Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Οξυνση της αντίθεσης


Κλείνουν νοσοκομεία, απολύουν συμβασιούχους, εκβιάζουν για νέες μειώσεις μισθών, θέλουν εργάτες απόλυτα υποταγμένους να παλεύουν για τα κέρδη του αφεντικού. Σε όλα αυτά κοινός παρονομαστής η καπιταλιστική κρίση και η επιδίωξη του κεφαλαίου να την ξεπεράσει σε βάρος των εργατών.
Ευρύτερα λαϊκά στρώματα θίγονται από αυτήν την επίθεση. Ο δρόμος της αντίστασης οδηγεί σε κοινωνική συμμαχία. Οι βάσεις της έχουν ήδη τεθεί. Σ' αυτόν τον δρόμο, όμως, ορθώνονται εμπόδια από δυνάμεις που θέλουν να μείνει η οικοδομή της εκμετάλλευσης άθιχτη. Δυνάμεις που καλούν σε αναμονή για εκλογική αλλαγή, ζητάνε να περιοριστεί ο αγώνας σ' αυτό, στην αλλαγή διαχειριστή. Πρόκειται για ύπουλη τακτική που υπηρετεί στρατηγικά τους στόχους του κεφαλαίου.

Για την εργατική τάξη είναι κρίσιμο να κάνει πέρα τους εργατοπατέρες, παλιούς και σύγχρονους. Να κάνει τα πάντα για να αυξηθεί η συμμετοχή στα σωματεία, να αποκτούν αυτά προσανατολισμό απέναντι στα μονοπώλια και την πολιτική τους, να διευρυνθεί η κοινωνική συμμαχία που είναι απαραίτητη για να δοθούν οι μεγάλες μάχες που είναι μπροστά.
Οι εργοδότες λένε ωμά πως ως το «ισχυρότερο μέρος» θα επιβάλουν τις θέσεις τους. Στο χέρι των εργατών να αναδειχθούν οι ίδιοι σε ισχυρότερο μέρος.
Ετσι, με όρους ταξικής ενότητας και κοινωνικής συμμαχίας πρέπει να αντιμετωπιστεί και η κυβέρνηση που έχει βάλει μπροστά τη φάμπρικα των απολύσεων και δε θα σταματήσει αν δεν εξαφανίσει κάθε εργατικό δικαίωμα.
***
Το σύστημα δεν είναι παντοδύναμο. Ομολογεί τα αδιέξοδά του όπως στην περίπτωση της ανεργίας, όπου την ίδια ώρα που προωθούν δοκιμασμένες λύσεις για κρύψιμο των ανέργων κάτω από το χαλί της απασχολησιμότητας, αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχει λύση στην ανεργία χωρίς να δημιουργούνται πραγματικές θέσεις εργασίας στην παραγωγή. Αυτό όμως προσκρούει στην πραγματικότητα της καπιταλιστικής κρίσης, όπου συσσωρευμένα κεφάλαια δεν γίνονται παραγωγικές επενδύσεις γιατί δεν εξασφαλίζουν τα ποσοστά κέρδους που θέλουν οι καπιταλιστές, αλλά και στην ίδια την οργάνωση της καπιταλιστικής παραγωγής, όπου η άνοδος της παραγωγικότητας με εκσυγχρονισμό των μέσων παραγωγής στέλνει εργάτες στην ανεργία. Ετσι καταστρέφουν εργατική δύναμη, οδηγώντας σε «απόγνωση» και τους πολιτικούς διαχειριστές του συστήματος που ό,τι κι αν κάνουν δεν μπορούν να κρύψουν για πάντα το πρόβλημα κάτω απ' το χαλί.
***
Για την εργατική τάξη κάθε εξέλιξη στο μέτωπο της αγοράς εργασίας μαρτυρά πια όλο και πιο έντονα την ανάγκη να απελευθερωθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της εποχής, που δεν χωράνε πια στις σημερινές παραγωγικές σχέσεις. Κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να φύγει από τη μέση η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, σημαίνει κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, σημαίνει λαϊκή εξουσία και οικονομία.
***
Οι εργάτες του Κατσέλη ζητάνε να λειτουργήσει το εργοστάσιο. Και καλά το ζητάνε.
Ο όμιλος στον οποίο ανήκει το εργοστάσιο ζητάει να του δώσουν τα δάνεια που θέλει για να λειτουργήσει το εργοστάσιο.
Οι τράπεζες δίνουν δάνεια μόνο αν η εταιρεία καταθέσει πλάνο κερδοφορίας που αναγκαστικά περνά μέσα από το τσάκισμα των εργατών.
Μπορεί να λειτουργήσει το εργοστάσιο χωρίς να πάθουν κακό οι εργάτες;
Μπορεί! Σε ένα πλαίσιο κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής.
Η πάλη για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων είναι για τώρα. Τώρα το σύστημα μπλοκάρει από τα ίδια τα δικά του αδιέξοδα.
Οι εργάτες πρέπει να αποφασίσουν αν θα δώσουν ανάσα στο σύστημα ή θα βάλουν πλώρη για την ανατροπή του έχοντας στο πλάι τους μια ευρύτατη κοινωνική συμμαχία, που έχει επίσης συμφέρον να φύγουν οι καπιταλιστές από τη μέση.
Τα τρία στοιχεία της παραγωγής στάρι, αλεύρι, ψωμί δείχνουν και το δρόμο της κοινωνικής συμμαχίας που είναι αναγκαία για να στηριχτεί ο αγώνας των εργατών του «Κατσέλη», της «Αλλατίνη» και της «Πλάζα».
Αυτός ο δρόμος δεν αφορά μόνο τους εργάτες του συγκεκριμένου ομίλου. Αφορά κι εκείνους από άλλες ανταγωνιστικές εταιρείες που ενδεχομένως τρέφουν αυταπάτες ότι καίγεται μόνο το σπίτι του διπλανού. Τα διεθνικά μονοπώλια στο χώρο της διατροφής είναι τεράστια. Οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι νάνοι. Στο φρέσκο γάλα ήδη με την αλλαγή από 5 σε 10 μέρες του χρόνου διάθεσης άνοιξε ο δρόμος για πολυεθνικές να παράγουν στην Ολλανδία και να διανέμουν στην Ελλάδα. Φρένο μπορεί να βάλει μόνο η πάλη των εργατών και των συμμάχων τους αν έχουν καθαρό το στόχο: Χωρίς τους καπιταλιστές, με λαϊκή οικονομία και την εξουσία στα χέρια τους.
Ασχετο: Είναι προφανές πως το ταξίδι του Ομπάμα στην Αφρική δεν σχετίζεται με τα θέματα υγείας του Ν. Μαντέλα. Οι απεριόριστες προοπτικές μιας ηπείρου που ως τώρα αντιμετωπιζόταν ως χρυσή εφεδρεία είναι το επίδικο μεταξύ ιμπεριαλιστών. Κι αυτό μόνο καλό δεν είναι για τους λαούς της περιοχής όσο δεν παίρνουν στα χέρια τους την ίδια τους τη ζωή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου