Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Κατηγορούν για αδράνεια... όσους δρουν υπέρ των μονοπωλίων .



Η... αδράνεια και η εσωστρέφεια αποτελούν κατά την «Αυτόνομη Παρέμβαση» (ΑΠ) τα σημερινά προβλήματα του συνδικαλιστικού κινήματος. Στην ανακοίνωσή της για την 1η Μάη, η παράταξη σημειώνει πως «τα συνδικάτα οφείλουν επιτέλους να βγουν από την ακινησία και την εσωτερική αναδίπλωση». Αλήθεια, πού την είδε η ΑΠ την «ακινησία»; Ακινησία είναι η καθημερινή προπαγάνδιση από ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ των αναγκών της ανταγωνιστικότητας; Ακινησία αποτελεί η ενεργέστατη συμβολή των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε κατεύθυνση υπονόμευσης της ταξικής ενότητας των εργαζομένων, καλλιέργειας συντεχνιασμών, συμβιβασμού, μοιρολατρίας;

 Γιατί αυτά όχι μόνο δεν αποτελούν «ακινησία» αλλά, αντιθέτως, αποτελούν ιδιαίτερη κινητικότητα (θα μπορούσαμε να πούμε ακόμα και... πρωτοπόρα), όχι όμως υπέρ των εργαζομένων. Υπέρ της ενίσχυσης της θέσης των μονοπωλίων έναντι των αναγκών και συμφερόντων της εργατικής τάξης.
Αραγε, αποτελεί «εσωτερική αναδίπλωση» η ζέση με την οποία ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ τρέχουν στα τραπέζια των «κοινωνικών διαλόγων» ανταλλάσσοντας πλούσιες απόψεις με τους μεγαλοεργοδότες και το πολιτικό τους προσωπικό για το πώς θα προχωρήσουν οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις; Τα «σύμφωνα», που κάθε τρεις και λίγο υπογράφουν οι «κοινωνικοί εταίροι» μεταξύ αυτών και η ΓΣΕΕ (όπως τα 11 σημεία στα οποία συμφώνησαν προ διετίας ΣΕΒ - ΓΣΕΕ για το πώς οι βιομήχανοι θα ζημιωθούν το λιγότερο δυνατό από την κρίση) συνιστούν «αναδίπλωση»; 'Η μήπως είναι εμπλουτισμός και προσαρμογή του έργου τους ως ιμάντα στήριξης των συμφερόντων της πλουτοκρατίας με κάθε τρόπο και ευκαιρία;
Για να αλλάξει το συνδικαλιστικό κίνημα «προσανατολισμό», όπως κατά τα άλλα τονίζει κι η ΑΠ στην ανακοίνωσή της, χρειάζεται να ξεμπερδέψει μια και καλή με όσους λειτουργούν ως φωνή και χέρι της εργοδοσίας μέσα στους κόλπους του. Εκείνους που όχι μόνο δε μένουν αδρανείς αλλά δραστηριοποιούνται αμείωτα και στοχοπροσηλωμένα για να μην ξεσηκώνονται οι εργάτες. Να μη διεκδικούν ικανοποίηση των αναγκών τους. Να μην παλεύουν για ζωή αντίστοιχη του πλούτου που παράγουν. Και σ' αυτή την κατεύθυνση, οι εργάτες πρέπει να πάρουν οριστικά διαζύγιο και από όλους αυτούς που θολώνουν τα νερά και ισχυρίζονται ότι μπορούν να διορθωθούν οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Γιατί αυτό κάνει σταθερά η ΑΠ: παρουσιάζει ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ως παραπλανημένες και μπερδεμένες «περιστερές» που ... ε, λίγο σπρώξιμο θέλουν και θα το βρουν το σωστό το δρόμο.
Ομως, όλες αυτές οι δυνάμεις, όχι μόνο δεν έχουν χαθεί αλλά κινούνται συνειδητά σε κοινά αντεργατικά μονοπάτια. Γι' αυτό κι η ΑΠ δεν μπορεί να κρύψει την αγωνία της που καταστρέφονται «και τα τελευταία ψήγματα της κοινωνικής συνοχής». Για τη «συνοχή» εκμεταλλευτών - εκμεταλλευομένων ανησυχεί. Για την ταξική συνεργασία. Τη διαιώνιση μιας συνοχής που δεν είναι παρά συγκάλυψη της βάρβαρης δικτατορίας των μονοπωλίων. Γι' αυτό και συνέχεια αθωώνει ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Γι' αυτό και πρέπει κι αυτή να συναντήσει την οριστική καταδίκη των εργατών, όπως η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου