήματος ήταν ο περιορισμός του αριθμού του πληθυσμού (η διατήρηση του πληθυσμού εντός ορισμένων ορίων, σ.τ.μ.). Η επιδίωξη να διατηρήσουν αυτά τα όρια προκάλεσε μια ατελείωτη μετανάστευση, συνεχή κύματα αποικιστών. «Ομως γιατί ήταν έτσι τα πράγματα; - αναρωτήθηκε ο Μαρξ. - Γιατί σε αυτά τα κράτη ήταν τελείως άγνωστη η χρήση της επιστήμης στον τομέα της υλικής παραγωγής. Για να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους, οι πολίτες τους θα έπρεπε να μείνουν ολιγάριθμοι. Στην αντίθετη περίπτωση, τους απειλούσε η υποταγή στο ζυγό της εξαντλητικής φυσικής εργασίας, η οποία μετέτρεπε τον ελεύθερο τότε πολίτη δε δούλο».

Η αιθαλομίχλη και οι πισίνες...

Δεν ντρέπονται. «Σοβαροφανείς και καμαρωτοί», οι τρεις υπουργοί βγήκαν δημόσια μετά την πολυσυζητημένη σύσκεψη για τα μέτρα που θα αποφάσισαν σε ό,τι αφορά την αιθαλομίχλη που πνίγει όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας και θέτει σε κίνδυνο την υγεία του λαού και ιδιαίτερα των παιδιών.

Δεν ντρέπονται, όταν απευθύνονται σε 2 εκατομμύρια άνεργους, στο 20% των Ελλήνων που τους στέρησαν βασικά αγαθά και υπηρεσίες, στο 20,9% των παιδιών που στερούνται τα βασικά, στο 26,7% του πληθυσμού που δεν μπορεί να έχει ικανοποιητική θέρμανση και αναγκάζονται να γυρίσουν στις ξυλόσομπες για να ζεστάνουν τις φαμίλιες τους.

Δεν ντρέπονται, όταν αναλώνονται σε συστάσεις προς τις λαϊκές οικογένειες, ενώ τις εμπαίζουν με το Κοινωνικό Οικονομικό Τιμολόγιο της ΔΕΗ όπου απλά θα γλιτώσουν μερικά ευρώ το μήνα και μόνο στην περίπτωση που η κατανάλωσή τους δεν θα υπερβεί τα αυστηρά χαμηλά όρια που προβλέπει η σχετική ρύθμιση ή με τα ψίχουλα του επιδόματος θέρμανσης.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ»

α) ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ»;

«Ελευθερία κριτικής» είναι αναμφισβήτητα σήμερα το κατεξοχήν σύνθημα της μόδας, σύνθημα πού χρησιμοποιείται συ­χνότατα στις συζητήσεις ανάμεσα στους σοσιαλιστές και στους δημοκράτες όλων των χωρών. Είναι δύσκολο, από πρώτη μα­τιά, να φανταστεί κανείς κάτι πιο περίεργο από τις επίσημες αυτές επικλήσεις του ενός από τα αντιμαχόμενα μέρη στην ελευθερία κριτικής. Είναι τάχα δυνατό ν' ακούστηκαν μέσα από τα πρωτοπόρα κόμματα φωνές ενάντια στο συνταγματικό εκείνο νόμο της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών χωρών, πού εγ­γυάται την ελευθερία της επιστήμης και της επιστημονικής έρευνας; «Κάτι δεν πάει καλά εδώ!» - θα πει από μέσα του κάθε ουδέτερος παρατηρητής πού έχει ακούσει να επαναλαβαίνεται το σύνθημα αυτό της μόδας σ' όλα τα σταυροδρόμια, μα δε συνέ­λαβε ακόμα την ουσία της διαφωνίας ανάμεσα σ' αυτούς πού διαφωνούν. «Το σύνθημα αυτό είναι, προφανώς, ένα από τα συμβατικά εκείνα λογάκια, πού, όπως και τα παρατσούκλια, πολιτογραφούνται με τη χρήση και γίνονται σχεδόν ονόματα προσηγορικά».

ΟΙ ΠΟΝΤΙΚΟΠΟΝΗΡΙΔΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΟΚΟΥΡΑΔΑ ΤΟΥΣ...

Όλοι έχουμε υπόψη μας ποντικοπονηρίδηδες, οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία τού αστικού κράτους και των ιμπεριαλιστικών λυκοσυμμαχιών, μη εξαιρουμένης τής ΕΕ.

Κι είναι πολλοί αυτοί,
που ως ποντικοπονηρίδηδες αναλαμβάνουν την προστασία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.
Κι από μούρες;
Οι μάσκες νά 'ναι καλά,
κι αλλάζουν μούρη κατά περίπωση...,
υπηρετώντας πιστά στο πόστο διαιώνισης τού καπιταλισμού...
Μπορεί δηλαδή να τους ακούς-βλέπεις-διαβάζεις να στρέφουν τα βόλια τους δια τής σάτυρας ή άνευ αυτής, ενάντια στην εκάστοτε αστική κυβέρνηση και τους δορυφόρους της,
ουδέποτε όμως ενάντια στους αφεντάδες τής κυβέρνησης...
Μ' άλλα λόγια,

Προς τι οι διθύραμβοι;

Η «Αυγή της Κυριακής» προβάλλει διθυραμβικά την εκτίμηση της επιτροπής της Ευρωβουλής για την τρόικα, αναφέροντας: «Την τιμή της Ευρώπης θα προσπαθήσει να σώσει μετά τις γιορτές το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο». 

Γιατί, όπως αναφέρει, αντιπρόσωποι του Ευρωκοινοβουλίου θα έρθουν στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες που έχουν «μνημόνια» για να δουν οι ίδιοι από κοντά τις επιπτώσεις. 

Τώρα, μάλιστα... Λες και δεν τις ήξεραν, λες και δεν έχουν εγκρίνει οι ίδιοι αυτή την πολιτική. Λες και αυτοί εκφράζουν φιλολαϊκή πολιτική!!! 

Αλλά έτσι είναι. 

Οταν πασχίζεις να πείσεις ότι τα «μνημόνια» έφεραν την κρίση και όχι το αντίθετο, όπως έγινε πραγματικά, προκειμένου να στηρίξεις ως φιλολαϊκή μια λίγο διαφορετική πολιτική ενίσχυσης των μεγαλοεπιχειρηματιών, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, «πιάνεσαι» από ένα αστικό μηχανισμό εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας, για να την καναλιζάρεις ξανά στο σύστημα. 

ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

1η Ερώτηση: Τι είναι κομμουνισμός;

Απάντηση: Κομμουνισμός είναι η διδασκαλία για τις συνθήκες απελευθέρωσης του προλεταριάτου1.

2η Ερώτηση: Τι είναι το προλεταριάτο;

Απάντηση: Προλεταριάτο ονομάζεται εκείνη η κοινωνική τάξη, η οποία εξασφαλίζει τα μέσα επιβίωσης αποκλειστικά μέσω της πώλησης της εργασίας της και δε ζει από το κέρδος από κάποιο κεφάλαιο. Είναι η τάξη της οποίας η ευτυχία ή η δυστυχία, η ζωή ή ο θάνατος, όλη της η ύπαρξη εξαρτάται από τη ζήτηση εργασίας, δηλαδή από την οικονομική συγκυρία, από τη διακύμανση ενός ανταγωνισμού που δε συγκρατείται από τίποτα. Με μία λέξη, το προλεταριάτο ή η τάξη των προλετάριων είναι η εργαζόμενη τάξη του 19ου αιώνα.

3η Ερώτηση: Δηλαδή οι προλετάριοι δεν υπήρχαν πάντοτε;

Απάντηση: Οχι, όχι πάντα. Φτωχές και εργαζόμενες τάξεις υπήρχαν πάντα και συνήθως οι εργαζόμενες τάξεις ζούσαν στη φτώχεια. Αλλά τέτοια φτωχολογιά, τέτοιοι εργάτες που να ζούσαν στις προαναφερθείσες συνθήκες, δηλαδή προλετάριοι, δεν υπήρχαν πάντα, όπως και ο ανταγωνισμός δεν ήταν πάντα εντελώς ελεύθερος και απεριόριστος.

