Σελίδες

13 Ιουλ 2012

Η ήττα των αστων οικονομολόγων


Στην αρχή, δεν αναγνώριζαν καν την ύπαρξη της κρίσης. Αργότερα, προσπάθησαν να την περιγράψουν ως «κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα». Στην πορεία, τη βάφτισαν «κρίση χρέους».
Οι θιασώτες του καπιταλισμού, όμως, όση λεξιλαγνεία κι αν μετέλθουν για να αποφύγουν να ομολογήσουν τον πραγματικό χαρακτήρα - και συνεπώς τις πραγματικές αιτίες - της κρίσης, να που η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη:
Η κρίση είναι βαθιά, είναι δομική, είναι συστημική. Πρόκειται για κρίση του καπιταλισμού. Η καπιταλιστική κρίση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη είναι μια κλασική κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου.

Η κρίση του καπιταλισμού εκδηλώνεται πάνω στο έδαφος της αξεπέραστης αντίφασής του:
Από τη μια, υπάρχει ο ολόπλευρα κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής κι από την άλλη η ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου.
*
«Τελικά», να που ο Μαρξ και ο Λένιν, «τελικά» να που το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές έχουν δίκιο:
Ενα σύστημα, που έχει ως πυξίδα του το κέρδος του κεφαλαιοκράτη, ένα σύστημα, που δεν μπορεί παρά να λειτουργεί με τους άναρχους κανόνες που επιτάσσει η εξασφάλιση του ατομικού κέρδους, είναι καταδικασμένο να αποτελεί συνώνυμο της κρίσης και της καταστροφής.
*
Βιώνουμε τη λειτουργία ενός συστήματος, όπου, ενώ οι παραγωγικές δυνάμεις θα επέτρεπαν ο πληθυσμός της Γης να τρέφεται ικανοποιητικά εφτά φορές, εντούτοις κάθε 15 δευτερόλεπτα κι ένας άνθρωπος πεθαίνει στον πλανήτη, λόγω υποσιτισμού.
«Τελικά», το ΚΚΕ και οι κομμουνιστές έχουν δίκιο:
Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν μπορεί παρά να ασφυκτιά στο πλαίσιο των στενών παραγωγικών σχέσεων που έχουν οικοδομηθεί στο έδαφος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου