Είναι η πρώτη, μεταπολεμικά, φορά που δημόσια νοσοκομεία (όπως τα «Αρεταίειο» και «Αιγινήτειο») σταμάτησαν να κάνουν εισαγωγές περιστατικών και δεν μπορούν να σιτίσουν ασθενείς. Η οικονομική θηλιά της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την ολοένα και πιο σφιχτή διαπλοκή των μεγαλοεπιχειρηματιών προμηθευτών ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού και φαρμάκων με τα δημόσια νοσοκομεία, που προωθούν όλες οι κυβερνήσεις για να αυξάνονται τα κέρδη των μονοπωλίων, οδήγησε στο έσχατο σημείο: Να μην υπάρχουν υλικά και φάρμακα, και τους ασθενείς να τους τρέφουν οι συγγενείς τους. Η κυβέρνηση άδραξε την ευκαιρία: Επιχείρησε να εμφανιστεί ως «θύμα» δολιοφθοράς αν και είναι θύτης στο τσάκισμα παροχής υπηρεσιών Υγείας στο λαό.
Αλλά και ως σημαιοφόρος κατά της διαφθοράς.