Λαϊκή απάντηση στους πλειστηριασμούς

Η συζήτηση για το σχέδιο νόμου «προστασίας» της λαϊκής κατοικίας από πλειστηριασμούς είναι πραγματικά αποκαλυπτική. Από τη μία, η κυβέρνηση επιδιώκει να κατοχυρώσει τον τίτλο του ρεαλιστή «προστάτη» της συντριπτικής πλειοψηφίας των χρεωμένων λαϊκών οικογενειών που ταυτόχρονα αναγκάζει τους μπαταχτσήδες να πληρώσουν. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται με καταγγελτικό «αντικυβερνητικό» λόγο και προτείνει ως λύση την παράταση ενός έτους του ισχύοντος καθεστώτος. 

Στην πραγματικότητα, και οι δύο κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό. 

Το κυβερνητικό σχέδιο είναι σχέδιο στήριξης των τραπεζών και των μονοπωλιακών ομίλων γενικότερα, ενώ η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ «μεταθέτει την εκτέλεση» για ένα χρόνο, παρατείνοντας την αγωνία χιλιάδων λαϊκών νοικοκυριών.

Με αφορμή τα «πόθεν έσχες»

Η αστική προπαγάνδα, αξιοποιώντας τα «πόθεν έσχες» των βουλευτών, σήκωσαν κουρνιαχτό, ανάμεσα σε άλλα και με το «πόθεν έσχες» βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην στελέχους του ΠΑΣΟΚ και πρώην συνδικαλιστή στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δε θα μπούμε στη λογική της αστικής προπαγάνδας για το «πόθεν».

Καπιταλισμό έχουμε, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν διευθυντικό στέλεχος, άρα με μεγάλο μισθό, γνωρίζει πώς λειτουργεί το σύστημα, άρα μπορεί να έχει τα μεγάλα ποσά που δήλωσε. Ετσι εξασφάλιζε προσωπικό βόλεμα και πλουτισμό. Και αυτό είναι που πρέπει να απασχολεί την εργατική τάξη. 

Μπορεί, για παράδειγμα, ένα διευθυντικό στέλεχος μιας τράπεζας που η δουλειά του είναι η υπεράσπιση και το αυγάτισμα του κεφαλαίου να έχει τα ίδια συμφέροντα με τους απλούς εργαζόμενους; 

Μπορεί να είναι στο ίδιο συνδικάτο με τους απλούς εργαζόμενους και οι διευθυντές; 

Πολύ περισσότερο, μπορούν να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων άνθρωποι που δουλεύουν για τα συμφέροντα του κεφαλαίου; Δηλαδή, άνθρωποι που από τη σκοπιά των συμφερόντων τους είναι με την αστική τάξη; 

Ε.Ε. = Ελος Ελος

Τι είν' η Ευρώπη μας; Μην είν' η Γκόλντμαν Σακς; Μην είν' η Μαύρη Πέτρα (Black Rock); Μην είν' η τράπεζα η τρανή, το Αιγαίο των Πνιγμών κι η Λαμπεντούζα των Αφρικανών, που τους απολυμαίνουν με παγωμένο ντους παραμονές Χριστουγέννων των Φιλανθρώπων; Μην είν' η Μάφια η κραταιά, που σπάει τα των ανθέων μαγαζιά αν δεν της αγοράσουν κατοστάρικο ευρώ τα... κατακόκκινα αλεξανδρινά; Ερανος για να πληρωθούν τα έξοδα τα δικαστικά των πάμφτωχων μαφιόζων στα κελιά, είπαν τα... μίντια τα τρανά.

Οχι καμάρια μου, που λεν και στο χωριό μου! Είναι αυτά κι άλλα τόσα. Υπέροχα και τραγανά σαν κουραμπιέδες που καταβροχθίζονται από τα περιστασιακά αριστερούτσικα καλικαντζάρια του αθάνατου καπιτάλα παππού. Αυτού που τάχα μου τρέμει απ' τα καρουσέλ με τις σβάστικες που γυρνάνε σα σβούρες στα όνειρα των πεινασμένων παιδιών και τα γεμίζουν με νομιμότητα των εγκλημάτων τα οποία και προορίζονται να διαπράξουν. Η Ευρώπη σήμερα δεν είναι Παραμύθι Χωρίς Ονομα. Είναι το παζάρι της αγοράς των λύκων. 

Η ομιλία του Ν. Καραθανασόπουλου στο νομοσχέδιο για τους πλειστηριασμούς (VIDEO)

Το μέγεθος της υποκρισίας του ΣΥΡΙΖΑ που ενώ παραδέχεται ότι το νομοσχέδιο προωθεί τους πλειστηριασμούς και δημιουργεί ριφιφί, δεν έθεσε το συγκεκριμένο άρθρο στην ονομαστική ψηφοφορία που ζήτησε, αποκάλυψε ο Νίκος Καραθανασόπουλος, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, μιλώντας στη Βουλή για το νομοσχέδιο που αφορά τους πλειστηριασμούς. 

Κάτω τα χέρια από τη λαϊκή κατοικία

Ο φερετζές «παντιέρα ρόσα» και τι πραγματικά θέλουν να αποκρύψουν

«Δεν είναι τόσο τρομερός και βλαβερός ο ανοιχτός οπορτουνισμός, που απωθεί αμέσως την εργατική μάζα από κοντά του, όσο αυτή η θεωρία της χρυσής μέσης, που δικαιολογεί με μαρξιστικά λογάκια την οπορτουνιστική πρακτική, υποστηρίζοντας με μια σειρά σοφιστείες το άκαιρο της επαναστατικής δράσης και άλλα».

Οι θέσεις του Λένιν έχουν επιβεβαιωθεί και τεκμηριωθεί από την ίδια τη ζωή άπειρες φορές. Δεν περίμεναν ασφαλώς το Συνέδριο του ΚΕΑ που έγινε την περασμένη βδομάδα στη Μαδρίτη για να επιβεβαιωθούν.

«Evviva il comunismo e la liberta" («Ζήτω ο κομμουνισμός κι η ελευθερία») τραγουδούσαν οι εκπρόσωποι του διεθνούς οπορτουνισμού στο κλείσιμο του Συνεδρίου του ΚΕΑ, προεξάρχοντος του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα. Κι αν η ΝΔ μέσα από ανακοίνωση της εκπροσώπου Τύπου της έσπευσε να ρίξει νερό στο μύλο της άσφαιρης διπολικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρώντας να αποδώσει στον ΣΥΡΙΖΑ ακρότητες και ροπή προς τον κομμουνισμό, χαρακτηριστικά που σε καμιά περίπτωση βέβαια δεν έχει, η όλη αυτή εικόνα δεν είχε καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Ο αποπροσανατολισμός και οι ανταγωνισμοί

«Ηχηρό χαστούκι στην τρόικα», «έκθεση-καταπέλτης», «απέτυχαν τρόικα και μνημόνια»... Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους τίτλους των αστικών μέσων ενημέρωσης που συνόδευσαν τη δημοσίευση του προσχεδίου της έκθεσης στην Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου που εξετάζει το ρόλο της τρόικας στις χώρες της ΕΕ που μπήκαν σε «προγράμματα στήριξης». Οπως ήταν αναμενόμενο, ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε κάνει σημαία του την εν λόγω έρευνα, βγήκε στα κεραμίδια, κάνοντας λόγο για «έκθεση-κόλαφο για την καταστροφική συνταγή του μνημονίου και την ίδια την τρόικα».

Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το κείμενο της έκθεσης και αυτή καθαυτή η διαδικασία στο πλαίσιο του Ευρωκοινοβουλίου σηματοδοτούν άλλα πράγματα. Αφ' ενός αξιοποιούνται για τον αποπροσανατολισμό των λαών των κρατών της ΕΕ που μπήκαν σε «μνημόνια», αλλά και συνολικά των λαών στην ΕΕ, τόσο σε ό,τι αφορά την αιτία των βασάνων τους όσο και στον τρόπο που θα απαλλαγούν από αυτά. Αφ' ετέρου, η συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο και η έκθεση που παρουσιάστηκε αποτυπώνουν τους οξυμένους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τόσο στο εσωτερικό της ΕΕ, όσο και με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (π.χ. κόντρες και διαδικασία έρευνας για τα γερμανικά πλεονάσματα, αντιθέσεις για τα επιτόκια της ΕΚΤ, αντιπαραθέσεις για το σχέδιο που θα επιλεγεί για την τραπεζική ενοποίηση κ.ά.).